Niet in het 'beeld van' passen

[Frank]

Ik merk zelf als ik foto's of video's van trans mannen zie, dat ze redelijk in het 'beeld van' trans mannen passen. Midden maat tot mager, passen makkelijk in een binder (of lijken in ieder geval 'plat' van boven), niet te overdreven heupen, nooit ook maar een beetje vrouwelijk, of getraind in het laag houden van de stem of al van zichzelf een lagere stem, ergens tussen de 15 en 25 jaar oud.

Ik weet bijna zeker dat er voor trans vrouwen vast ook zo'n soort standaard is -- eerlijk gezegd let ik hier minder op, omdat ik er zelf weinig mee te maken heb.

Ik heb het idee dat mensen die buiten dat hokje vallen heel terughoudend zijn om ook maar iets over zichzelf te posten (zeker foto's), of deel te nemen aan projecten voor transgender mensen, uit angst om het slachtoffer te worden van mensen die 'twijfelen' aan ze of zelfs ronduit zeggen dat ze niet transgender kunnen zijn.

Ik heb mijn hele tienerjaren geleden onder het idee dat er iets mis was, maar niet wist wat. Want een jongen kon je niet zijn, zeker niet als je vrouwelijke trekjes had. Alles wat je dan wenst over 'ik wou dat ik een jongen was', is dan gewoon afschuw voor vrouw zijn vanwege interne vrouwenhaat en het dik zijn. Daardoor heb ik me steeds vrouwelijker gekleed en gedragen in de poging om 'het vrouw zijn minder te haten', wat dat gevoel weer erger maakte, waardoor ik weer vrouwelijkere dingen deed, tot ik op een gegeven moment in een jurkje met extra focus op de heupen met een pop van 200 euro op schoot geen enkel gevoel van blijdschap had 'maar het was wel mooi en meisjesachtig', en omdat ik die dingen deed, was ik wel zo overtuigd dat ik geen man kon zijn.

Soms wou ik dat tijdschriften, artikelen, websites en rapportages over transgender personen rekening hield met transgender mensen die niet volgens de hokjes van 'man zijn' of 'vrouw zijn' of 'er precies tussenin passen' leefden, maar als ik dan zelf in moet beelden om maar eventjes tussen de mannen te staan met een volle G cup, oude foto's met lang rood haar en volle plakkaat make-up, een lading hoge hakken in de achtergrond, past het voor mij al niet bij het idee 'dit is een man, net zoals al die andere mannen', laat staan voor de gemiddelde lezer.

Wat ik me afvraag is of andere mensen ook dat gevoel hebben (en dat dit niet enkel een angstgevoel is voor wat me straks bij het VUMC te wachten staat), is het een algemeen groot probleem, en zo ja, zou dit beeld veranderd moeten of zelfs kunnen worden?

[Frank]

Kom er net achter dat ik iets vergeten was, kan 'm niet meer editen: dit gaat voornamelijk meer over het 'pre-transitie' of 'pre-operatie' gedeelte.

[Nate_0]

Dit... is... echt heel erg herkenbaar.

Ik heb een peerfiguur, dus mijn borsten zijn niet zo groot en worden gelukkig wel geplet maar mijn heupen zijn zo rond en opvallend (in vrouwenkleding) dat ik er complimenten op heb gekregen van mensen die ik niet ken. Mijn reactie daarop was dat ik vast unhappy was met mijn heupen omdat mijn borsten niet in verhouding waren, en dus ging ik push up bh's dragen en inderdaad ook jurkjes waarin mijn curves goed uit de verf kwamen, make-up, hakken, the whole shebang. En echt happy? Nee, ook niet.

Maar de FTMs die ik zag, in de media en on line, waren allemaal al heel jongensachtig/mannelijk voordat ze in transitie gingen, en ik kwam er achter dat heupen nooit echt weg gaan, dus ik kon zeker geen FTM zijn want ik was niet passabel... vrouwelijke trekjes: idem dito.

En ik heb inderdaad ook die onzekerheid wanneer ik die plaatjes zie... Dat gevoel van "ben ik wel echt TG" of "ben ik wel man genoeg" om hoe ik me kleedde en met mijn lichaam om ging. Omdat ik jurkjes niet weigerde, en hakken ook niet, en... etc. En ik haat jurkjes nog steeds niet, make up ook niet, ook al haat ik ze wel op mijn vrouwenlichaam omdat ze dat accentueren. En van veraf, van buitenaf, van buiten mezelf, was ik mooi. Maar ik was niet ik.

En ja, ik plaats inderdaad ook geen foto's van die tijd omdat ik ook bang ben voor die reacties.

Dus: ja, andere mensen hebben zeker dat gevoel, en ja, ik vind dat dit veranderd moet worden. En het liefst zou ik ook gewoon kleding voor FTMs zien die meer gericht is op daadwerkelijk vrouwelijke vormen verhullen, zonder dat je twee maten te groot moet kopen in mannenkleding omdat het anders niet past (maar je je eigen stijl wel verliest).

