Internalisatie, wie herkent dit?

[Stil_Haas_Kikker]

Ik merk sinds dat de verharding van de maatschappij tegenover transgenders, dat ik het helaas ging internaliseren...

Dat betekend dat ik doordat ik er veel mee bezig was met wat er op TV werd gezegd, dat ik aan mijzelf ging twijfelen... wat raar is, aangezien ik nu al bijna 20 jaar transvrouw ben.

Blijkbaar ben ik gevoelig voor wat ik op TV en de maatschapij zie, dat ik er van schrok dat ik het over mezelf ging denken wat anderen dachten en zeiden over transgenders. Ik weet dat het onderbewustzijn alles aaneemt als waarheid als het vaak wordt herhaald. Soort van Pavlov conditionering. Maar dat ik er gevoelig voor zou zijn, dat was voor mij echt een openbaring.

Het is maar sinds kort dat ik denk: nee, dit denk ik niet, dit heb ik geinternaliseeerd.

Wie herkent dit? en hoe bescherm ik me hier tegen? ik heb deze stap al gezet: geen nieuws/tv meer kijken.

[Groot_Beek_Das]

ah lastig zeg en vervelend ook wel!
Ikzelf heb heel erg dat wanneer ik een gevoel heb en ik praat daar met anderen over en zij hebben een andere mening.. dat ik dan over mijn eigen gevoel ga twijfelen en het zelfs aan de kant schuif.

[Trots_Spreeuw_Moeras]

Ik kijk überhaupt weinig tv en het zijn vooral de transfoob gasten die met een klein groepje de menigte opnaait. de meeste zullen niet eens een transpersoon herkennen als deze naast hun staat.
Tuurlijk zijn er altijd uitzonderingen maar dat heb en hou je overal.

[Stil_Haas_Kikker]

Ben sowieso heel gevoelig voor de "zeitgeist", misschien omdat ik veel met spiritualiteit doe en heb gedaan... ik merk meteen het sentiment in de samenleving en voel me dan empatisch, tot op het diepste punt, zelfs zo dat ik het ga internaliseren. Daarom mijd ik zoveel mogelijk de media en groepen, helaas is dat zo voor me.

[Paars_Delta_Konijn]

Internet en tv zegt niets over je dagelijkse realiteit, het is sws bijna altijd negatief

Ik volg wel eea maar dat is best lastig omdat alles vaak zo negatief is

[Vief_Zeester_Woud]

Wat je beschrijft is minority stress, de angst dat stigma van een groep ook betrekking heeft op jou.

Hier is veel over bekend en te lezen.

Zelf kijk ik misschien al wel 10 jaar geen TV meer en ik probeer weg te blijven van reddit, youtube, x.

Het is geen oplossing, de angst blijft bestaan maar wordt niet aangewakkerd.

[Stil_Haas_Kikker]

Wat je beschrijft is minority stress, de angst dat stigma van een groep ook betrekking heeft op jou.

Hier is veel over bekend en te lezen.

Zelf kijk ik misschien al wel 10 jaar geen TV meer en ik probeer weg te blijven van reddit, youtube, x.

Het is geen oplossing, de angst blijft bestaan maar wordt niet aangewakkerd.

idd, reddit, youtube ook. Sinds ik er niet meer kom voel ik me ook meer helder, alsof ik beter kan nadenken.

Ja, "minority stress", dat kan het deels verklaren...

Ik ben zelf de laatste tijd veel bezig geweest met "ego-werk" en IFS (internal family systems), en ik merk dat oude vastgeroeste emoties er nog steeds inzaten. Dwz. dat ik soms nog steeds, heel af en toe, nog reageer vanuit een mannelijke uitvalshoek. Puur omdat dit een ingekerfde emotie is in mijn brein. Dit terwijl ik al 18 jaar bezig ben met mijn transitie. Welke nu eindelijk klaar is.,.

Het valt echt niet mee om emotioneel te helen van al dit alles... ben er bijna elke dag wel mee bezig, maar het werkt wel om er mee bezig te zijn. Ik merk dat er steeds minder verassingen uit mijn onderbewustzijn komen, zodra ik met vastgeroeste emoties te werk ga. Voel me daarna veel vrijer, en blijer. Maar soms brengt het ook een hoop ellende, en dan moet ik daar weer even doorheen.

