twijfels

[laura2016]

In oktober 2015 heb ik me aangemeld bij het VU. Na een leven van verbergen en vluchten wist ik het zeker, nu ging ik de stap zetten naar ook lichamelijk vrouw worden. De gesprekken bij het VU waren heel duidelijk. Ok zij adviseerde mij dat de weg naar volledige transitie voor mij de beste zou zijn. Daarna heb ik 3 maanden bijna volledig als vrouw geleefd. Ok een periode van nadenken en bezinken laten.
Over het algemeen waren de reacties positief. Een aantal zaken brachten me toch weer aan het twijfelen. Ondanks dat ze er op het werk zeiden voor open te staan moet dat in de praktijk nog maar blijken. Toch een risico. Ik ben 50 en zo snel vind je dan geen nieuwe baan meer. Het vooruitzicht om vrouw te zijn zonder financiele vrijheid is geen fijn vooruitzicht. Op je appartementje vrouw, zonder je verder niet veel te kunnen permitteren ?
Daarbij ben ik nagenoeg kaal. iedere morgen toch in de spiegel die man zien na het hele proces te hebben doorlopen om vrouw te worden. ik ben erg perfectionistisch en denk dat dat iedere morgen pijn doet. Ook lichamelijk is het een ingreep die niet zonder risico's is en je moet het resultaat nog maar afwachten. En verder de reacties van mijn dochter en omgeving. Hoe goed alles ook slaagt, zal ik toch regelmatig de twijfel van mijn omgeving blijven horen. Is het een man ??? Is het het dan allemaal waard. Kan ik dan niet beter biologisch man blijven ? In mijn broek of onder mijn rokje zullen ze toch niet kijken en wat uiterlijk betreft verandert er in het gezicht niet veel en ook de stem zal blijven. Ook mijn handen zullen door de hormonen niet kleiner worden. Dus zal de wereld het altijd blijven zien. Wat heeft het dan voor zin ?
Dit deed me te besluiten om op 8 juli het proces stop te zetten.
Ik leef nu als het moet als man en als het kan als vrouw. 50-50 zeg maar.
Maar het is verschrikkelijk moeilijk. De wereld vindt de buitenkant vreselijk belangrijk en kan er moeilijk doorheen kijken. Voor mij is de buitenkant maar 5%. Voor de wereld andersom. Altijd die reacties. Vreselijk. Altijd iets hebben uit te leggen.
Inmiddels heb ik heel veel mensen en familie verloren. Ze weten het niet meer. Ze vinden het moeilijk en het makkelijkste is dan om het contact te verbreken. Het doet veel pijn om te zien hoe makkelijk de wereld je afwijst op grond van je geaardheid of uiterlijk.
In de sportschool als vrouw bij de heren omkleden. Dat zou na de transitie door mijn kaalheid net zo moeilijk blijven. Wie ben ik eigenlijk denk ik iedere ochtend, Ga ik vandaag als man of vrouw. Moet ik me vandaag als man verkleden, terwijl ik me eigenlijk vrouw Voel ?
Zo werkt het ook niet lekker. Daarom heb ik op 4 april toch weer een afspraak bij het VU gemaakt. Misschien is een behandeling met hormonen wel de oplossing die wat meer rust geeft. Die er voor zorgen dat mijn innerlijke vrouw wat dichter bij mijn lichaam komt.
Dan kan ik de zaken als man blijven doen die ik als man moet doen. Dan hoef ik geen ingrijpende operatie en dan vind ik wat meer rust als ik naar mijn lichaam kijk. Ik moet erbij vertellen dat ik op zicht al niet echt over mijn lichaam mag klagen. Ik ben niet erg mannelijk.
Ik zou heel graag reacties willen krijgen of er mensen zijn die dit gevoel herkennen. Hoe jullie het plan vinden om alleen te kiezen voor een behandeling met hormonen of wat een weg zou zijn om te leven als man en als vrouw. Heel erg graag zou ik in contact willen komen met mensen die het proces hebben doorlopen of ook twijfels hebben. Het liefst uit Zuid-Nederland. Het zou fijn zijn als er eindelijk eens een groep voor transgenders zou komen in Limburg of Zuid-Nederland. Zijn er mensen bereid om dit samen met mij op touw te zetten. Zeg maar een organisatie opzetten waar transgenders terecht kunnen voor alle hulp, gesprekken en begeleiding.
Ja een heel verhaal, maar ook een hele hoop twijfels en vragen die me dag en nacht bezig houden.
Ik hoop op reacties
Alvast heel erg bedankt
Laura

[Irene_de_Vreede]

Ik herken het deels wel, die twijfel, waar ben ik aan begonnen, moet ik wel doorgaan, kan ik nog terug, uiteindelijk sukkel ik gewoon verder, maar lijkt het naarmate ik toch steeds een stapje verder kom toch wel iets makkelijker te worden.