Ik... neem aan dat het wel veranderd KAN worden maar ik denk dat het het wel lastig wordt, zeker gezien de mediarepresentatie (kijk bv naar Hilary Swank die echt gewoon al een heel skinny boyish figuur heeft en daarmee mijlen voor loopt op FTMs die dat niet hebben, en die operaties en testo nodig hebben om überhaupt passable te zijn tegenover de buitenwereld en wellicht dan nog misgendered worden op hun lichaam of interesses of (etc.). Alsof je in een 2x2 hokje moet passen om "echt" te zijn tegenover anderen...

En ik moet zeggen dat dit alles ook mee speelt in het niet uit de kast durven komen tegenover mijn ouders, die toch gewend zijn mij in jurkjes en make up te zien...

[Mr.X]

ik ken het gevoel wel een beetje. Pre-transitie vond ik mijzelf ook te oud (25-26) en buiten te boot vallen (vooral qua lengte. De meeste nederlandse transjongens zijn nog steeds rond de 1.70 ofzo. Not moi) qua type. Daar komt nog bij dat ik homo ben, en dus vrouwelijke trekjes heb (voetbal niet leuk vinden etc).

Het zou inderdaad goed zijn dat de buitenwereld ook kennis maakt met mensen die buiten de hokjes vallen. Maar in mijn idee zijn ze daar wel al mee bezig. Kijk maar eens naar love me Gender, van vorig jaar. Daar kwam een transvrouw in voor die niet de standaard transvrouw is.

En ik snap dat je je daar zorgen over maakt. Het VU kijkt naar mijn idee wel naar de norm. Die norm is opgemaakt uit wat het vaakste voorkomt en het gemiddelde (eigenlijk de eigenschappen die jij aangeeft). Maar ze moeten zeker ook beseffen dat er altijd mensen zijn die daar niet in passen. En ik vermoed dat je je daar geen zorgen over hoeft te maken. Zolang jij weet dat je een man bent, dan zal dat ook zo overkomen op de VU.

[Dieuwertje]

"ben ik wel man genoeg" om hoe ik me kleedde en met mijn lichaam om ging. Omdat ik jurkjes niet weigerde, en hakken ook niet, en... etc.

Dat lijkt mij niet echt een probleem. Als ik terug kijk hoe ik was rond mijn 20ste dan deed ik van alles om meer man te zijn of op zijn minst om minder vrouw te zijn. En ik ben daar zeker niet de enig transvrouw mee. En ik kan mij dus goed voorstellen dat transmannen van alles deden en doen om minder vrouw te zijn. Dat alles natuurlijk voor het moment dat je besluit 'nu is het genoeg, ik gooi het roer om'.

[Jer158]

Kennen jullie het "Trans enough" project van Chase Ross? Is eigenlijk een reactie op de stereotypes die jullie beschrijven.

[Dieuwertje]

Sorry voor de herhaling. Zag dat ik een behoorlijke slordigheid in mijn eerdere post had staan. heb het in de quote aangepast (Hoofdletters)

"ben ik wel man genoeg" om hoe ik me kleedde en met mijn lichaam om ging. Omdat ik jurkjes niet weigerde, en hakken ook niet, en... etc.

Dat lijkt mij niet echt een probleem. Als ik terug kijk hoe ik was rond mijn 20ste dan deed ik van alles om meer man te zijn of op zijn minst om minder vrouw te zijn. En ik ben daar zeker niet de enig transvrouw mee. En ik kan mij dus goed voorstellen dat transmannen van alles deden en doen om minder MAN te zijn. Dat alles natuurlijk voor het moment dat je besluit 'nu is het genoeg, ik gooi het roer om'.

En natuurlijk zijn jurkjes leuk (zei een transvrouw)

[Nate_0]

Dat inderdaad Dieuwertje, hoewel het denk ik een beetje op een andere manier is dan bij transvrouwen omdat je prima een "stoer meisje" kunt zijn... En in mijn geval was het toch ook wel enige druk vanuit de buitenwereld... Mijn ouders vonden bijvoorbeeld dat ik teveel als een jongen liep (ik was een jaar of 13), en hebben me dus geleerd hoe ik als "vrouw" moest lopen. Kom ik bij Beatrixoord (revalidatiecentrum), blijkt dat ik er een nogal raar loopje op na gehouden heb (maw alsof ik over een evenwichtsbalk liep, omdat dat is hoe mijn ouders vonden dat ik moest lopen, want zo liep ik op hakken ook etc. etc. etc.).

Maar dit is wel waarom ik het forum zo fijn vind... ik ben niet de meest mannelijke man, maar dat zijn zoveel cismannen ook niet? En hier zijn meer mensen als mij, wat posts/topics als deze wel weer uitwijzen.

