De volgende stap, mijn ouders

[Nate_0]

Hmm. Enerzijds ben ik het wel met Ylse eens dat wachten op een goed moment niet helemáál gaat werken, omdat het moeilijk blijft. Aan de andere kant denk ik wel dat er momenten zijn die beter zijn dan andere. Zelf zit ik bijvoorbeeld op het moment midden in een verhuizing, en op het moment dat ik me aanmeldde wist ik al dat ik zou gaan verhuizen. Gezien de stress dit oplevert (bij zowel mij als mijn pa) is het m.i. gewoon niet handig om het op zo'n stressvol moment (of vlak daarvoor) te vertellen.

Aan de andere kant is dit natuurlijk wel een eindig proces, waarvan ik wéét wanneer het over is. Als je ouders in scheiding liggen maar het nog niet duidelijk is hoe/wat/wanneer/etc. zou je het net zo goed nu kunnen doen. Als het een actief proces is waarvan je weet wanneer het gaat eindigen is het wellicht handiger om het nadien te vertellen, gewoon om zowel jezelf als je ouders een stukje rust te geven.

Of het moeilijker wordt naar mate van het uitstellen weet ik niet, trouwens... Ik merk voor mezelf wel dat ik er naar toe aan het groeien ben--ik heb zelf ook een proces door gemoeten--gewoon het realiseren dat ik uit de kast zal moeten komen bij mijn ouders, terwijl ik dacht dat dat nooit zou hoeven. Maar goed, tussen mij en mijn ouders spelen nog een heleboel extra dingen mee en daar krijg ik dan ook hulp bij van mijn psycholoog (die het overigens eens is met mijn besluit om pas uit de kast te komen na de verhuizing).

Sorry als dat stukje een beetje chaotisch is, trouwens.

[Anon20190501]

Ik heb er bewust voor gekozen om mijn ouders pas te informeren nadat de psychodiagnostiek afgerond was, maar wel net vóór ik aan de hrt ging. Mijn ouders verwijten me nu dat ik ze een jaar voorgelogen heb. Mijn intentie was echter om hen niet aan onzekerheid bloot te stellen.
Was het de juiste keuze? Geen idee. Ik weet wel dat ik er nog steeds achter sta.

[Dieuwertje]

Heel veel mensen hier weten zo verdraaid goed hoe het voelt...

En niemand van ons wist van tevoren wat de uitkomst van het vertellen zou zijn. Je kan net zo lang wachten als ik dat je ouders zijn overleden, dat je geen partner meer hebt. Dan weet je wat dat betreft de uitkomst. Maakt het wezenlijk uit? Nee, dan zijn er weer anderen waarvoor net zo goed geld hoe gaan ze reageren. Ik heb best een aardig leven gehad tot nu toe, maar als ik het over zou kunnen doen had ik het toch met mijn 20ste verteld aan mijn ouders. Bij de meesten is de reactie toch in de richting 'als jij maar gelukkig bent'. En als dat het geval is dan mag je steun verwachten en dat is m.i. heel belangrijk. Die kans heb ik voorbij laten gaan.
Ik kan natuurlijk niet inschatten hoe explosief de thuis situatie is bij jou. Als dat heel erg is zou ik kiezen voor een brief. In geschreven vorm of email.
Anders is een direct gesprek denk ik wel beter. Zie ook alle voorgaande adviezen. Voor alle is wel wat te zeggen. Maar hoe dan ook, vertel het.

[Anon20180501]

Ik heb er bewust voor gekozen om mijn ouders pas te informeren nadat de psychodiagnostiek afgerond was, maar wel net vóór ik aan de hrt ging. Mijn ouders verwijten me nu dat ik ze een jaar voorgelogen heb. Mijn intentie was echter om hen niet aan onzekerheid bloot te stellen.
Was het de juiste keuze? Geen idee. Ik weet wel dat ik er nog steeds achter sta.

