Wie is er als non-binair terug in de kast?

[Stoer_Beek_Heide]

En we zijn ruim vijf jaar verder sinds ik mijn bericht 'Non-binair, maar alleen aan de binnenkant' plaatste, tijd voor een update?

Want een ontdekkingstocht in mezelf, gesprekken met andere non-binaire en genderfluïde mensen, en de omgang met de samenleving heeft me uiteindelijk niet veel verder gebracht. Of althans, wel verder gebracht, maar voor een groot deel toch ook terug naar waar ik vandaan kwam: in de kast. Dus privé beleef ik mijn gevoel nog wel, maar buiten de deur ben ik 'gewoon een man'.

Ik ben erachtergekomen dat de samenleving je eigenlijk voor een heel binaire keuze stelt, om het zo maar eens uit te drukken. Als je gewoon je leven wilt leiden en niet voortdurend vragen wilt beantwoorden en onderwerp van gesprek wilt zijn, dan kun je maar beter terug de kast in. Pas als je je activistisch opstelt en er je leven van maakt, dan kun je vol naar buiten komen. Maar dan moet je ook bijna je werk maken van je identiteit, bijvoorbeeld als voorlichter via workshops in een kring die heel erg tot het tolerante grotestadsleven beperkt blijft.

En dus blijft het voor mij buiten de deur wringen, als iemand uit de provincie die gewoon z'n werk en z'n boodschappen wil doen. Je wordt voor je gevoel onjuist benaderd, aangesproken en omschreven, keer op keer, en dat voelt raar. Maar als ik het omdraai, dan begrijp ik het ook nog. Want hoe wil ik dan wél worden benaderd, aangesproken en omschreven? 'Goedemiddag, eh, persoon'? 'Nee, dan moet je bij die, eh, mens zijn!'

Kan ik het mensen dus kwalijk nemen dat ze het 'verkeerd' doen als ze uiteindelijk gewoon man voor zich zien? Voor mij zit het gevoel niet in hoe ik me kleedt, dus ik geef ook weinig visuele aanwijzingen af. (Of die paar aanwijzingen worden anders geïnterpreteerd, zodat ze in een bekend kader passen: die lange krullen en die armbanden zijn dan rock-and-roll en niet per se vrouwelijk.) Het zit bij mij meer in een wisselend lichaamsgevoel en vooral ook een andere omgang met mannen en vrouwen.

Sterker nog, ik weet zelf eigenlijk niet eens wat ik zou willen en fijn zou vinden. Daarin schieten onze omgangsvormen, onze taal en zelfs de manier waarop ik zelf ben opgevoed fundamenteel tekort. Dat gaat voor mijn gevoel tijdens mijn leven ook niet veranderen, zeker niet met de contrarevolutie die nu gaande is tegen alles wat de meeste mensen 'raar' vinden.

Als ik er met homo's en lesbiennes over praat, komen we erachter dat een andere geaardheid nog net iets beter aansluit bij de scheiding tussen privéleven en samenleving dan een andere identiteit. Dus met tips van hen ben ik ook weinig opgeschoten. Ja, natuurlijk ontmoet je als homo of lesbienne overal intolerantie, maar je kunt thuis en onder bekenden homo of lesbienne zijn en ook zo worden benaderd, aangesproken en omschreven, terwijl je in tal van maatschappelijke situaties waarin je geaardheid er niet toe doet, gewoon als man of vrouw wordt gezien. En dat klopt dan. Maar heb je een identiteit die buiten de reguliere genderhokjes valt, dan begint het eigenlijk al te schuren bij de eerste stap buiten de deur.

Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die in het huidige klimaat zo'n besluit hebben genomen en terug de kast in zijn gekropen. En wat was voor jou dan de reden?

En zijn er mensen die een werkbare 'derde weg' zien tussen terug de kast in en het volle activisme? Zie ik een optie totaal over het hoofd?

[Sierlijk_Gletsjer_Strand]

Ik snap -zo- wat je bedoelt. Ik ben alleen nooit uit de kast gekomen anders dan bij mensen die heel dicht bij me staan (kan je op een hand tellen). Naar buiten blijf ik gewoon mannetje, snappen mensen, en ik blijf lekker onder de radar (vind ik al eng genoeg (: ). Mijn transitie is voor mij puur lichamelijk, niet sociaal. Voor de buitenwereld lijkt er dus niets te veranderen.
Overigens, is dit voor mij zo prima, ik voel me er niet (weet even geen beter woord) onderdrukt door, door de samenleving.

[Sterk_Buizerd_Strand]

Wat een verhaal. En begrijp wel dat je het moeilijk vind en zeker buiten. Zelf ben ik ook non binair maar dan wel met vrouwlijke expressie. Ik voel me toch fijner om als mevrouw te worden aangesproken dus leeg nu volledig als dame. Wel een dame die ook gewoon mannendingen doet. Dus werk gewoon in de tuin, kijk gewoon voetbal, en als het uitkomt urineer ik ook staand.

Wat ik je vooral wil meegeven is gewoon jezelf durven zijn. Kijk het gewoon per dag hoe je je voelt. Draag wat je leuk vind of dat nou mannelijk of vrouwelijk is. Mensen kijken misschien wel even maar vergeten het snel weer want zijn vaak toch volledig in eigen (digitale) wereld. Het is spannend in het begin maar dit zijn stappen die je zelf zult moeten nemen.

De reden dat ik zelf geen X in paspoort neem is simpelweg dat het een veel te moeilijke ingewikkelde weg is met vele kosten. En wanneer je naar buitenland gaat missshien gedoe kunt krijgen.

