coming out: hoe van selectief naar algemener gaan?

[Anon20190501]

Heb je het mee gemaakt dat mensen je om wilden praten? En zo ja--hoe ben je daar mee om gegaan?

Da's namelijk een van mijn grootste zorgen mbt het uit de kast komen tegenover mijn ouders.

Nate, is je vraag aan iemand specifiek gericht?

Zo niet: Mijn moeder wilde erg graag dat ik een second opinion bij een ander genderteam zou zoeken. Dacht het niet, dus.

[Nisss]

Heb je het mee gemaakt dat mensen je om wilden praten? En zo ja--hoe ben je daar mee om gegaan?

Da's namelijk een van mijn grootste zorgen mbt het uit de kast komen tegenover mijn ouders.

Jaaa het leek wel interventie. Ik zeg eerlijk dat het daardoor 1e x niet lukte. Het viel me op dat mn bloedverwante enorm moeite mee hadden. Ik vind het al heel dapper dat je via deze forum advies vraagt. Dat deed ik niet toen namelijk. Ik was alleen..

Je loopt 10 stappen voor. Ook zij zijn in een transitie op dat moment namelijk.

Achteraf gezien kan je slagen door gewoon eigenwijs te zijn en door te gaan (wel respectvol blijven). Op een gegeven moment geven ze op.
Ik ging ook voor hrt leven als mezelf. Nadat ze zagen dat ik er normaal uitzag, begon de acceptatie proces voor hen echt. Belangrijkste is... Neem ze niet kwalijk voor hurtful feelings. Neem ze niet kwalijk als ze je bij jou oude naam noemen of hij zeggen. Ze zitten namelijk in een onkenningsfase en daarna rauw proces schat. En wij transseksuelen zijn al heel geduldig en helaas moet jij dat ook zijn voor hen. Tenzij je ze wilt verliezen. Ik heb de geluk dat ik niemand kwijt ben geraakt dat me lief is gezien mn cultuur.

Misschien heb je een familie lid waar je close mee bent (zoals een zus, tante of nicht) die je kan helpen immers twee is sterker dan een. Meestal houden de mensen waar je enorm goeie klik mee hebt heel goed al je geheimen. Uiteindelijk gaat het toch gebeuren.

Zeg zelf.. Wat is het ergste wat kan gebeuren? (lees deze zin paar keer opnieuw)

niemand wil je ongelukkig zien en wie weet valt het wel mee en wordt het gevierd.

Mocht het niet lukken dan is op jezelf wonen een optie en uiteindelijk komen jullie hopelijk weer in contact.

Laatste zinnetje: never give up on that whats truly yours... Inner peace!

Verstuurd vanaf mijn SM-G950F met Tapatalk

[Nate_0]

(@Sigrid: Met name gericht op Nisss, maar jou bijdrage is ook welkom!)

Damn, ja, zo'n interventie is inderdaad waar ik dus bang voor ben. Ik kan het hebben van iedereen, behalve van mijn ouders--dan val ik terug in hun denkpatronen, mijn oude gedrag, hun wensen. Heb jij het aan je ouders verteld voordat je gediagnosticeerd bent of er na?

Er uit gaan zien als man zou mijn ouders wel bij hun realisatie helpen, denk ik. Acceptatie weet ik niet. Ik zal het nog overwegen of ik een ander familielid inlicht (ik ben niet echt close met mijn familie).

En ja. Het ergste wat er kan gebeuren is geen contact... en dat is niet erg, als ze me niet accepteren.

Bedankt iig

[Nisss]

Ik hoefde geen diagnose ik wist het zelf al. Door vallen en opstaan wordt je sterker. Mn ouders zijn gescheiden. Dus ik woonde ook bij mn moeder en nu woon ik happily op mezelf.

Omdat ik door hen beïnvloed werd was het 1e x een fail. Mn moeder en zussen waren eerst ok daarna wouden ze dat ik naar een turkse psych ging. Natuurlijk niet gedaan.
Ik ging wel naar een specialist om te kijken of ik andere aandoeningen heb. dit dan uit eigen initiatief. Ik kwam er clean uit. Gewoon goed, gezond en gelukkig.

Als je geen familielid hebt kan je miss ook hulp krijgen via een psych? Die kan je dan steunen tijdens je coming out

Verstuurd vanaf mijn SM-G950F met Tapatalk

[Janna]

Heb je het mee gemaakt dat mensen je om wilden praten? En zo ja--hoe ben je daar mee om gegaan?

Da's namelijk een van mijn grootste zorgen mbt het uit de kast komen tegenover mijn ouders.

Mijn ouders hadden het ook erg moeilijk met mijn coming-out (klopt het wel, we hebben vroeger niets gezien, is het wel goed, vergis je je niet, blablabla....). Ik heb bij ze aangegeven dat ik het niet erg vond dat zij twijfelden. Nog sterker, het is goed dat ze er voor zichzelf mee dealen. Wat ik wel heb gevraagd is dat ze zouden accepteren dat het voor mij een realiteit is.

Dat maakt het voor hun opeens anders. Er werd niets van hun verwacht, behalve dat ik een bepaald (waan?-)denkbeeld had over mezelf waar ik mee aan de slag zou gaan.

Het zal voor iedereen anders zijn, maar het heeft mijn ouders zeker in het begin erg geholpen, naar mijn idee. Toen ik bleef vasthouden aan mijn trans-zijn, toen moesten ze er natuurlijk wel aan geloven, maar toen hadden ze al een wen-periode gehad. Dat scheelde weer.

Groetjes,
J