Niet in het 'beeld van' passen

[Nate_0]

Ik ken zelfs een FtM die in zijn jeugd een tijdlang alleen maar jurkjes wilde dragen, omdat hij bang was dat anderen anders zouden zien dat hij liever een jongetje had willen zijn, en dat wilde hij niet...

[Elise]

Ik ken zelfs een FtM die in zijn jeugd een tijdlang alleen maar jurkjes wilde dragen, omdat hij bang was dat anderen anders zouden zien dat hij liever een jongetje had willen zijn, en dat wilde hij niet...

Check! Dat is een vergelijkbare redenering

[Minne]

Dit is heel herkenbaar, ik ervaar het precies zo, en vooral ook dat van..jurkjes aandoen, hakken, dat soort dingen, in de poging om er toch wat van te maken. En als ik me zo helemaal op dof in meisjeskleding en ik kijk in de spiegel zie ik een prima uitziend meisje, niks mis mee, ik zou dr zo daten..alleen ik ben het niet. Dat was voor mij wel het moment dat ik wist dat ik echt gewoon een jongen was. Maar ik heb nog steeds een paar rokken die ik mooi vind en lekker vind zitten, en ik heb nog steeds 'vrouwelijke' hobbies als breien en ik ga nog steeds liever naar de handwerkbeurs dan naar een voetbalwedstrijd. So be it, zo ben ik, en als cis mannen 'mogen' breien, dan mag ik dat ook. Het is inderdaad niet altijd makkelijk om het VU daarvan te overtuigen, maar uiteindelijk ben je alleen bij die lui voor de medische behandeling, ze zien je maar af en toe, wat jij de rest van de tijd doet moet je lekker zelf uitvinden, vind ik. Je gaat dit proces aan om jezelf te worden, niet om jezelf van het ene in het andere hokje te duwen!

[Nate_0]

Enne... het VU hoeft niet alles te weten, toch?

[Jer158]

Ik lees in dit topic eigenlijk een paar dingen naast elkaar:
- Je kunt trans zijn en je afzetten van identiteit door je (tegen je natuur in) met dingen bezig te houden die bij je geboortegeslacht passen.
- Je kunt trans zijn en een man met vrouwelijke trekjes of interesses, of een vrouw met mannelijke trekjes of interesses.
- Je kunt trans zijn en niet passabel zijn.
- Je kunt trans zijn en je als je geboortegeslacht presenteren.

Daar komt nog bij:
- Je kunt trans zijn en daar op latere leeftijd achterkomen.
- Je kunt trans zijn en geen of weinig dysforie hebben.
- Je kunt trans zijn en niet in transitie willen.
- etc.

Dat maakt je allemaal niet minder trans, al zal het voor veel mensen op enig moment wel zo voelen. Ik ben zelf redelijk stereotype in veel opzichten, maar juist daardoor heb ik lang gedacht dat ik niet in transitie moest gaan. Het was immers alsof ik daarmee onderschreef dat het niet oké is om een mannelijke vrouw te zijn. Alsof ik in transitie zou gaan om bij de stereotypes aan te sluiten.

Ik zit in een boel Facebook groepen voor trans mannen, en de haat die daar voorbijkomt is onvoorstelbaar. Van beide kanten overigens, van vrouwelijkere jongens naar stereotype jongens en vice versa. Wat ik daar sterk merk en waar ik mijzelf ook wel eens op betrap, is de gedachtegang dat (pre-T) passabel zijn een verdienste is. Alsof mannen voor wie passen niet natuurlijk/gemakkelijk komt (door vrouwelijke trekjes in uiterlijk of interesses) iets fout doen en "gewoon" even zus of zo moeten doen. Zo een gedachte komt van een plaats van privilege en hoewel ik die gedachte nooit naar iemand zou uitspreken, moet ik mij daar regelmatig aan herinneren omdat ik merk dat het erg verleidelijk is om het "gemak" waarmee ik pass als normaal te zien.

Mannen die al aan de testosteron zitten zijn in die groepen ook vaak minder dan behulpzaam, alsof ze vergeten zijn hoe het was om pre-T te zijn, of soms zelfs alsof aan de T zitten op zich een verdienste is. Wat ik hier mee wil zeggen, is dat als andere trans mannen al zo'n gigantisch gebrek aan inlevingsvermogen kunnen hebben het mij niet verbaast dat de mensen bij het VU dat ook hebben.