Ik kijk wel eens vaker naar Chase, trouwens, maar die filmpjes had ik denkkk ik nog niet gezien...

[Frank]

Kennen jullie het "Trans enough" project van Chase Ross? Is eigenlijk een reactie op de stereotypes die jullie beschrijven.

Ik hou van Chase. Denk eigenlijk dat een gedeelte waarom ik er uberhaupt een topic over durf te maken komt omdat ik enkelen van zijn broadcasts gekeken heb. Die had ik alleen nog niet gezien.

Ik weet het niet, ik denk dat mijn verwachting rondom 'algehele verwelkoming' meer zou liggen bij bijv. trans vrouwen met een hekel aan make-up en misschien zelfs een volle baard, trans mannen met lang haar die toch af en toe jurken dragen omdat ze mooi kunnen zijn, non-binaire mensen die super 'meisjesachtig' of 'jongensachtig' zijn, etc, en dan in gewone artikelen staan, of op de catwalk voor mode artikelen, tussen de foto's van eventuele corrigerende kleding/op aparte maat gemaakte kleding die Nate eerder noemde, of gewoon in programma's als Hij is een Zij of Love Me Gender.

Ik moet toegeven, ik heb Love Me Gender niet gezien, maar als ik naar deze foto kijk zie ik in snelle oogopslag 3 dames en 2 heren (nogmaals, ik heb het niet gezien, excuus als ik hiermee mensen misgender, ga het zo kijken om te zien of ik het mis heb).

Terwijl wat ik graag wou zien is dat een 'dame met lang haar en jurkjes die houd van roddelen' ook gewoon een man kan zijn, en een 'lompe vent in olievlekkenshirt die de hele dag onder een auto ligt' ook gewoon een vrouw.

[Elise]

Ik heb mijn hele tienerjaren geleden onder het idee dat er iets mis was, maar niet wist wat. Want een jongen kon je niet zijn, zeker niet als je vrouwelijke trekjes had. Alles wat je dan wenst over 'ik wou dat ik een jongen was', is dan gewoon afschuw voor vrouw zijn vanwege interne vrouwenhaat en het dik zijn. Daardoor heb ik me steeds vrouwelijker gekleed en gedragen in de poging om 'het vrouw zijn minder te haten', wat dat gevoel weer erger maakte, waardoor ik weer vrouwelijkere dingen deed, tot ik op een gegeven moment in een jurkje met extra focus op de heupen met een pop van 200 euro op schoot geen enkel gevoel van blijdschap had 'maar het was wel mooi en meisjesachtig', en omdat ik die dingen deed, was ik wel zo overtuigd dat ik geen man kon zijn.

Als je dit verhaal omdraait. Dus waar man staat vrouw schrijft en andersom, dan heb je mijn verhaal. Het maar niet in het mannelijk plaatje passen zag ik als zwakte van mezelf, en het werd tijd dat ik eens ophield om zo'n softy te zijn en een vent te worden. Zo heb ik mezelf ook gepusht en gepusht totdat ik het niet meer volhield. Ik ben altijd heel slank geweest en had ook een beetje een taille als man. Stiekem vond ik het awesome, maar toch ging ik brede kleding dragen. Want man=breed=sterk=geen softy etc.... Ik merk dat de acceptatie voor mij hierdoor nog steeds moeilijk is want onbewust (zonder dat ik dit wil) heb ik nog steeds het gevoel dat ik gefaald heb.

Ik heb nu al wel een aantal gesprekken gehad bij het VU, en mijn beeld is dat er veelal 2 wegen zijn (er zijn er vast meer) die ik in de verhalen van transgender mensen terug hoor. Als ik even MTF als voorbeeld pak dan lees je het meest over het jongetje wat altijd al in jurkjes liep, met meisjes speelde etc..
Het tweede scenario is het jongetje wat stiekem het zelfde gevoel heeft maar frontaal tegen dat gevoel in de tegenaanval gaat om voor zichzelf te bevestigen dat hij toch wel echt een jongetje is. En uiteindelijk toch tot dezelfde conclusie komt dat er toch wel zeker sprake is van genderdysphorie.

Maar het is zeker zo dat het tweede scenario minder aandacht krijgt. Ik heb ook lang gedacht dat ik niet transgender zou kunnen zijn omdat ik niet tot de categorie behoorde die vroeger met barbies speelde, stiekem jurkjes droeg etc...

Maar het feit dat je je zo afzet tegen je gender "waarmee je geboren bent" zegt vaak ook al wel iets, waarom zou je het anders zo voelen? Meer rolmodellen voor scenario 2 zou zeker fijn zijn. En bij het VU wordt er zeker ook rekening mee gehouden (in ieder geval bij mij). Daarom is je levensverhaal ook belangrijk om die ontwikkeling te beschrijven.