twijfels

[Anon20190501]

Ik ben het voor 40% eens met Jer158 en telkens voor 30% met Fay en Lise.
Aan hun wijze woorden kan ik niets meer toevoegen..

[Amy]

Geloof mij concessies doen aan je coming out vanwege je angst om mensen te verliezen of alleen te blijven is niet de oplossing.

Ik denk dat dat nogal persoonlijk is. Behalve in meer of mindere mate transgender, zijn we daarnaast ook allemaal hele verschillende mensen op dit forum. De één leeft haar/zijn leven helemaal alleen en vindt dat prima, de ander wordt alleen doodongelukkig. Alles is uiteindelijk een persoonlijke afweging,
Ik lees hier altijd heel vaak van: "ach, mensen verliezen is vervelend, maar het gaat uiteindelijk om jezelf", "volg je hart", "je leeft niet voor anderen..." Mwoah. Ik herken Laura's angst enorm, al sinds ik tiener ben, en vindt dat zo stellen te makkelijk.
Als ik bedenk wat mij wel gelukkig maakt in dit leven, zijn dat echt uitsluitend de ervaringen met anderen; dingen die ik meemaak met anderen. Anderen die mij misschien niet diep van binnen kennen, maar so be it. Voor iemand die niet makkelijk contacten maakt en sociaal misschien niet de meest extraverte is, is het denk ik belangrijk om mee te nemen dat je van "lekker helemaal jezelf" maar ook "helemaal alleen" misschien wel van de regen in de drup raakt. Tot zover mijn pessimistische inbreng in deze discussie

Dit kan natuurlijk erg persoonlijk zijn maar mijn ervaring is dat het heel veel makkelijker werd voor mij om contacten te maken toen ik als mezelf ging leven. Waar ik me eerst ooit afvroeg of ik niet een vorm van autisme had tot nu waar ik gewoon tegen iedereen aan praat zonder moeite, ook vreemden en dat ik dat ook leuk vind.

[Lise]

Dit kan natuurlijk erg persoonlijk zijn maar mijn ervaring is dat het heel veel makkelijker werd voor mij om contacten te maken toen ik als mezelf ging leven. Waar ik me eerst ooit afvroeg of ik niet een vorm van autisme had tot nu waar ik gewoon tegen iedereen aan praat zonder moeite, ook vreemden en dat ik dat ook leuk vind.

Dat is denk ik voor iedereen anders. Als ik naar mezelf kijk, ben ik "in het echt" (op internet kan iedereen een grote mond hebben) hartstikke verlegen. Ik ben echt waar uiteindelijk best leuk , maar bij het eerste contact sla ik snel dicht. Dat is natuurlijk geen handige eigenschap als je nieuwe vrienden wil maken, maar ik geloof niet dat dat voor mij allemaal weg zou smelten als ik maar als vrouw was geboren, of als vrouw zou leven. Dat is natuurlijk wel een fijne gedachte, een transitie als oplossing voor al mijn problemen en angsten, maar niet erg realistisch.
Sterker nog, ik zie er nu in het dagelijks leven zo ontzettend gemiddeld en onopvallend uit dat ik daar in ieder geval niet over na hoef te denken. Als ik er ook nog qua uiterlijk "anders" uit zou zien, kan ik me eigenlijk niet anders voorstellen dat ik mezelf nog veel meer terugtrek. Maar goed, wat je al zei, dat is natuurlijk hartstikke persoonlijk, zoals alles in je hoofd. Bij de ene is sociale "kunde" misschien meer transgender-gerelateerd, en bij de ander gewoon sowieso onderdeel van het karakter.

[Fay]

Waarom zou een transitie niet als gevolg kunnen hebben dat je sociaal beter gaat functioneren en beter in je vel kom? dat laatste lijkt me nu juist 1 van de hoofdredenen, vlak een hrt niet uit, als het klopt wat je voelt dan gaat veel op zijn plek vallen door een hrt

Het lost niet alle problemen op uiteraard meer beter in je vel - letterlijk - lijkt mij toch een beetje de bedoeling van een transitie

zie je dat niet voor je, niet zitten, niet aan beginnen, ook prima

Fay

[Anon20190501]

vlak een hrt niet uit, als het klopt wat je voelt dan gaat veel op zijn plek vallen door een hrt

100% eens. Beter in mijn vel is een understatement.