T-Nederland

En dit is een serieuze vraag, niet om mensen te kwetsen ofzo.

Ik zit nu een maand aan de testo en word nog dagelijks als "mevrouw" aangesproken, hoe mannelijk ik me ook gedraag. En ik begrijp dat.
Mijn verandering gebeurt vanzelf wel. Ik word vanzelf "meneer". Ik zie geen reden om daar spastisch over te doen...

Wie is "iedereen" en wat versta je precies onder "moeilijk doen"?

Voor ik probeer antwoord te geven op je vraag is het wel handig als ik je goed begrijp.

Verder vraag ik me af wat de reden is dat je ervoor kiest om je vraag op een nogal onsympathiek klinkende manier te stellen en waarom je de term spastisch hier als belediging gebruikt. Dacht dat we de tijd waarin dat nog ok was, al wel een jaar of twintig achter ons gelaten hadden.

Ik probeer niet onsympathiek te zijn, maar ik leef al 38 jaar al "vrouw".
Ik zou niet weten waarom ik moeilijk zou moeten doen als mensen me nog een jaar als "mevrouw" aanspreken.

Omdat jouw gevoelsleven, ervaringen/belevenis niet universeel is voor iedereen en daarom dus niet iedereen dezelfde gedachten, reacties of emoties ervaart in soortgelijke situaties.
Dat jij er geen probleem mee hebt is erg fijn voor jou, maar dat hoeft niet te betekenen dat dat voor anderen ook zo moet zijn. En mensen dan vervolgens 'spastisch' te noemen omdat ze er aanstoot aan hebben als mensen hen met de verkeerde aanhef aanspreekt zegt meer over jou dan over de mensen die jij 'spastisch' noemt.

Het is me nog steeds niet duidelijk wat dan nu 'moeilijk doen' precies zou zijn, volgens jou. Ik heb nog van niemand gehoord dat ze uit hun plaat gaan, iemand het hoofd afbijten of zelfs maar passief agressief de ander ook gaan misgenderen als iemand per ongeluk een keer een verkeerd voornaamwoord gebruikt.

Bij mij leidt misgenderen (gebeurt niet zo vaak meer) wel soms tot een gevoel van verdriet of verslagenheid. Het voelt dan als een desillusie. Loop ik lekker helemaal senang te zijn in mijn man-zijn, krijg ik ineens een emotionele emmer koud water over me heen omdat iemand zn interpretatie van mij helemaal uit de pas loopt met mijn zelfbeeld. Dat is echter een puur intern verhaal wat die ander niet zal merken. Hoogstens maak ik een geintje of een luchtige opmerking, zoals cis mensen ook zouden doen in zo'n geval.

Dat is anders als iemand het expres doet en ook blijft doen. Dat is kwade wil, en tegen mensen die bewust kwetsen, hoef ik (als ik dat niet wil) niet aardig te doen. Ook dat is echter geen 'moeilijk doen', maar gewoon normaal mensengedrag. Cisgender mensen zouden ook kribbig reageren op iemand die ze expres verkeerd aanspreekt.

Verder is 'nou, ik vind het nu niet erg, dus dat betekent dat het voor jullie ook nooit een probleem mag zijn' een redenatie die zich razend vlug tegen je kan keren als je straks wel een keer iets erg blijkt te vinden of als je ook over vijf jaar nog familie blijkt te hebben die hun fantasie over wie je zou horen te zijn veel belangrijker vinden dan wie je daadwerkelijk bent.

Precies. Het misgenderen in het begin van mijn transitie deed mij ook niks. Maar het gemisgendered worden door familieleden en daardoor ook worden geout bij wereldvreemden doet mij elke keer weer wel heel veel. Na 5 jaar zijn zij nog de enigen (en AL mijn ex-vrienden helaas). En ze misgenderen mijn cisfamilieleden helemaal nooit; ik pas er dus toch nog steeds niet helemaal bij. In transitie ben je je hele leven, hoe vrouwelijk (of mannelijk in jouw situatie) je er ook uitziet verder.

"Moeilijk doen" is niet te vergelijken met het uitten van gender dysforie. Niet iedereen heeft even veel. Dat sommige mensen meer last hebben van hun dysforie, betekent dus niet meteen dat ze "moeilijk doen". Daarbij komt ook dat sommige transgender mensen niet even veel geluk hebben als de ander. Sommige kunnen simpelweg niet transitioneren. Vanwege allerlei aandoeningen kan testosteron bijvoorbeeld geen optie zijn. Ook is bij non-binaire mensen bijvoorbeeld al helemaal gebrek aan herkenning in de samenleving. Dan gaat het dus niet over "moeilijk doen", maar over "het moeilijk hebben". Groot verschil.

Lokien schreef: 08 jun 2023, 12:26 Precies. Het misgenderen in het begin van mijn transitie deed mij ook niks. Maar het gemisgendered worden door familieleden en daardoor ook worden geout bij wereldvreemden doet mij elke keer weer wel heel veel. Na 5 jaar zijn zij nog de enigen (en AL mijn ex-vrienden helaas). En ze misgenderen mijn cisfamilieleden helemaal nooit; ik pas er dus toch nog steeds niet helemaal bij. In transitie ben je je hele leven, hoe vrouwelijk (of mannelijk in jouw situatie) je er ook uitziet verder.

Mij opgevallen, je blijft toch altijd ' die transgender' , en daarmee ben je ook een soort speelbal. Ineens wordt je behandelt op manieren die cis mensen minder zullen overkomen .

Fran schreef: 06 jun 2023, 22:15 En dit is een serieuze vraag, niet om mensen te kwetsen ofzo.

Ik zit nu een maand aan de testo en word nog dagelijks als "mevrouw" aangesproken, hoe mannelijk ik me ook gedraag. En ik begrijp dat.
Mijn verandering gebeurt vanzelf wel. Ik word vanzelf "meneer". Ik zie geen reden om daar spastisch over te doen...

Even de ontstane discussie negerend, mag ik vragen wat reden is geweest dat je deze vraag gesteld hebt? en wat je met deze vraag beantwoord hoopt te krijgen? Ik ben gewoon nieuwsgierig naar wat de beweegreden is.

Omdat transitioneren tijd nodig heeft. En je kunt wel per se als "meneer" aangesproken willen worden, maar als je klinkt als "mevrouw" spreken mensen je ook zo aan. En ik begrijp niet goed waarom sommige mensen zo moeilijk doen. Het is een proces.