Hoe wisten jullie het?

[Paul]

Hey Dinges!

Ik herken zo veel punten in jouw verhaal!
Heel herkenbaar over dat je speelde met auto's en my little ponies, dat je met jongens wilde rondhangen maar er niet werd geaccepteerd, en verjaardagen met alleen maar vriendinnen.... Ja, grotendeels alsof je mijn verhaal verteld.

Dus als antwoord op je vraag: ik wist het al sinds mijn kleutertijd, ik speelde met jongetjes en wilde dat ik ook zo zou worden. Later bidden tot God of hij me kon veranderen en dan de volgende morgen weer in dezelfde body wakker worden. In tienertijd gekozen voor een technisch beroep, maar natuurlijk afgewezen omdat ik natuurlijk fysiek geen jongen was.
Het was uiteraard janken toen ik borsten kreeg en ongesteld werd, dat wilde ik niet.
Op een gegeven moment 'vraagt' je omgeving om je aan te passen, om er vooral maar niet buiten te vallen, of eeuwig gepest te worden, dus na die technische opleiding (toen was ik 17) heb ik express een opleiding in de zorg gekozen om me zelf maar te forceren een vrouw te zijn en me zo te gedragen, met make up, glitters en the whole shebang! Hoe het ook tegen mijn natuur in druiste, ik werd wel meer geaccepteerd, en minder gepest, dus daar deed ik het voor.
Maar nu jaren later, ontploft er van binnen een bom, want mijn gevoelens willen hoe dan ook een uitweg vinden, een een burn out 2 jaar geleden is het begin geweest van een lange depressie waar ik nu nog midden in zit, maar waarbij ik me beter ben gaan boelen sinds ik erken dat ik u eenmaal in een vereer lichaam geboren ben en er iets mee ga doen, wat het dan ook is.
En nu, bijna 38 jaar, neem ik voorzichtig de eerste stappen om te worden wie ik hoor te zijn. Dat gaat nog een lange weg worden, maar de start is er!

Schroom overigens niet om contact met me op te nemen via privémail hoor, als je er behoefte aan hebt.

Paul.

[Figó]

Ik herken me heel goed in jouw verhaal Paul. Ik heb me ook heel lang vrouwelijk verkleed terwijl ik me daar helemaal niet goed bij voelde. Maar ik wist ook heel lang niet wat er met mij aan de hand was. Ik ben een heel traject doorlopen van psychologen en opnames en therapie maar niets hielp. Nu ik alles redelijk op een rijtje heb staan geeft dat me ontzettend veel rust en mijn depressie is er niet echt meer.

[mick1984]

Ik ben opgelucht om te lezen dat er meer soms nog steeds onzeker zijn of eht trjaect wel goed is.

Maargoed ff ontopic..
Ik ben der zo'n 4 jaar geleden een paar vrienden/kennisen die der mee bezig waren of zijn. I
Eerst op me 17e kwam ik uit de kast als lesbisch.. Dacht dat eht was.. maar voelde me ook weer niet helemaal thuis daaro..
Toen kwam ik 4 /5 jaar geleden mensen tegen die met hun gedachte bezig waren over hun gender.. of die het traject allang geleden gedaan hadden.
Het was ook eht moment dat ik op mezelf ging wonen.. dus ik kon open praten.. (ik praten met vrienden, en begeleiding der heel open over) Me begeleiding die hielp me zoeken naar hulpverlening daarvoor zo ben ik bij transvisie eerst gekomen. En bij transvisie komen der steeds emer dingen van vroger naar boven maar heb het denk altijd weggedrukt me gevoel. Ik ahd hekel aan borsten krijgen en alle vrouwen dingen.. en met sporten loop ik er tegen aan dat ik vrouw ben.. Daar praat ik nu 2 jaar.. en ik sta nu 10 maanden denk op de wachtlijst van vu.. Nu ben ik er wel aan toe.. al heb ik af en toe nog onzekere momenten..maar dat lees ik vaker hier.

[patricia60]

Het is niet slecht om af en toe eens te twijfelen.
Zo blijf je met beide voeten op de grond.

Groetjes,

Patricia.

