als vrouw leven? dat deed ik eigenlijk altijd al

[Trots_Valk_Gans]

Ik las een reactie over wennen om als vrouw te leven.
Ik besef dat ik altijd al als vrouw leefde. Ik koos een studie waar bijna alleen maar vrouwen studeerden (huishoudwetenschappen, Wageningen), ik deed beroepen waar vooral vrouwen werkten (nu weer in een team met veel vrouwen). Al mijn vrienden waren vroeger meisjes, en zijn nu nog steeds vrouwen. Ik ben in mijn huwelijk degene die over gevoelens wil praten. Ik voel me op verjaardagen/feestjes altijd prettiger bij de vrouwen dan bij de mannen.

[Sluw_Mus_Vallei]

Heel herkenbaar, JJ,maar dan andersom

Bij het uit de kast komen veranderde er bij mij in eerste instantie dan ook niets behalve mijn naam en voornaamwoorden. Later heb ik wel mijn haar geknipt en een nieuwe bril genomen onder het mom van alle beetjes helpen, maar dat was niet eens nodig.

[Trots_Duin_Weide]

Bij mij is het wisselend. Ik heb een technische opleiding (twee meiden op de hele opleiding, in alle jaren), en ik werk nu in de ICT. Thuis had ik drie broers en geen zussen. De mannenwereld was overal om me heen.

Maar de andere (vrouwelijke) kant was er ook altijd al. Mijn ex en vroeger mijn moeder ergerden zich altijd aan mijn vrouwelijke maniertjes, zelfs voordat zij of ikzelf wist dat ik transgender was. Pas sprak ik met iemand, die ik net ontmoet had, over transgender zijn. De dame zei dat transen vaak zo overdreven waren, en wees mij op mijn wel erg vrouwelijke manier van zitten en bewegen. Grappig genoeg is dat helemaal niet aangeleerd maar zo ben ik altijd geweest.

Vroeger was ik super verlegen en had amper vrienden. Na het trouwen werd dat beter. Ik kreeg makkelijk vriendschappelijk contact met andere vrouwen. Met mannen liep het wat moeizaam. Nog steeds eigenlijk. Het is wel prettig dat ongeveer iedereen om me heen weet hoe het zit met mij. Dat geeft zoveel ruimte te zijn wie ik altijd al was, zonder scheve blikken of rare vragen. Eigenlijk geniet ik van die vrijheid.

Groetjes,
Janna

[Sluw_Mus_Vallei]

Ik begrijp een reactie als "wennen om als [je echte geslacht] te leven" wel, trouwens. Zodra bij mij de knop omging dat ik mij volledig als jongen presenteerde, begonnen deadnaming en misgendering mij veel harder te raken dan het daarvoor deed. Dat is wel iets waar ik erg aan moest wennen.

[Rein_Egel_Polder]

Heel herkenbaar J.J.

Fijn eigenlijk dat je het zo benoemt. Dankjewel hiervoor.

Ik heb verpleegkunde gestudeerd, als enkeling tussen een heleboel meiden. Ik voelde me er helemaal thuis. Al vele jaren heb ik voornamelijk vrouwelijke collega's. Ik zou het niet anders willen.
Ik heb ook veel meer vrouwelijke vrienden dan mannelijke. En op familiefeestjes klets ik ook liever met de meiden dan deel te nemen aan het mannenonderonsje. Dus ja, ik leefde ook altijd al als een meid

Dankzij jouw post, heb ik nu dit besef. Toppie!

[Zonnig_Spreeuw_Rivier]

Tja,

Ik koos juist autotechniek en deed voetballen en was zeer actief met fietscross en karting.
Eerst nog diensttijd en toen in de automotive en inmiddels alweer jaren bij de overheid.
Voor dit alles wist ik al WAT ik was maar kennelijk zat het verdringen er toen al aardig in
Op feestjes en partijen praat ook ik veel liever met de dames want daar voel ik me veel prettiger bij.
Op het werk trouwens ook.

[Tenger_Dolfijn_Rivier]

Zal wel aan mij liggen maar verreweg de meeste vrienden en kennissen zijn van het manlijke geslacht en ik vind dat prima zo.