T-Nederland

Hoi!

Ik had veel problemen in mijn verleden en men probeerde mij onder druk te zetten met de naamswijziging, dus ik ben benieuwd of jullie dezelfde problemen ooit hadden?

2017, 2018 en 2019 waren helemaal verdomme en moelijke jaren voor mij. In 2017 begon ik nog in mijn geboorteland hormonen te gebruiken en kreeg ik veel hysterie van m'n familieleden vanwege de coming-out, etc. In 2018 kwam in naar Nederland met veel problemen. Eigenlijk, kan iedere mens (niet alleen een transgender persoon) zijn/haar/hun voornaam(-en) laten wijzigen, als de mens dat echt wil. Dat is een mensenrecht. Dezelfde met een achternaam. Toch kreeg ik genoeg backlash en directe discriminatie vanwege de naamswijziging, gelukkig, niet op mijn werk, want mijn werk is alles voor mij, maar door andere mensen. Ik laat niemand mij stoppen, natuurlijk, maar de conservatieve reacties maakte mij gewoon erg boos.

Mijn oude voornaam was Anton - een Latijnse, Germaanse en ook Oost-Europese naam. Mijn nieuwe naam is Camilla (alt. spelingen zijn Camila/Kamilla/Kamila) - een Latijnse, Romanse + Oost-Europese naam. Voordat ik uiteindelijk Camilla werd, gebruikte ik tijdelijk de naam Ana (een variatie van oude Anton net als de variaties Anna, Anne, Antonia, etc.)

Veel (zelfs te veel) ultraconservatieve mensen, vroegen waarom wil ik toch Camilla zijn, de naam die op mijn oude naam niet lijkt, en (ongeloofelijk veel mensen) waarom wil ik geen naam van mijn moeder nemen... Ik schrok me kapot, want eigenlijk kan niemand in iemands naamkeuze zich bemoeien. 99% van transgenders kiest een nieuwe voornaam (zeker eerste voornaam) zonder druk, natuurlijk. Raar als sommigen de moedersnaam vragen om deze te pushen (mijn moeder heeft niet echt mooie naam Ira (alt. Irina)), die ook niet Latijns is (ik vond altijd alleen Latijnse namen goed voor mezelf, en in mijn geboorteland (Rusland) is de helft van alle namen van Latijnse oorsprong, o.a. mijn nieuwe naam Camilla (Kamilla). Ik wilde nooit Ira worden, ook nooit een naam van de Slavische helft van Russische namen hebben (Svetlana, Nadia, etc.). Ik ben gewoon Camilla nu. Een van de gemeentemedewerkers had een rare idee om mijn moedersnaam of vrouwelijke namen van de familieleden als een tweede naam nemen. Camilla Ira of Camilla Sara ofzo, maar dat vind ik ook niet zo leuk. Gewoon één voornaam Camilla + de achternaam, die ik gekozen heb (de acternaam van mijn favorite fictional character).

Met mijn oude achternaam had ik ook veel problemen (altijd "Hoe spel je dat?"), en ik wilde geen informatie over mijn mannelijke verleden bewaren + waarom moet ik de achternaam van mijn ouders hebben? Is dat mijn plicht? (toch niet, als ik het niet leuk vind). Dezelfde conservatieve mederwerker van de gemeente wilde dat ik een andere Russische achternaam van mijn familie krijg, maar ik werd gewoon boos, want achternamen zoals Smirnoff, Sokoloff vond ik ook nooit leuk, dus gewoon de neutrale achternaam uit mijn favoriete films.

Hadden jullie ooit dezelfde druk of is dat heel zeldzaam?

Groeten,
Camilla.

INAL

Ook ik heb een flinke hekel aan de naam die mijn verwekker me meegegeven heeft. Die wil ik al heel lang wijzigen. Voor zover ik weet kon dat vroeger alleen als je naam stuitend is, onmogelijk te spellen (in welk geval een Latijnse spelling van je naam voor de hand lag) of als je via een psychiatrische verklaring kunt “bewijzen” dat je er er geestelijk aan onderdoor gaat die naam te dragen. Dat kon niet omdat je dat gewoon wilde, en ook niet als je achternaam een “uitstervende naam” is. Inmiddels is het makkelijker geworden je achternaam te wijzigen, maar nog steeds is het niet heel common.

