Korte vragenlijst genderdysforie

[Akitah]

Hoi,

wij zijn twee leerlingen uit 6 vwo. Om te slagen moeten we een profielwerkstuk schrijven en onderzoek doen, ons onderwerp is genderdysforie. We willen onderzoeken of de oorzaak van genderdyforie, of GID, lichamelijk of psychisch is.

We hebben een korte vragenlijst opgesteld voor een van onze deelvragen. We hopen dat jullie deze voor ons willen beantwoorden!

Dit zijn de vragen:
1. Hoe kwam je erachter dat je genderdysforie had?
2. Voelde je je vanaf een jonge leeftijd al anders?
3. Denk je dat het is veroorzaakt door de stereotypes en de maatschappij, of denk je dat de oorzaak toch lichamelijk is?
4. Probeert de maatschappij mensen in een bepaald hokje te duwen? Jij bent een vrouw, dus dan moet je zus en zo doen…

Je hoeft niet alle vragen te beantwoorden, als je dit te persoonlijk vindt! Alvast bedankt

[Isabelle]

Vragen waar we allemal wel boeken over kunnen schrijven denk ;p, maar in het kort kan ik er wel wat over zeggen.

1. Gaande weg leerde ik dat ik mezelf niet echt gemakkelijk voelde over mijn uiterlijk, leerde de term zelf pas laat kennen.
Aanvaard de term zelf persoonlijk ook niet, zeker als ik jullie volgende vragen lees, is dit precies dat hokje waar jullie het over hebben .
De euforie naar een ander lichaam is denk ik groter dan de dysforie van mijn huidige lichaam.
2. Nee niet echt. Wat is anders, wanneer iedereen uniek is. Ligt natuurlijk waar je opgroeit en wie je bent hoezeer je dit gevoel hebt.
3. Beiden. Lichamelijke basis>lichaamsbouw niet overeen met idee in hersenen. Maatschappelijk > Men verwacht van mensen bij een bepaald lichaam bepaald gedrag, kledij ,etc. Bij het niet naleven van verwachting door iemand word deze persoon vaak bestempelt als anders of raar, wat de persoon naast het lichaam vaak ook sociaal ongemakkelijk maakt.
4. Ja heel erg. Hokjes denken is echter niet alleen iets van de maatschappij, mensen delen zichzelf ook maar al te graag in hokjes in >wat ook eigenlijk de grootste stap is denk ik om je goed te voelen, dit alles net iets luchtiger zien. Jezelf indelen in een hokje brengt ook voor jezelf verwachtingen met zich mee waaraan je moet voldoen. Doe gewoon wat goed voelt.


Groetjes,
Isabelle

[Eva]

1. Hoe kwam je erachter dat je genderdysforie had?

Lang geleden trok ik kleding van mijn toenmalige vrouw aan. Ze was daarbij. Ik schrok enorm. Er kwam een gevoel naarboven dat ik meen te herkennen in een scene van The Danish Girl. "Nee toch? Dát zal toch niet waar zijn? Niet ik toch? Alsjeblieft...?" Dat is tientallen jaren zo gebleven.

2. Voelde je je vanaf een jonge leeftijd al anders?

Ja, natuurlijk. Volgens mij zijn er niet zoveel mensen die dat gevoel nooit gehad hebben. En inderdaad; anders is veel normaler dan normaal.

3. Denk je dat het is veroorzaakt door de stereotypes en de maatschappij, of denk je dat de oorzaak toch lichamelijk is?

Ik vind de vraag onduidelijk. Stereotypes? Maatschappij?
Mannen worden in onze maatschappij, onze cultuur, anders behandeld dan vrouwen. Terecht? Met reden? Van een man wordt soms een vorm van superioriteit verwacht waarover hij of zij niet beschikt. Is er verschil tussen het ervaren van je leven? Als man? Als vrouw? Misschien wel. ik heb niet het gevoel een sterk persoon met autoriteit te hoeven zijn. Te moeten zijn. Maar dan... er zijn plenty vrouwen die dat wel hebben. Die dat wel kunnen. Ze blijven er vaak heel echt vrouw bij. Mannelijk gedrag? Als vrouw? Als man? Wordt er minder van je verwacht als vrouw? Of juist meer? Zoals zorgzaam zijn? Ik geloof niet dat mannen daar per definitie minder goed in zijn.
Kortom: ik kan deze vraag niet beantwoorden.

