Waarom zou ik überhaupt een second opinon willen hebben ik ben er pas heen gegaan nadat ik ik mijn jeugdjaren allang wist wat er aan de hand was en al een zelfmoordpoging had ondernomen.
Het waren wat andere tijden je ging eigenlijk pas heen als je het voor jezelf zeker wist en in mijn tijd bij het VU was de poortwachter een psygiater met een gesprek van 2 uur dat was alles.
Fier_Reiger_Zeehond schreef:Hoezo andere tijden? Verreweg de meeste mensen melden zich nog steeds aan als ze er zeker van zijn...
Er zijn nu genoeg die zich aanmelden met het idee van er is iets mis zoek dat maar eventjes fijn uit en dat had je vroeger totaal niet en dat is een groot verschil met hoe het ooit eens was.
Fier_Reiger_Zeehond schreef:Hoezo andere tijden? Verreweg de meeste mensen melden zich nog steeds aan als ze er zeker van zijn...
Er zijn nu genoeg die zich aanmelden met het idee van er is iets mis zoek dat maar eventjes fijn uit en dat had je vroeger totaal niet en dat is een groot verschil met hoe het ooit eens was.
Vandaar dat er maar iets van 5% uitval is van diagnostiek naar RLE.. laten we eerlijk zijn: die zelfdiagnostiek hebben 9 van de 10 er al jarenlang opzitten wanneer ze zich aanmelden (dan heb ik het over de volwassenen). Daarom voelt dat gatekeepen ook zo irritant.
OT: nee, geen second opinion overwogen. Ben al blij genoeg met die ene. Wieso in hemelsnaam?
Fier_Reiger_Zeehond schreef:Hoe kom je daar zo bij? Cijfers? Bronnen? Dromen?
Nee hoor ik lees hier lang genoeg mee om te weten dar er hier ook twijfelaars bij zijn die het liefst een grondige diagnose van het genderteam willen hebben.
Vroeger werden diegene door gestuurd naar een psycholoog en gingen dus niet het traject in tot ze wel zeker waren tegenwoordig hebben ze daar de diagnostische fase voor waar ik het totaal niet mee eens ben dat deze niet optioneel is.
Verreweg de meeste mensen melden zich nog steeds aan als ze er zeker van zijn...