Identiteit

[Petra-S]

Ruim twee weken geleden heb ik bij toeval een vrouw ontmoet (uit Duitsland), bij ons op het bedrijf. Vanaf de eerste seconde was er een enorme klik tussen ons. Inmiddels twee weken verder zijn wij hele goede vriendinnen geworden (het verbaasd mij nog steeds), niet in de zin van een relatie maar als hartsvriendinnen, die shoppen, elkaar alles vertellen en elkaar steunen. Een klik met iemand die ik mijn hele leven nog niet heb gehad.

Mijn nieuwe vriendin valt op mannen dus vanuit dat vlak is het tussen ons dus ook puur en zonder seksuele lading. We zijn samen nu een paar keer op stap geweest, zoals zij het noemt op mannenjacht (maar dan in het Duits).

Wat is nu het probleem van identiteit zul je vragen?

Tot ik haar leerde kennen was mijn toekomstbeeld heel duidelijk. Ik wilde zo optimaal mogelijk als vrouw gezien worden, daar doe ik alles aan en sinds mijn start met de HRT begint ook mijn lichaam en geest mee te werken. Mijn beeld was ook altijd heel duidelijk. De uiteindelijke Operatie SRS was voor mij niet nodig want van buitenaf kun je toch niet zien wat er tussen mijn benen zit. Echter onze uitstapjes hebben mij aan het denken gezet:
1) Stel ik ontmoet een man die mij wel ziet zitten (en ik hem ook). Wanneer het puntje bij het paaltje komt ben ik voor hem geen complete vrouw, maar heb ik ook geen functionerend mannelijk geslachtsorgaan meer.
2) Stel ik ontmoet een vrouw die mij wel ziet zitten (en ik haar ook). Wanneer ook daar het puntje bij paaltje komt ben ik geen complete vrouw, maar heb ik ook een niet meer functionerend mannelijk geslachtsorgaan.

Dus vraag ik mij nu al een week af, wat ben ik dan uiteindelijk, een halve vrouw of een halve man of ??? of moet ik toch uiteindelijk kiezen voor een SRS om compleet te worden. Ik heb hier met mijn lieve vriendin over gesproken en zij begrijpt mijn dilemma en zegt ik sta achter je wat je ook kiest en ik zal je steunen.
Het is een vraag die mij nu al een week bezig houdt tot en met depressieve huilbuien aan toe.

Hebben jullie ervaring met dit zelfde dilemma en hoe zijn jullie er uit gekomen wat te doen.

Groetjes,

Petra

[Anon20190712]

Dat dilemma snap ik heel goed. Als transman is er geen echte oplossing voor gezien de mogelijke operaties niet dé oplossing bieden voor het probleem (het blijft behelpen). Maar of ik nu wel of geen genitale operatie kies, er is niets 'halfs' aan mij. Ik ben 100% man. Operaties zijn voor jou, als jij denkt dat jouw kwaliteit van leven er op vooruit gaat; doen! Maar ik zou de keus niet laten afhangen van hoe een mogelijke bedpartner jou ziet...
Voor dat ik m'n vriend ontmoette heb ik gedatet via dating-apps en ik heb nooit problemen gehad wat seks betreft. Dat betekent niet dat er geen gemis is/was, het liefste had ik gewoon een penis (en niet hetgeen ik nu heb, protheses, of wat de plastisch chirug kan knutselen). Voor mezelf heb ik geaccepteerd dat ik nu eenmaal lichamelijk gezien nooit 'standaard' zal zijn, maar dat maakt me niet incompleet, en als ik voor operaties kies dan is dat in eerste plaats voor mijzelf en niet voor een ander.

[Elise]

Ik ben nog niet aan de hrt maar ik denk de laatste tijd over precies hetzelfde na. Dus ik lees graag even mee.

[Nate_0]

Ik ben het helemaal eens met Lucas. Daar komt nog bij dat als je een eventuele toekomstige partner nog moet ontmoeten, die jou nooit anders heeft gekend dan als vrouw. Hoe je geslachtsdeel er dan uit ziet is puur waar jij je comfortabeler mee voelt, en als je partner er dan problemen mee blijkt te hebben is het iets waar je het dan over kunt hebben. Tenzij, natuurlijk, jij het voor jezelf nodig hebt om een srs te ondergaan.

Komt nog bij dat een orgasme niet de definitie van seks of intimiteit is, en dat je hersenen ook een heleboel kunnen brengen/geven in die zin door strelen oid.