Ook kan je niet je achternaam zomaar in vanalles wijzigen. “Ze” vinden het voor de hand liggen dat je een achternaam kiest uit je eigen familie, met als meest voor de hand liggende die van je moeder. Andere namen worden beoordeeld door de gemeenteambtenaar. Die naam mag niet stuitend zijn. Hij moet ook Nederlands klinken. Het mag eigenlijk geen naam zijn van een familie die niet je eigens is, dus “van Oranje-Nassau” gaat ‘m niet worden.

Er zijn echt heel strenge regels en het is zeker geen “mensenrecht” om je achternaam te wijzigen in iets dat je leuk vindt. Zie voor meer informatie https://wetten.overheid.nl/BWBR0008951/2022-01-01/0.

I know, it sucks.

(Overigens mijn achternaam is een standaard Nederlands woord, maar maar twee letters. Ik hoor ook constant “hoe spel je dat”, iedereen dacht vroeger dat het mijn voor- in plaats van achternaam is (mijn nieuwe voornaam voorkomt dat) en men voegt graag extra letters toe.)

SanneCW schreef: 16 mar 2023, 09:22 INAL

Ook ik heb een flinke hekel aan de naam die mijn verwekker me meegegeven heeft. Die wil ik al heel lang wijzigen. Voor zover ik weet kon dat vroeger alleen als je naam stuitend is, onmogelijk te spellen (in welk geval een Latijnse spelling van je naam voor de hand lag) of als je via een psychiatrische verklaring kunt “bewijzen” dat je er er geestelijk aan onderdoor gaat die naam te dragen. Dat kon niet omdat je dat gewoon wilde, en ook niet als je achternaam een “uitstervende naam” is. Inmiddels is het makkelijker geworden je achternaam te wijzigen, maar nog steeds is het niet heel common.

Ook kan je niet je achternaam zomaar in vanalles wijzigen. “Ze” vinden het voor de hand liggen dat je een achternaam kiest uit je eigen familie, met als meest voor de hand liggende die van je moeder. Andere namen worden beoordeeld door de gemeenteambtenaar. Die naam mag niet stuitend zijn. Hij moet ook Nederlands klinken. Het mag eigenlijk geen naam zijn van een familie die niet je eigens is, dus “van Oranje-Nassau” gaat ‘m niet worden.

Er zijn echt heel strenge regels en het is zeker geen “mensenrecht” om je achternaam te wijzigen in iets dat je leuk vindt. Zie voor meer informatie https://wetten.overheid.nl/BWBR0008951/2022-01-01/0.

I know, it sucks.

(Overigens mijn achternaam is een standaard Nederlands woord, maar maar twee letters. Ik hoor ook constant “hoe spel je dat”, iedereen dacht vroeger dat het mijn voor- in plaats van achternaam is (mijn nieuwe voornaam voorkomt dat) en men voegt graag extra letters toe.)

Ja, ik vroeg achternaamswijziging aan via de "psychische hinder" procedure. 200 euro voor een letter van mijn psycholoog + 800 euro voor de procedure zelf. Anders kan dat niet, helaas, als ik geen achternamen van de moeder/vader/stepvader/grootouders wil. Ook raar dat een gewone voornaamswijziging in NL alleen via de rechtbank kan, duurt een aantal maanden en is relatief duur. In mijn geval (geslachtswijziging samen met voornaamswijziging), is dat een beetje makelijker en sneller, maar cisgender mensen, die hekel aan hun namen hebben, moeten ook een makkelijkere procedure hebben, natuurlijk.

Voor zover ik weet is het zo dat je je voornaam sowieso kunt wijzigen in wat je wil. In “officiële” documenten moet je wel je juridische voorna(a)m(en) en initialen gebruiken, maar verder mag alles op je “roepnaam”. Wil je ook je juridische naam wijzigen (voor ons erg belangrijk), dan moet dat weer via een officiële procedure. Bij wijziging van de gendermarker zit die procedure inbegrepen, anders heb je ook weer te maken strenge voorwaarden.

Het punt is dat je je juridische identiteit wijzigt. En als je dossiers vastlegt op basis van initialen, achternaam en geboortedatum uit die juridische identiteit kun je je voorstellen dat als daar iets in wijzigt dat een nachtmerrie wordt voor de traceerbaarheid. (Nee, je BSN mogen ze daar zelden tot nooit voor gebruiken.)