[Minne]

'Weten' is voor mij niet helemaal het juiste woord, ik had altijd al het gevoel dat ik ánders was, maar niet helemaal een goed idee van hoe, vooral omdat dat anders voor mij heel normaal was en ik alleen aan de omgeving merkte dat het anders was. Als ik met buurtkinderen ging spelen werden de oppasmoeders boos omdat ik wilde ravotten met de jongens, 'ga maar met de poppen spelen, als de andere meisjes!' Op die manier observeer je je omgeving en besef je dat je niet in de rol past waar anderen je in willen stoppen, terwijl je jezelf heel normaal voelt. Als kind had ik ook niet zo die disconnect met m'n lichaam, want je bent dan toch nog vrij androgyne qua lijf en m'n ouders lieten me dragen wat ik wilde.

Als puber merkte ik wel dat ik niet was als de andere meisjes en dat ik het niet zo goed met ze kon vinden, maar ik dacht dat dat aan mijn persoonlijkheid lag, niet aan het feit dat ik misschien een jongen was. Ik gruwelde van alles dat met vrouw-worden te maken had, zoals ongesteldheid, het feit dat je lichaam zwanger kan worden, borsten..maar ik dacht dat iedereen dat zo voelde, want dat zíjn toch ook heel vervelende dingen(in mijn hoofd dan). Toen ik als hobby naar fantasy festivals begon te gaan, was het nooit een vraag of ik me als jongen zou verkleden, natuurlijk ging ik me als jongen verkleden! Ik heb heel erg m'n best gedaan tenminste een sóórt meisje te zijn, eerst tomboy, toen juist ontzettend girlygirl. En het is niet per se dat ik dat vervelend vond of dat ik diep ongelukkig was, omdat ik mezelf zo 'afgekoppeld' heb van m'n lijf dat ik het als een los iets bekijk, iets dat je gerust kunt aankleden als een leuk meisje, want hé, als meisje ben ik best een leuk exemplaar en het ziet er goed uit in rokjes en hakjes. Maar dat hou je natuurlijk niet je leven lang vol. Vriendschappelijke relaties gingen ook steeds stuk omdat mensen me niet kónden zien als hoe ik echt was, en ik niet kon zijn wat zij van me wilden. Ik ben niet je vriendin, ik ben een jongen! Romantische relaties negeer ik maar gewoon, want ik wil geen man en ik ben ook absoluut niet lesbisch, ik ben een hetero jongen. Ik val op meisjes, als jongen. Niet als meisje. En om nu naar een meisje te gaan en te zeggen 'ik wil je vriendje zijn' ... Toen begon ik steeds vaker te denken 'ik had gewoon een jongenslijf moeten hebben..'

Hoe dan ook, voor mij was het een soort langzaam sluipend proces wat uiteindelijk uitkwam tot een soort van knappend zeepbelletje, ik wíl niet meer doen alsof en ik faal in het meisjes spelen. Dus nu ben ik naar de huisarts geweest(die gelukkig super reageerde)en die heeft me aangemeld bij het UMCG(ik woon in het noorden), en ik hoop heel erg dat de psychiaters daar het met me eens zijn en me gaan helpen mijn lichaam aan te passen naar wat het zou moeten zijn!

[patricia60]