Hoi Sigrid, je ouders zullen je beslissing wellicht gaan begrijpen als je de gelegenheid krijgt om die toe te lichten, maar ze zullen misschien ook een beetje teleurgesteld zijn dat je ze niet eerder in vertrouwen hebt genomen, en dat ze daarom wat bokkig doen nog. Meestal slijt zoiets wel snel, ligt een beetje aan de persoonlijkheid, en het vervolg...

[janine2363]

Ik heb er bewust voor gekozen om mijn ouders pas te informeren nadat de psychodiagnostiek afgerond was, maar wel net vóór ik aan de hrt ging. Mijn ouders verwijten me nu dat ik ze een jaar voorgelogen heb. Mijn intentie was echter om hen niet aan onzekerheid bloot te stellen.
Was het de juiste keuze? Geen idee. Ik weet wel dat ik er nog steeds achter sta.

Je kan het IMHO nooit helemaal goed doen. Ik heb het (in mijn geval aan mijn partner) verteld toen ik al wist wat ik niet was, omdat ik haar niet wilde voorliegen. En ja, zij voelde zich aan onzekerheid blootgesteld. Dus ook waar; Ik had een deel van mijn "last" op haar schouders gelegd. Zij zei dat ook in zoveel woorden: "Te vroeg". Om die reden hard gewerkt om (met wat hulp) mijn hoofd uit te sorteren, om duidelijkheid te geven en dus verder te spreken. Maar niet onverwacht, een deel van haar reactie daarop was: "Te laat" en ook "Je hebt me niet de waarheid verteld". Ik kan nu beargumenteren dat dat tegenstrijdig is, maar als je gesprek partner dat zo voelt (de menselijke geest is erop ingericht om te functioneren met tegenstrijdigheden), argumenten en logica brengt je nergens.

Het enige wat dan wel "goed te doen" is, is de wens om te blijven communiceren en te begrijpen dat anderen tijd, energie en moed nodig hebben om de verandering te accepteren. Na alle fases van ontkenning, woede(?), rouw. En zelfs dan... als de gesprekken in cirkels blijven gaan, er komt een moment dat je gewoon te moe bent.

Keep talking:
https://www.youtube.com/watch?v=_qsPPIKjYRs

[Anon20210626]

Ik vind dat je in een hechte relatie het bijna niet te vroeg kan vertellen . Het is gewoon te groot om verborgen te houden . Het monster laten slapen is soms goed. Maar als je weet dat het je zal verscheuren als het later wakker wordt....

[Fran]

Ik wilde het mijn ouders niet vertellen voordat ik het voor mezelf helder had. Maar het kwartje viel 2 weken geleden. Nou ja, kwartje... Het was een complete putdeksel!

Ik ga het volgend weekend aan mijn ouders vertellen. Mijn partner gaat dan ook mee.

[andreagen]

Hallo Draakje, ik wens je veel succes, als je het aan je ouders vertelt, en hopelijk zal je begrip bij hen vinden. Sterkte. Andrea.

[Fran]

Gisteren heb ik het verteld. Ik vond het wel moeilijk, mede omdat het met mijn broer en zus ook al niet zo goed gaat. Ze leken het eerst goed op te vatten, maar net belde ma met allemaal invullingen en hoe het nu met onze dochter moet. Alsof ik verhaaste en ondoordachte beslissingen neem. En dat ze me het liefst houden zoals ik nu ben.
Als ma zo praat kom ik ook woorden tekort. Gelukkig kon mijn vriend haar gerust stellen.
Hoe mijn ouders er in de toekomst mee omgaan moet nog blijken.

Zucht...

[Dieuwertje]

Het beste er maar van hopen. Het is er in ieder geval uit. Dat is wel belangrijk. Als je het niet verteld zou hebben, was wennen in ieder geval niet mogelijk. Als het een beetje meezit helpt de geruststelling van je vriend een beetje.