[Stil_Haas_Kikker]

Internet en tv zegt niets over je dagelijkse realiteit, het is sws bijna altijd negatief

Ik volg wel eea maar dat is best lastig omdat alles vaak zo negatief is

Heb geen TV meer, al ruim 18 jaar niet meer... was een verademing. Maar ja, nieuws kom ik overal tegen, moeilijk omdaar mee te stoppen aangezien ik het overal wel een beetje zie... de kranten in de super, online, homepagina's, nieuwsoverzichten, die dan links hebben naar trans discussies. het is overal wel zo'n beetje... dus van het nieuws ben ik nog niet 100% vanaf. Al zou ik dat graag wel willen.

Social media, daar ben ik al een jaar of twee helemaal klaar mee. Stond ook vol met nieuws.

Met die transdiscussies in de media, ben ik helemaal klaar. Ik denk dan nu van: bemoei je met jezelf. Ik ga jouw leven ook niet onder de loep leggen.

waarom leggen we/ze het leven van de ander onder een vergrootglas? is het sensatie? projectie? angst om diepter te graven in menzelf?

ik denk dat vele projecteren... dieper graven in menzelf is zwaar, het is makkelijker om een oordeel te vellen dan te denken: kan het ook aan mij liggen? dan raak je de kern, iemands wezen, wellicht ego.

[Groot_Berg_Bruinvis]

Ik heb facebook en instagram en ik volg het nieuws kijk tv zowel publiek als commercieel en op af en toe een Johan Derksen na kom ik totaal geen negatieve dingen tegen wat betreft transmensen.
Misschien boeit het me ook gewoon totaal niet wat de zogenaamde meerderheid van anderen vind dat kan ook.

[Vief_Zwaan_Moeras]

TV is volgens mij niet zo heel erg, ik denk dat social media veel erger is. Het is ook aan mensen te merken als ze in een-of-ander rechts anti-LGBTQIA+ en anti-trans rabbithole terecht zijn gekomen. Misschien ook omdat ik in een conservatief dorpje in Drenthe woon, dat dat niet meehelpt...

Maar ja, ik merk in vlagen bij verschillende mensen dezelfde vooroordelen voorbij komen. En het duurt steeds langer voordat men mij als persoon zien ipv als de stapel vooroordelen die men constant om de oren geslingerd krijgt. Als ik zelf op social media mn mond open doe, al is het over muziek of het weer of wat dan ook, dan staat er meteen een horde schreeuwende brulapen klaar om me verschrikkelijke dingen te noemen ne mn profiel te vandaliseren, totdat ik iedere aanwijzing dat ik trans ben weghaal. Dan wordt het weer minder, tot de (helaas) 'gewone' vrouwonvriendelijkheid, seksisme, etc.

1 Op 1 kunnen de meeste mensen vaak wel normaal doen, maar ik merk gewoon dat mensen niet met me samen gezien willen worden in het openbaar, of me niet aan durven kijken, mn mening of inbreng niet serieus kunnen nemen, telkens manieren moeten vinden om mn voornaam om te bouwen tot iets dat mannelijker klinkt, of telkens hij/hem gebruiken en mij wegzetten als een zeur als ik voorzichtig corrigeer of vraag me niet zo te noemen. Ik voel me dan als freak en monster die zich maar beter niet moet laten zien aan de buitenwereld.

Als ik in de randstad ben of bij vrienden, of uitga op een queervriendelijke plek, merk ik ineens de verademing. Hoe het wel kan, hoe het voelt om gewoon gezien te worden als persoon ipv een freak die je in de gaten moet houden en wantrouwen omdat ze anders kleine meisjes gaan groomen ofzo(???), terwijl niks wat ik ooit heb gedaan een reden is om me van zoiets te verdenken...

Ik ken mezelf en weet dat ik geen verschrikkelijk persoon of monster ben, maar wat ik wel internaliseer is het sociale isolement, en hoe mensen gezamenlijk naar je kijken en omgaan alsof je een wandelend stuk afval bent, of iemand die gevaarlijk is. Dat is bijzonder pijnlijk, hoe je het ook went of keert. Ik kan mn schouders ophalen wat ik wil, maar ik ben een sociaal wezen en het voelt gewoon niet oke. :/