Wees jezelf.

[Klein_Dolfijn_Rivier]

Misschien zit ik als non-binair zijnde ook wel een beetje in de kast. Voor mij is het prima als er mevrouw tegen me wordt gezegd. Dat er een V op mijn identiteitskaart staat is ook goed. Die V is voor mij alleen maar een administratief gegeven. Maar.... als er daar nou een M stond, of als mensen mij met mijnheer zouden aanspreken, dan had ik wel de gedachte dat er iets fout zat.
Vanuit een feminien startpunt ben ik gendercretief. Dat kan wel een beetje te zien zijn voor andere mensen, vanwege uiterlijk (haar, kleding), maar verder houd ik het in het dagelijks leven vaak een beetje op de achtergrond.

Op zich vind ik het wel heel goed als andere mensen zich er wel hard voor maken dat hun non-binaire genderidentiteit gezien en benoemd wordt.

[Paars_Delta_Konijn]

Deels herkenbaar, niet non binair , ik id mezelf als trans, maar in de praktijk ben ik daar erg lui in

Mijn omgeving zou op kunnen merken, als je dan toch trans bent doe dan een beetje je best

Maar hoe ouder ik wordt, hoe meer dat labeltje niet meer zo ok vind, en ik meer en meer behoefte heb me nog verder terug te trekken uit de maatschappij, wat je ook terug in de kast kunt noemen, en ik minder om mijn uiterlijk geef

Ook omdat ik contact met andere mensen in openbaar vermoeiend vind, voel me toch heel vaak gecheckt of bekekeken, en dat voelt niet fijn

Niks mis met in je uppie, heb er flink voor geknokt om het te leren, en ben nu over het algemeen prima met mezelf en i

Noem ik winst

Fay

[Pienter_Spreeuw_Riet]

Hey hey,
Je zoektocht is herkenbaar. Ik ben ook non-binair en wat ik in je bericht lijk te lezen is dat je erg “in je hoofd” zit en op zoek bent naar “het juiste labeltje” en daarbij erkenning van de maatschappij nodig lijkt te hebben.
Deze zoektocht is heel herkenbaar. Totdat ik besloten heb om gewoon mijn leven te leven. Wat je omschrijft is wat mij betreft typisch non-binair: dan weer iets aan de ene kant, dan weer iets aan de andere kant en dan weer het niet weten. Hoe non-binair wil je t hebben?
Voor mij is dit juist het punt geweest om mezelf volledig hierin te accepteren, zo van: blijkbaar werk ik zo van binnen. Dit is niet fout of raar, maar gewoon zoals ik werk. En dit, er tussenin zitten en af en toe daarin “heen en weer gaan” is blijkbaar mijn plek. Dat geeft mij veel rust, om vanuit die positie keuzes te maken.
Daarvoor hoef ik geen activist te zijn, of hoef ik terug in de kast. Want dat zou betekenen dat ik een deel of delen van mij verborgen zou moeten houden en daarmee op de rem leef. Ik leef gewoon mijn leven, ik werk, ik was, ik strijk, ga uit met vrienden , doe m’n ding en oh ja…toevallig ben ik dan ook nog non-binair.
Waar inderdaad….geen taal aan te geven is. Want wat mij betreft werkt dat met non-binair zijn zo. Dat is ook maar een label. Een naam die bedacht is. Lange tijd heb ik een haat liefde verhouding met dat woord gehad, omdat ik dacht: maar als ik me vergelijk met andere non-binaire personen dan herken ik me daar niet in. Dus…ben ik vast niet non-binair genoeg. Tot dat ik in zag dat ik anderen niet als uitgangspunt moet nemen maar mezelf. Hoe wil ik zijn? Hoe wil ik m’n leven leven? En vanuit die positie het contact aangaan met de wereld om me heen.
Als mensen me zien als man. Ok. Prima. Ik heb er geen last van. Echt niet. Want ik weet toch wel wie ik ben. Spreken mensen me aan met die/diens? Top! Ook goed. Ook dan ben ik gewoon wie ik ben. Hoe anderen mij zien of aanspreken, verandert niets bij mij vanbinnen. Hooguit soms even vervelend. Dat wel. Maar er zijn wel veel meer vervelende dingen ik de maatschappij toch? Wat ik overigens niet zeg ik zaken te bagataliseren.
Als je in de kast zit of een soort vorm probeert te vinden “om het maar goed genoeg te doen” dan ga je je weer aanpassen. Jouw non binair zijn is jouw manier , helemaal in jouw veelkleurigheid , met of zonder die label. Of met een hele andere omschrijving of zonder een omschrijving. De laatste tijd zie ik persoonlijk non binair zijn steeds meer als een spirituele toestand. -> als in: “ik ben…” en dat vind ik een heerlijke uitgangspositie.
Mijn tip aan je zou zijn: stop met het perfecte labeltje zoeken. Stop met zoeken naar acceptatie. En begin met jezelf in je veelkleurigheid te accepteren en straal DAT uit naar je omgeving. Je bent prachtig zoals je bent. Precies zoals je behoort te zijn. En dat mag je laten zien. Heel groots aan de buiten wereld, of juist heel klein alleen maar aan jezelf. Net wat je wilt. Iedereen doet dat anders. Je kunt niet spreken van DE non-binaire persoon. Daar zijn zoooooooveel verschillende variaties in, net als bij mannen en vrouwen. Jij bent gewoon een variatie van normaal. That’s it. Liefs, Maartje