[Beardelady]

Hoi Laura,

Ten eerste mooi en moedig dat jij je pijn zo met ons durft te delen. Ik heb niet veel raakvlakken met je, behalve famililoos en kalend zijn waar bij mij een haaraanvulling de oplossing geworden is.

Maar ik kan na wat je gedeelt hebt je ook niet voorbij laten gaan en niks te zeggen. Ik wens je alle sterkte toe in jou situatie en hoop dat je vooral voor jezelf rust vindt in je proces. Want het kan heel erg pittig zijn.

[Ender]

Het enige dat ik kan zeggen is dat je voor jezelf moet (nou ja, moet..) gaan. Er zijn ook andere mensen die constant worden aangestaard, bv mensen met een afwijking. Als je jezelf zover kan krijgen dat dat soort dingen je niet meer deren, valt er een last van je af. Laat ze maar staren of zeggen wat ze willen. Ik weet, makkelijk praten. Maar het lijkt mij niet dat je genderfluid of zoiets bent, dan zal het niet leuk zijn (understatement) om je als man te presenteren. Ik merk dat ik het niet zo goed kan uitleggen wat ik bedoel.. Als jij je meer vrouw kan voelen door je als zodanig te presenteren, lijkt me dat je dat moet doen. Het gaat om jou, niet wat anderen misschien wel of niet denken en als ze dan toch iets negatiefs denken, laat ze?

Trouwens, naar mijn weten is SRS niet meer noodzakelijk om hormonen te krijgen. Als jij je daar goed bij voelt dan zou ik dat zeker proberen.

[laura2016]

sorry. weet niet hoe ik hier op persoonlijke reacties kan reageren. In ieder geval bedankt allemaal voor jullie reacties

[laura2016]

dankjewel

[Ender]

sorry. weet niet hoe ik hier op persoonlijke reacties kan reageren. In ieder geval bedankt allemaal voor jullie reacties

Je hebt bij berichten zo'n tekentje: "
Daarmee citeer je een bericht

[Alexandra]

Het is zeker niet eenvoudig.

Soms denk ik ook wel eens dat het misschien beter was geweest om geen transitie te doen. Zelfs nu nog. Ik kan het ontkennen wat ik wil, maar als mens blijf je toch een sociaal dier. Dat zit er nu eenmaal in gebakken. En ja, als iedereen je verlaat, en als je buiten wordt gesloten, dan is het leven echt wel zwaar. Natuurlijk kun je er dan rationeel maling aan hebben, maar psychologisch gezien gaat die vlieger niet op. Het werkt hoe dan ook door in je psyche.

Ik leef er nu mee, en het went. Maar ik weet niet of ik het overnieuw zou doen als ik een nieuwe keuze had. En nee, dit heeft niks met spijt te maken. Ik val dan terug op de wijsheid, van, dat het mogelijk is betekend nog niet dat het dan de beste of enige manier is om ermee te leven of vrede mee te vinden. Misschien is het verlatingsangst wat me zo doet denken... aan de andere kant, als ik het niet had gedaan was ik ook ongelukkig geweest. Het is een soort tweespalt.

Maar ach, ik weet het ook niet. Weet niet hoe ik mijn gevoel hierover moet brengen en vertellen. Woorden zijn zo oppervlakkig en onbuigzaam...

[Nate_0]

Weet in ieder geval dat je ook echt niet alleen de enige kale vrouw ooit bent (want cisvrouwen kunnen ook kaal worden en voelen daar ook schaamte en onvrede bij--ik ken een meid die op haar 17e kaal begon te worden), of met grote handen, of etc. Je hebt enkel de pech dat het voor jou een optelsom is.

Ik herken wel iets in je verhaal in de zin dat ik heel lang heb gedacht dat ik geen TG kon zijn want ik heb mijn figuur niet zo mee etc. En zo ben ik er inmiddels ook wel achter dat het doodzonde is als je jezelf een hokje in dwingt op basis van je uiterlijk. Dan is het dus de vraag... Ben je dan liever een 'normaal' uitziende man of een enigzins opvallende vrouw? Je leven is immers nog lang niet over als je 50 bent.

Heel veel sterkte in ieder geval, kan me voorstellen dat dit moeilijk voor je is