4. Probeert de maatschappij mensen in een bepaald hokje te duwen? Jij bent een vrouw, dus dan moet je zus en zo doen…

Ja, natuurlijk. Dat houdt het simpel en overzichtelijk. Hoef je niet zo diep over na te denken. Zijn transgenders op dat punt anders? Echt niet. We zijn nét mensen, hahaha. Ik voel me goed in een leven dat een binaire basis heeft. Wel met een vrouw aan mijn zijde. Had best een man kunnen zijn want op dat punt ben ik dan weer niet binair, wel bi. Multi misschien. Mijn partner weet van mijn geschiedenis. Begrijpt die. Beide voelen we ons goed in de hokjes waarin de maatschappij ons gemakshalve indeelt. We hebben wel belangrijker dingen aan ons hoofd dan het aantal hokjes te herdefiniëren.

[Simão]

1 Dat weet ik eigenlijk niet precies, ik voelde me altijd al een jongetje en het is bij mij op de kleuterschool al begonnen. Ik heb me toen ik jong was gewoon kunnen uiten als jongetje, dus het was verder geen probleem. Ik heb me nooit bezig gehouden met mijn kruis of borsten. Toen ik mijn eerste BH kocht had ik al een B cup. Nooit zien groeien. Ik had pas een probleem met mijn lichaam toen ik ongesteld werd als 16 jarige, toen wilde ik ook wel graag in transitie, maar info daarover lag niet voor het oprapen in de jaren 70. Zeker niet van vrouw naar man. Maar ik heb er nooit zwaar onder geleden. Ik ben iemand die roeit met de riemen die je hebt. Ik heb tussen mijn 20ste en 30ste vooral rondgelopen als een soort travestiet, een karikatuur van een vrouw. Daarna ben ik gewend geraakt aan het vrouw moeten zijn, maar nooit een dame geworden. Altijd een halve kerel geweest van uiterlijk en gedrag en toch een hele schare vrienden M/V.
2 Ik vergeleek niet, dus ik kan niet zeggen anders, maar wat ik zeg, ik wist wel dat ik een piemeltje had moeten hebben.
3 Puur lichamelijk. Toen ik opgroeide was de hele maatschappij juist unisex, flowerpower, hippies, alles was toegestaan, niks was gek en al helemaal niet roze voor meisjes, blauw voor jongens. Jongens hadden lange haren, iedereen liep in een tuniek of tuinbroek. Als er een tijd was waarin mensen niet in hokjes werden gestopt was het wel in de jaren 60 en 70. ik liep gewoon in jongenskleren en niemand die er iets van zei. Dus ik WEET dat het mij in elk geval niet maatschappelijk is opgedrongen dat meisjes zus en jongens zo zijn.
4 Hokjes bestaan al van nature. Zelfs bij primitieve stammen zijn taken verdeeld naar geslacht bv.
De maatschappij wil wel in een richting duwen, maar je kunt er aan ontsnappen, flamboyante en genderneutrale figuren worden immers ook bewonderd en geaccepteerd, maar daarvoor moet je wel sterk in je schoenen staan.
Men kiest vaak voor een hokje om niet op te vallen en veel mensen met lichaams issues zijn bang om op te vallen en voelen dus wellicht meer druk om mee te gaan in wat geaccepteerd is, maar persoonljk heb ik schijt aan hokjes. Altijd gehad. Betekent wel dat je de nodige opmerkingen te verwerken krijgt want ja, er bestaat wel een bepaald verwachtingspratroon.

[Jannet V]

1. Hoe kwam je erachter dat je genderdysforie had?

Een jaar of zeven geleden ongeveer, toen ik voor het eerst het woord genderdysforie op internet tegen kwam. Daarvoor dacht ik dat ik de een of andere psychische afwijking had.