Ik zou hier graag nog iets vertellen over mezelf. Het valt me heel erg moeilijk om dit te doen, maar er zijn misschien nog andere mensen die deze informatie kunnen gebruiken om zich zelf te begrijpen.
Als jongetje ben ik dikwijls heel erg gepest geweest. Dat gebeurde op de lagere school en vooral de eerste drie jaren van de middelbare school.
Heel mager en in die tijd was langer haar de mode (The Beatles). Ik leek meer op een meisje. In werkelijkheid wou ik ook wel eentje zijn, alhoewel het op die leeftijd niet allemaal heel erg duidelijk was. In 1971 toen ik 1 jaar was, was onze leraar voor een tijdje ziek en zaten het vijfde en het zesde jaar samen. Er was een meisje die een krantje meehad waar een artikel in stond + foto over iemand die een geslachtsaanpassing had ondergaan. Ik heb bij mezelf gezegd:"Aha er bestaat een oplossing voor mijn wens". Dat meisje is toch gestraft door de leraar.
Ik kon ook niet aarden in een groep met allemaal jongens. Dat mijn leraar dat had begrepen werd me duidelijk toen we in het zesde jaar gingen skieën in Zwitserland. De andere jongens van de klas en ik lag alleen op een kamer.
Een paar later had mijn pa een gesprek met mijn leraar over wat ik het jaar daarna op school zou gaan doen. Ik heb een deel van dat gesprek opgevangen en daaruit verstaan dat ik zeker niet naar de technische school zou gaan. Gelukkig had ik genoeg grijze cellen om een andere richting in te slaan.
Het jaar daarna ging ik naar de middelbare school. Het is gedurende drie jaren een echte nachtmerrie voor me geweest. Zelfs in het vierde jaar ging het fout. Iemand die bij me op school zat en die ik goed kende heeft mijn boekentas gestolen en in de spoorwegberm gekieperd. De politie heeft na het nodige speurwerk mijn boekentas teruggevonden. Het was de periode net voor de examens. Ik had noch boeken noch schriften.
Dan heeft mijn papa samen met mij alle schriften gefotocopieerd van een slimme meid in de klas. Ik zat immers in de richting waar we 7 uren wiskunde hadden per week. De examens zijn goed verlopen.
Natuurlijk als je 16 bent, dan zit je in volle pubertijd. Het vijfde en zesde jaar van de middelbare school zijn netjes verlopen, maar toch zat ik elke dag met mijn gevoelens in mijn hoofd. In je pubertijd gaan natuurlijk je spieren in volume toenemen. Je krijgt stilaan een baard. Ik zei toen tegen mezelf dat nu alles wel zou opgelost geraken. Ik besefte het toen niet, maar wat ik toen heb gedaan is een soort mechanisme om toch te laten zien dat ik een man was. Spieren een beetje ontwikkelen en baard laten staan. Ik had zelfs een snor. Dan zou er niemand argwaan krijgen over mijn gevoelens. Deze snor had ik nog toen ik mijn ex-vrouw leerde kennen. Toen was ik 27 jaar. Ze is trouwens nu nog altijd dezelfde liefdevolle persoon, maar ze kan niet leven met een andere vrouw. Kan ik volkomen begrijpen.
Kunnen jullie geloven dat het tot mijn vijftigste heeft geduurd vooraleer ik heb toegegeven dat het zo niet meer verder kon? Toch is het zo gebeurd en achteraf bekeken heel erg triestig dat het zo is gelopen. Het doet me veel pijn.
Ik ga nu al vijftien jaar in het UZ Gent. Weliswaar zijn er periodes geweest waar ik helemaal geen afspraken meer had met de psychiater.
Eind februari 2010 ben ik gestart met Androcur en eind januari 2011 met vrouwelijke hormonen. Ik ben toch tevreden over de veranderingen die mijn lichaam heeft ondergaan. Waar ik helemaal niet tevreden over ben is, dat ik nu zeker nog een jaar zal moeten wachten vooraleer ik in Gent een geslachtsaanpassende chirurgie zal kunnen ondergaan. Veel te lang.
Ik ga hier mijn verhaaltje afronden.


Lieve groetjes,

Patricia.

[Eva]

Het meest opvallend vind ik wel weer het pesten, Patricia. Dat schijnen toch velen van ons te hebben moeten ervaren.
Ook verder veel herkenningspunten...

[Gabriël]

Ik heb meerdere levels van 'weten' doorlopen tot ik het écht wist.

Toen ik kind was, wist ik het niet. Ik was me totaal niet bewust van het begrip gender. Ik speelde met de dingen die ik leuk vond: playmobil, lego, tekenen, knutselen (met name bouwplaten, die ik ook zelf tekende), pokémon, autootjes, knuffels. Maar poppen, barbies, 'vader-en-moedertje', dat vond ik allemaal stom.

Toen ik op de middelbare school zat, merkte ik dat ik anders was. Ongetwijfeld ook vanwege mijn asperger en asexualiteit. Anderen hadden het over het hebben van vriendjes/vriendinnetjes, zoenen, relaties, etc, en ik was daar totaal niet in geinteresseerd. Ik was later dan mijn klasgenoten met de pubertijd, waar ik eigenlijk hartstikke blij om was. Maar ja, toch werd ik ongesteld en kreeg ik borsten. Dat vond ik erg vervelend; het klopte niet. Maar dat het niet klopte, begreep ik ook weer niet. Meisjes horen borsten te krijgen en ongesteld te worden.
Ik was altijd erg mager geweest. Tot ik bepaalde anti-psychotische medicijnen kreeg en ik in 2 maanden ongeveer 20 tot 25 kilo aankwam. Ineens kreeg ik complimenten van anderen dat ik nu eindelijk "vrouwelijke vormen" had. En dat vond ik echt vreselijk! Ik herkende mijn lichaam niet, ik haatte die vrouwelijke vormen die er plots waren.
Ik voelde me helemaal geen meisje of vrouw. Ondanks dat ik wel vaak jurken/rokken droeg en make-up. En lang haar had. Maar meisjes waren andere mensen. En jongens waren ook andere mensen. En ik was ik, ik stond erbuiten.