Het is jammer dat het VU zo een monopoliepositie heeft, en bovendien nog niet op het informed consent model overgegaan is. Hierdoor krijg je inderdaad situaties dat mensen maar dingen gaan verzwijgen om niet het risico op rood of oranje licht te lopen. Ik snap heel goed dat mensen dat doen, maar het ondermijnt het hele nut van de diagnostiek. De diagnose waar ze bij het VU naar op zoek zijn is gender dysforie. Als ze daar nu eens bij zouden blijven en niet doen alsof ze proberen vast te stellen of iemand binair trans is (want binair trans =/= het hebben van gender dysforie, en het is m.i. juist die dysforie waar behandeling voor nodig is), zou de noodzaak tot het verbergen van dingen al een stuk afnemen.

Ik ben erg benieuwd of het nieuwe seizoen van Hij is een zij wat kan bijdragen aan het vervagen van de harde grenzen van de gender binary.

[Anon20190712]

Best wel herkenbaar voor mij....Ik ben 1.62, had flinke heupen en had ook een flinke voorgevel...en dat heb ik in het verleden gebruikt als naaktmodel voor kunstenaars. Daardoor vonden mensen het heel vreemd dat juist ik zo'n probleem had met m'n lijf. Wat ze niet begrepen, was dat het de afstand was die ik voelde van m'n lijf, de discrepantie tussen m'n uiterlijk en innerlijk, waardoor ik model durfde te staan. Ik herkende mezelf niet, dus ik had ook totaal geen probleem met dergelijke dingen. Ook ben ik vrij vrouwelijk en ik val op mannen. Omdat ik dus een man ben die op mannen valt was m'n grootste angst als lesbo gezien te worden...Denk dat dat ook nog eerder gebeurd als je niet meer piepjong bent. Ik droeg dus jurkjes, of in elk geval strakke broeken, maar herenkleding- dat gaf echt zo'n dyke look...dat wilde ik echt niet. Voor de VU heb ik dat uiteindelijk wel gedaan. Haar kort, mannenkleding...het hielp me testo te krijgen, maar m'n eigenwaarde zakte in doordat men voor lesbo aanzag en ik nooit juist aangesproken werd.

[Anon20190712]

Enne... het VU hoeft niet alles te weten, toch?

Silence is golden

[Jer158]

Wat jij beschrijft is ook wel herkenbaar voor mij, Lucas. Hoewel niemand na de leeftijd van 11 nog naakt heeft gezien (op 1 iemand na) en ik mijzelf ook liever niet naakt zie, heb ik wel dat ik het absoluut niet erg vindt om (gedetailleerd) over mijn lichaam te praten. Inderdaad omdat ik mijzelf ervan distantieer en het dan meer vanuit academisch perspectief bekijk. Ik vond het voorheen ook erg om als lesbie gezien te worden, maar vond het alternatief nog veel erger. Op een gegeven moment heb ik mij erbij neergelegd dat ik er een beetje als stereotype lesbie uitzag, omdat het wel een goede manier is om onder de radar te blijven (mannen zien je niet als lustobject en vrouwen niet als concurrentie). Dat vind ik namelijk nog het allerergst van al, aandacht op mij vestigen. Doet het liefdesleven inderdaad ook geen goed als je (met name) op jongens valt

[Anon20190712]

Precies dat ja, je bekijkt of beschrijft je lijf vanuit academisch perspectief...Als een studie-object!! Die afstand maakte voor mij dat aandacht op dat lijf me ook weinig kon schelen, maar ik kan enorm goed begrijpen dat dat ook heel naar kan voelen!!

[EmmaJJ]

ik hoor ook bij de club "niet standaard".

Ik voel pas sinds kort dat ik vrouw ben. Heb maar 1 x als kind jurkjes aangetrokken. Schrok daar zo van dat ik de rest van mijn leven heb gedacht: "Let's not go there"

En nu nog steeds geen zin in make-up of zo. Een jurk zie ik mezelf ook nog niet dragen. EN ik vind me ook nog eens niet passabel. Maar dat maakt me niks minder trans, volgens mij.

En dank iedereen voor de verhalen. Ze helpen me. Kus!