Mijn vader is nu een vrouw

[Rein_Mus_Zeehond]

30 jaar oud. Dat ben ik. Mijn vader wordt dit jaar 60. Net voor hij 59 werd kwam hij ervoor uit; ik ben een vrouw! Afgelopen week is het moment aangebroken waarop hij een zij is. Dat klinkt heel raar. Want mijn vader is zijn of haar leven lang al een zij. Alleen zij moest door onze maatschappij weggestopt worden. Het heeft hem een lange tijd gekost om uiteindelijk te kunnen zijn wie zij altijd al is, Kayleigh. En dat is deze week officieel bevestigd in de basisadministratie. Ik ben enorm trots op haar!

Aan de andere kant vind ik het lastig. Het voelt als afscheid nemen van mijn vader. Mijn mannelijke vader die ik al bijna 30 jaar ken. Hij is een zij. Dat vind ik moeilijk. Ik probeer er voor haar te zijn, maar dit is erg lastig. Vooral vanwege mijn eigen gevoel. Mijn papa. Zal dit ooit wennen? Kan ik 'normaal' mijn vader 'haar' noemen? Lukt het om haar naam uit te spreken? Ik weet het nog niet. Maar zonder dat zij het door heeft doe ik erg mijn best!

Lieve papa, vanaf begin af aan geef je aan dat je altijd mijn vader zal zijn. Mijn vader die nu een vrouw is. Ik doe mijn uiterste best om hier een weg in te vinden. Laat mij jou niet tegenhouden en wees jezelf. I love you!

En voor alle mensen die dit lezen en dit herkennen. Hoe ben jij hiermee omgegaan?

[Vief_Zeester_Woud]

Ik zou je willen laten praten met mijn oudste dochter. Ze is nu 22 en ze was 16/17 toen ik in transitie ging. Ze praat helaas niet veel over haar emoties maar mijn transitie is voor haar loodzwaar geweest.

Mijn andere kinderen waren veel jonger... voor hun was het (relatief) gemakkelijker.

Tijd lost veel op.

[Zonnig_Spreeuw_Rivier]

Ik ben nagenoeg van dezelfde leeftijd als jouw papa.
In mijn gezin weet echter alleen mijn jongste dochter van 28 het een aantal jaar.
Ten tijde dat ik het haar vertelde was mijn oudste dochter (heb er twee) hoogzwanger en kon ik haar er niet mee belasten.
Mijn partner, met wie ik al 34 jaar leef wil er niets maar dan ook echt niets van weten helaas en ontploft al als ik naar de psycholoog moet.
Maar goed....mijn jongste trok het letterlijk uit me en ik moest het wel vertellen.
In het begin enorm veel steun van haar en ze ging zelfs met de huisarts praten.
Maar plotseling wilde ze er niet meer over praten, werd ze afstandelijk en kwam ze alleen nog met termen van....als je alles en iedereen kwijt wil raken moet je vooral hiermee doorgaan. Vrees dat ze met mijn vrouw heeft gepraat.
En dan lees ik jouw berichtje Tuurlijk is het moeilijk maar ik droom ervan dat mijn dochters er zo mee om zouden gaan.
Voor mij persoonlijk zouden ze mij ook gewoon pa mogen blijven noemen.
Maar nogmaals....wat ben jij een lieverd