Door de jaren heen kwam ik regelmatig androgyne jongens tegen. Dat vond ik geweldig, het gaf een gevoel van dat het 'klopte'. Maar ja, lang haar en make-up bij een meisje is 'gewoon' een meisje, en androgyne meisjes hadden kort haar en droegen geen make-up. En geen rokjes. Dus dat was een enorme teleurstelling. Ik wilde zijn zoals die jongens. Ik identificeerde me met hen, maar was daar nog niet heel bewust van. Eerst verwarde ik dat met dat ik met hen wilde zijn (als in, liefde/relatie), maar later realiseerde ik me pas dat ik gewoon net zoals hen wilde zijn.

En soms kwam ik dingen tegen over transgender. Ergens herkende ik me er in, maar ergens ook niet. Ja ik voelde me in het verkeerde lichaam. Maar nee, ik wil geen baardgroei, ik heb nooit een penis gemist (hoewel die vagina ook niet klopte). En no way dat ik mijn haar ga kortknippen. En make-up en rokken blijf ik mooi vinden. Ik kon me gewoon niet identificeren met de stereotype transjongens die ik toen tegen kwam.

Pas recentelijk kwam ik tegen dat gender niet zwart-wit was. Dat er meer bestaat tussen stereotype man en vrouw. Dat er ook andere transgenders waren zich die een vrouwelijke jongen voelden. Of onzijdig. Of ertussenin. Met die herkenning werd ik me bewust dat het bij mij ook zo was.
Maar eerst identificeerde ik me een poosje als onzijdig, omdat in mijn hoofd jongens nog altijd vast zaten aan een penis-wens. Pas toen ik ook verhalen las van transjongens die geen penis wilden, werd ik me er pas echt van bewust en vielde alle puzzelstukjes in elkaar. En toen wist ik echt: ik ben een androgyne jongen.

[Zef]

Sietse, bedankt dat je je verhaal deelt, voor het eerst lees ik een verhaal van een andere transgender waar ik echt super veel in herken.
Mijn ouders lieten me ook dragen wat ik wilde en ik dacht ook dat het min of meer normaal was om zo'n afstand van je eigen lichaam te ervaren. En dan van die fases waarin je dingen probeert: tomboy en girlygirl. En het negeren van relaties omdat ik de rol zoals die voor mij natuurlijk voelt, toch niet kan uitoefenen.

[Minne]

Goed om te horen dat je je in mijn verhaal herkent, Zef! Het is voor mij ook fijn om te weten dat het herkenbaar klinkt, dat er meer mensen zijn die zich zo voelen. Van de week was ik bij de huisarts voor een verwijzing, en ze vertelde dat ze een paar maanden terug een 'meisje' had die precies hetzelfde vertelde, en dat dat net zo klonk. Dat was wel fijn om te horen! Ik ben vrij individualistisch ingesteld(als in, bevestiging van de groep is niet echt iets wat heel belangrijk voor me is)maar het is toch goed om te horen dat iemand zich erin herkent.

Gabriel, ik herken me ook wel in jouw verhaal, ook met betrekking tot het 'maar transjongens willen toch een penis' verhaal. Voor mij hoeft dat ook niet zo. Ik vind het heel knap wat ze allemaal kunnen maken, maar het is het toch eigenlijk net niet, en dan heb ik liever dat het blijft zoals het is. Ik hoop dat het genderteam me daardoor niet 'minder trans' vind..
Ook dat 'denken dat je aangetrokken voelt tot bepaalde personen maar je wilt ze eigenlijk zijn' herken ik, dat had ik laatst nog met een goede vriend van mij en dat was ook wel een beetje hét kwartje. Je verteld jezelf dan zo hard van 'ik vind hem leuk, ik vind hem leuk' ...maar eigenlijk wil je gewoon zoals die persoon zijn. Niet met ze zijn, maar een van hen zijn.