2. Voelde je je vanaf een jonge leeftijd al anders?

Ergens vanaf heel jong al was er het idee dat ik een soort 'in between' was. Maar opdat ik een plaatsje bij de jongens had toegewezen gekregen ben ik me, om te kunnen overleven, maar op die manier gaan gedragen, zo geod en zo kwaad als het ging.

3. Denk je dat het is veroorzaakt door de stereotypes en de maatschappij, of denk je dat de oorzaak toch lichamelijk is?

Ik denk dat er tijdens het uitvoeren van mijn ontwerp een foutje in de productie is ontstaan.

4. Probeert de maatschappij mensen in een bepaald hokje te duwen? Jij bent een vrouw, dus dan moet je zus en zo doen…

Ja, maar het heeft me meer moeite gekost daar aan te voldoen toen ik het in de verkeerde rol moest doen. Nu zet ik met gemak de hakken wel eens in het zand.

[Ender]

1. Hoe kwam je erachter dat je genderdysforie had?
- Dat ik wist dat het genderdysforie heette? pas toen ik "Hij is een zij" had gekeken, daarvoor wist ik niet hoe het heette en dacht ik dat ik wel 1 van de weinige mensen was die zich zo voelde. De dysforie zelf is er natuurlijk altijd al geweest.

2. Voelde je je vanaf een jonge leeftijd al anders?
- Ik voelde me niet anders, maar wist wel dat ik anders was. Van jongs af aan altijd geaccepteerd door de jongens (klasgenootjes), kon gewoon 1 van hen zijn, niemand maakte het wat uit of vond het vreemd (in mijn beleving).. maarja toen kwam de pubertijd en ik was zo doodongelukkig dat ik vrouwelijke dingen kreeg dat ik afstand heb gedaan van m'n lichaam.. zo van "ik zit hier wel in maar dit is niet van mij"

3. Denk je dat het is veroorzaakt door de stereotypes en de maatschappij, of denk je dat de oorzaak toch lichamelijk is?
- oorzaak van je anders voelen? dat is inherent toch?

4. Probeert de maatschappij mensen in een bepaald hokje te duwen? Jij bent een vrouw, dus dan moet je zus en zo doen…
- Ja dat proberen ze ja, zo is het heel lang gegaan en dat krijg je er niet zomaar uit

[Nate_0]

1. Hoe kwam je erachter dat je genderdysforie had?
Ik wist het al een hele tijd, eigenlijk al van jongs af aan. Ik droomde over het jongen zijn, en dat voelde zo geweldig als ik wakker werd. Ik heb echter jarenlang geprobeerd om zo 'normaal' mogelijk door het leven te gaan, omdat een transitie te groot voelde. Na e.e.a. aan persoonlijke omstandigheden heb ik per dit jaar besloten om in transitie te gaan.

2. Voelde je je vanaf een jonge leeftijd al anders?
Ja, maar of dit met GD te maken had weet ik niet.

3. Denk je dat het is veroorzaakt door de stereotypes en de maatschappij, of denk je dat de oorzaak toch lichamelijk is?
Ik ben er van overtuigd dat de oorzaak lichamelijk is. Wel heb ik lang voor mezelf gedacht dat ik een man wilde zijn omdat er bepaalde dingen anders/makkelijker zijn voor mannen.

4. Probeert de maatschappij mensen in een bepaald hokje te duwen? Jij bent een vrouw, dus dan moet je zus en zo doen…
Tuurlijk. Maar dat geldt ook voor cisgender mensen die niet aan de stereotype man/vrouw voldoen, of mensen wiens gedrag sowieso als 'niet-normaal' wordt gezien...

[Jer158]

1. Hoe kwam je erachter dat je genderdysforie had?
In 2009 zag ik een aflevering van Je Zal Het Maar hebben over een transjongen. Sindsdien weet ik dat mijn onbehagen over alles vrouwelijks genderdysforie heet. Daarvoor had ik wel al heel lang dat ik (met mijn woorden) "niets heb/had met dat hele vrouwgedoe", maar daar had ik toen nog geen woord voor.

