T-Nederland

Afgelopen zaterdag moest ik een paar uurtjes werken. Omdat ik alleen zou zijn, en er op zaterdag maar een handje vol klanten komen, dacht ik dat dit de ideale situatie zou zijn om voor het eerst als mijzelf naar het werk te gaan.

Na dit met m’n werkgever besproken te hebben (ik heb een heel fijne, open minded werkgever, die helemaal achter mij staat) stapte ik zaterdag ochtend nerveus maar enthousiast op de fiets. Het is lang geleden dat ik echt uit keek om aan het werk te gaan!

Al om al was het een heel geslaagde ochtend. Alleen maar leuke reacties (op de blik van een klant na). Niets negatiefs en het smaakt naar meer!

Wow! Wat goed. Super goed gedaan. Weer een grote stap gemaakt.

Zeker! En ik moet bekennen, ik heb mij nog nooit zo op m’n gemak gevoeld op het werk. Ik heb een heel fijn, inclusief team. Dus tot op zekere hoogte altijd wel gedeeltelijk op m’n gemaakt geweest, maar niet zoals zaterdag (m’n baas was spontaan ook aanwezig, en die vond het hartstikke leuk). M

Afgesproken dat ik morgen weer op de fiets kom, en daarom weer helemaal mijzelf ga zijn. Op dit moment heb ik nog niet de moed om met het OV te komen, dus voor nu alleen op dagen dat ik fiets. Maar het begin is er!

Wat fijn dat het allemaal zo goed is gegaan.
En een mooie stap gemaakt.
Stapje voor stapje zal het steeds makkelijker gaan.

Nou, gisteren was met recht een “day of firsts.” Niet alleen ging ik vrouwelijk naar het werk (met al m’n collega’s daar), maar moest ik ook op ziekenbezoek in het ziekenhuis (direct vanuit werk).

Ik was op de fiets van huis naar het werk is 30 minuten fietsen. Van werk naar het ziekenhuis is opnieuw 30 minuten fietsen. Vanaf het ziekenhuis naar huis is 45 minuten fietsen. Dat laatste konden m’n benen niet bepaald aan M’n moeder (bij wie ik op ziekenbezoek was) stond er op dat ik dan de trein naar huis nam, op haar kosten. Dus ook nog het OV gepakt. Al om al 3 flinke stappen genomen gisteren.

Hoi Amber dat gaat mooi zo lijkt wel alsof je een stukje sneltrein hebt gekregen deze week!

Zo voelt het ook wel een beetje, maar op een goede manier!

Gefeliciteerd met deze mooie stap. Ook fijn om te lezen dat er meedenkende en meewerkende werkgevers zijn.
Zelf ben ik op dit vlak nog veel aan het uitzoeken als non-binair. Hoe kan ik vormgeven aan het vrouwelijk deel van mij?
Graag zou ik ook als (deeltijd)vrouw naar buiten willen treden, maar hoe?
Mijn familie en werk zijn tikkeltje conservatief, niet het meest geschikte startpunt.
Wie heeft hier ervaring mee?

Op vakantie. Wij zijn op de camping begonnen met kleine stapjes.

Gewoon? ik ben bang maar ik doe het.
Vandaag mij voor het eerst voor gesteld aan een klant als willemijn. Klant keek wel en beetje vreemd uit de ogen, ik denk dan: zeker wilde nacht gehad. Hij noemt mij de rest van de tijd willemijn. Klinkt heel vreemd na 68 jaar willem/wim.
Weer een stap gezet.
En ja familie. Schoon familie doet er het zwijgen toe. Mijn broers en schoonzussen zijn brutaler en meer direckt. Ook in de grapjes. Daar kunnen we met z'n allen erg om lachen en dat maakt het veel minder beladen. Ook de conversatie is flink veranderd met schoonzussen. Hunkemuller is nu een onderwerp tussen ons.
Een wijze man/vrouw neemt kleine stapjes. Chinees spreekwoord.