Wie is er als non-binair terug in de kast?

[Stoer_Beek_Heide]

En we zijn ruim vijf jaar verder sinds ik mijn bericht 'Non-binair, maar alleen aan de binnenkant' plaatste, tijd voor een update?

Want een ontdekkingstocht in mezelf, gesprekken met andere non-binaire en genderfluïde mensen, en de omgang met de samenleving heeft me uiteindelijk niet veel verder gebracht. Of althans, wel verder gebracht, maar voor een groot deel toch ook terug naar waar ik vandaan kwam: in de kast. Dus privé beleef ik mijn gevoel nog wel, maar buiten de deur ben ik 'gewoon een man'.

Ik ben erachtergekomen dat de samenleving je eigenlijk voor een heel binaire keuze stelt, om het zo maar eens uit te drukken. Als je gewoon je leven wilt leiden en niet voortdurend vragen wilt beantwoorden en onderwerp van gesprek wilt zijn, dan kun je maar beter terug de kast in. Pas als je je activistisch opstelt en er je leven van maakt, dan kun je vol naar buiten komen. Maar dan moet je ook bijna je werk maken van je identiteit, bijvoorbeeld als voorlichter via workshops in een kring die heel erg tot het tolerante grotestadsleven beperkt blijft.

En dus blijft het voor mij buiten de deur wringen, als iemand uit de provincie die gewoon z'n werk en z'n boodschappen wil doen. Je wordt voor je gevoel onjuist benaderd, aangesproken en omschreven, keer op keer, en dat voelt raar. Maar als ik het omdraai, dan begrijp ik het ook nog. Want hoe wil ik dan wél worden benaderd, aangesproken en omschreven? 'Goedemiddag, eh, persoon'? 'Nee, dan moet je bij die, eh, mens zijn!'

Kan ik het mensen dus kwalijk nemen dat ze het 'verkeerd' doen als ze uiteindelijk gewoon man voor zich zien? Voor mij zit het gevoel niet in hoe ik me kleedt, dus ik geef ook weinig visuele aanwijzingen af. (Of die paar aanwijzingen worden anders geïnterpreteerd, zodat ze in een bekend kader passen: die lange krullen en die armbanden zijn dan rock-and-roll en niet per se vrouwelijk.) Het zit bij mij meer in een wisselend lichaamsgevoel en vooral ook een andere omgang met mannen en vrouwen.

Sterker nog, ik weet zelf eigenlijk niet eens wat ik zou willen en fijn zou vinden. Daarin schieten onze omgangsvormen, onze taal en zelfs de manier waarop ik zelf ben opgevoed fundamenteel tekort. Dat gaat voor mijn gevoel tijdens mijn leven ook niet veranderen, zeker niet met de contrarevolutie die nu gaande is tegen alles wat de meeste mensen 'raar' vinden.

Als ik er met homo's en lesbiennes over praat, komen we erachter dat een andere geaardheid nog net iets beter aansluit bij de scheiding tussen privéleven en samenleving dan een andere identiteit. Dus met tips van hen ben ik ook weinig opgeschoten. Ja, natuurlijk ontmoet je als homo of lesbienne overal intolerantie, maar je kunt thuis en onder bekenden homo of lesbienne zijn en ook zo worden benaderd, aangesproken en omschreven, terwijl je in tal van maatschappelijke situaties waarin je geaardheid er niet toe doet, gewoon als man of vrouw wordt gezien. En dat klopt dan. Maar heb je een identiteit die buiten de reguliere genderhokjes valt, dan begint het eigenlijk al te schuren bij de eerste stap buiten de deur.

Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die in het huidige klimaat zo'n besluit hebben genomen en terug de kast in zijn gekropen. En wat was voor jou dan de reden?

En zijn er mensen die een werkbare 'derde weg' zien tussen terug de kast in en het volle activisme? Zie ik een optie totaal over het hoofd?

[Sierlijk_Gletsjer_Strand]

Ik snap -zo- wat je bedoelt. Ik ben alleen nooit uit de kast gekomen anders dan bij mensen die heel dicht bij me staan (kan je op een hand tellen). Naar buiten blijf ik gewoon mannetje, snappen mensen, en ik blijf lekker onder de radar (vind ik al eng genoeg (: ). Mijn transitie is voor mij puur lichamelijk, niet sociaal. Voor de buitenwereld lijkt er dus niets te veranderen.
Overigens, is dit voor mij zo prima, ik voel me er niet (weet even geen beter woord) onderdrukt door, door de samenleving.