2. Voelde je je vanaf een jonge leeftijd al anders?
Ja, ik heb altijd bijzonder weinig aansluiting gehad bij leeftijdsgenoten. Denk niet dat GD daar alleen de oorzaak van is. Het is met name terugkijkend dat ik zie hoe anders is was. Op het moment zelf was ik daar minder mee bezig.

3. Denk je dat het is veroorzaakt door de stereotypes en de maatschappij, of denk je dat de oorzaak toch lichamelijk is?
De oorzaak van het transzijn lijkt mij lichamelijk te zijn, hersenpatronen die afwijken van het gemiddelde brein van het geboortegeslacht. De oorzaak van de GD is m.i. grotendeels de maatschappij. Als mannen en vrouwen 100% gelijk behandeld zouden worden, zou transzijn tot veel minder heftige GD leiden. Niettemin zijn er natuurlijk ook biologische verschillen tussen biomannen en biovrouwen, en die zouden allicht altijd tot GD leiden, zelfs in een minder binaire maatschappij.

4. Probeert de maatschappij mensen in een bepaald hokje te duwen?
Ja, maar natuurlijk niet alleen op basis van gender. Wat betreft gender, was het voor mij altijd al duidelijk dat vrouw-zijn zover van mij afstaat dat ik daar niet aan kan conformeren, en mijn directe omgeving (na een schoolwissel) heeft dat altijd prima gevonden.

[Anon20180311]

Hoi,

wij zijn twee leerlingen uit 6 vwo. Om te slagen moeten we een profielwerkstuk schrijven en onderzoek doen, ons onderwerp is genderdysforie. We willen onderzoeken of de oorzaak van genderdyforie, of GID, lichamelijk of psychisch is.

We hebben een korte vragenlijst opgesteld voor een van onze deelvragen. We hopen dat jullie deze voor ons willen beantwoorden!

Dit zijn de vragen:
1. Hoe kwam je erachter dat je genderdysforie had?
2. Voelde je je vanaf een jonge leeftijd al anders?
3. Denk je dat het is veroorzaakt door de stereotypes en de maatschappij, of denk je dat de oorzaak toch lichamelijk is?
4. Probeert de maatschappij mensen in een bepaald hokje te duwen? Jij bent een vrouw, dus dan moet je zus en zo doen…

Je hoeft niet alle vragen te beantwoorden, als je dit te persoonlijk vindt! Alvast bedankt

Hoi,

1. Via mijn psychiater.
2. Yep, rond mijn zevende levensjaar. Ik voelde me geen meisjes, maar eerder een jongen. En totaal anders dan mijn leeftijdgenootjes.
3. Persoonlijk denk ik, dat er iets fout liep voor mijn geboorte, hormonaal.
4. Yep, de maatschappij, doet jammer genoeg niets liever dan, ieder mens in een of ander hokje duwen.

Grtz Nick

[Irene_de_Vreede]

1. Dat het genderdysforie heet weet ik pas sinds dat woord in zwang kwam. Dat er iets anders aan me was wist ik al veel langer en toen ik een jaar of 17 was las ik in een Panorama of Nieuwe Revue (leesmap) dat ik niet alleen stond in mijn vreemde verlangens.
2. Ja vanaf heel jong was ik me al wel bewust dat ik niet paste bij de rest van de jongetjes, maar wat dat was, wist ik niet.
3. Ik denk niet dat het is veroorzaakt door de maatschappij (whatever that is) en ook niet door stereotypen. Lichamelijk klopt er iets niet in de zin, dat het niet overeenkomt met hoe ik me voel.
4. De maatschappij bestaat niet, maar mensen hebben nogal de neiging om anderen (en zichzelf) in hokjes te stoppen. Zeker als je gaat rommelen aan hokjes die voor de overgrote meerderheid vast verankerd zijn, dan loop je weleens tegen muren aan.