bv, poetry lees je zo "Sweet little dying blackbird Make your sweet voice heard I can only be your friend Make your life lighter in the end You're such.. " etc. terwijl je ws bedoelt: "Sweet little dying blackbird, Make your sweet voice heard. I can only be your friend, Make your life lighter in the end."
Door gebruik van punctuation kan je ook makkelijker accenten leggen op andere delen van het gedicht (bv begin van de zin, midden, etc), en breng je sowieso meer rust in een gedicht.
My 2 cents
en sidenote @Nate: wow man, erg mooi! Ik schrijf niet vaak gedichten maar heb 1 in dezelfde style als jij, als je wil PB ik je hem
). In de dichtkunst gelden gelukkig heel veel vrijheden om creatief te zijn en ze zijn allemaal goed. Natuurlijk was een manier om te gaan werken met hoofd en bijzinnen, of andersoortige tussenvoegsels. Dat komt in mijn werk ook veelvuldig voor. Alleen is dat slechts één manier om het te doen. Het zou in dit geval het afstappen van de integere eenvoud zijn geweest. Het is een gegeven dat ik het soms gewoonweg klein houd in tegenstelling tot eerder grootser opgezet materiaal dat ik hier ook heb gepost. Beide stijlen beheers ik, evenals het wat meer experimentele. Als lezer kan het natuurlijk altijd zo zijn, dat weet ik uit eigen ervaring ook (wow weer een bijzin, grapje hihi), dat een gedicht niet je stijl is of het je eenvoudigweg niet heeft. In the end kun je als kunstenares nooit iedereen tevreden houden. Wat mijn werkwijze typeert is A) dat ik de vorm waarin een gedicht eruit komt niet vooraf bepaal maar laat ontstaan, B) een gedicht zo groot of klein (qua opzet) maak als het op dat moment in me opkomt en C) ik zéér compromisloos ben in mijn werkwijze. Dit in de zin dat ik zelden herschrijf of aanpassingen doorvoer als een creatieve uiting eenmaal voor mijn gevoel goed en af op papier staat.
Geef Alleen Wat Jezelf Wilt Ontvangen