[Petra-S]

Beste Lucas en Nate_0
Het is ook een gevoel dat ik tussen mijn oren heb, hoe ik mij voel en naar mij als persoon kijk en niet direct zoals anderen naar mij zullen kijken. Ik vraag mij af hoe ik mij zal voelen wanneer dat moment daar is (en in tweede of misschien derde instantie hoe de ander naar mij kijkt). Daarnaast vraag ik mij dus ook af of de SRS dat verschil kan maken in mijn denken en gevoel dat ik mij dan echt compleet ga voelen.
Ik heb nogal schrik voor de zwaarte van de ingreep en de mogelijke complicaties. En natuurlijk gezien mijn leeftijd over de slagingskans.

Groetjes,

Petra

[Anon20180501]

Zolang je twijfelt ben je er denk ik nog niet aan toe om onomkeerbare stappen te zetten Petra, maar ik zou zeggen blijf gewoon je gevoel volgen, dat bracht je al tot hier en zal je zeker wel verder op weg helpen.

Geef het de tijd, het is allemaal nog vers...

[Rianne]

Beste Petra, Ik begrijp en herken je vragen heel goed. Er kunnen ook vrouwen zijn die biseksueel zijn en waarvoor het niet uitmaakt. Iedereen is anders. Volg vooral je eigen gevoel en neem de tijd hiervoor.

In januari ben ik geopereerd, de keuze was best lastig voor mij vanwege dezelfde dilemma's en sauna bezoeken. Op dit moment ben ik gewoon wat neerslachtig en verdrietig over het resultaat van de SRS en een beurs pijngevoel in mijn bovenbeen. Al kan ik er nu nog natuurlijk niet goed over oordelen. Echter tot nu toe op zich geen spijt over de keuze dat ik de operatie heb laten doen.

[Alexandra]

Het lijkt mij, dat je er dan inderdaad (nog) niet aan toe bent.

Bij mij was het zo dat dat ding koste wat koste weg moest. Droomde er zelfs van om het zelf weg te snijden (wat ik als kind al wilde toen ik met een schaar voor de spiegel stond) en die paniek is nooit gestopt tot na de operatie. Toen had ik pas rust in mijn hoofd op dat gebied. Seks maakt voor mij niet veel uit. Ik vind er niks aan, ben denk ik a-seksueel. Ben ook nooit opgewonden, komt door de oestrogeen, en dat is behoorlijk prettig. Ik stoorde me echt enorm aan die testosteron en die onvrijwillige gedachten aan seks, brrr.... testosteron nachtmerrie.

[Anon20180501]

Ik hoop voor je dat je 'het' allemaal ooit achter je kan laten Alexandra, het uit je systeem gaat zodat je ook de mooie kanten ervan zal kunnen gaan zien en ervaren...

[janine2363]

My 2 cents

Met een beetje hulp van de thread "intieme jalouzie" begint het bij mij te dagen dat ik vrouwen altijd heb bekeken als knap-aantrekkelijk in de zin van (wat dus ik nu pas weet) zo-zou-ik-er-ook-wel-uit-willen-zien i.p.v. knap-aantrekkelijk in de zin van erotiek tussen ons.

Als ik in jouw situatie een knappe vrouw zou tegen komen (voor mij nu hypothetisch, want ik ben getrouwd met een zeer knap examplaar) ik zou wel de intimiteit en sensualiteit wensen, maar seks. Mmmmh, nee, dat niet, dat was uit de tijd dat ik het gangbare patroon volgde (ik vind haar knap, dus dan zou ik zin moeten hebben en bij gebrek aan vergelijkingsmateriaal, ik weet niet wat ik precies voel, maar toch klopt er iets niet).

Als ik een knappe man zou tegenkomen, nou, dat is nogal pijnlijk (omdat heel erg niet hypothetisch ik dus getrouwd ben), omdat ik er ondertussen ben achter gekomen wat erotische aantrekkings kracht wel betekend (dus ik heb nu wel vergelijkings materiaal). Maakt dit dat ik voel dat ik mijn lichaam moet aanpassen ? Nee dus. Al heb ik minder weerstand tegen de verandering, het is iets neutraals. En als de man in kwestie zo simpel is dat voor erotiek en intimiteit ik 2 gaatjes tussen mijn benen zou moeten hebben. Ik denk dat zo iemand zowiezo niets met een transgender kan en wil beginnen.

Voor intimiteit is het IMHO de essentie dat je partner je ziet/wil zien zoals je bent en dat dat hem/haar aantrekt (en dan bedoel ik niet "zien" met de ogen, OK geestesoog misschien).