Sigrid schreef:Maar dan ook:
GD, ben je wel zeker, dat het dát is?: begeleiding van psycholoog/psychiater
GD, en quid comorbiditeit?: begeleiding van psycholoog/psychiater
GD, en is een medisch traject voor jou de juiste keuze?: Begeleiding van...
Hmmm de meeste dingen die je aanhaalt hier(vooral je manier van vraagstelling) bevestigen wel erg het gatekeeping principe....
De psycholoog gaat niet om diagnose stelling, of je het zeker weet of het de juiste keuze is, het gaat om psychische hulp waar nodig is om mensen er zelf goed over na te laten denken en hun gedachten op een rijtje te zetten. Snap niet waar mensen het idee vandaan halen een diagnose taak aan psychologen toe te schrijven. Het zijn geen omni wezens.
Een psycholoog behoort gewoon een patient/client te geloven en te helpen bij zijn/haar hulpvraag by default.
Als er dingen optreden waarbij de psycholoog vragen heeft, dan kan de psycholoog deze stellen en hierover theoriseren en praten met de patient/client.
Het idee dat sommige psychologen( en dus ook mensen hier)hebben dat een psycholoog met een instelling van 'is het wel echt zo' behoren te handelen is schadelijk en is wat gatekeeping inhoud.
Het idee van 'is het wel echt zo' en' wil je dit echt ' is de reden dat we uit het lijstje psychische aandoeningen moeten waar we nu nog instaan(dsm).
Plaats transgenders in historische context, zie de vroegere aannames dat mensen gewoon een beetje gek en geesteziek waren volgens medici en je weet ook waar de instelling vandaan komt.
Transgenders weten vaak heel goed wat ze willen of heen willen weten we tegenwoordig, het is meer een incongruentie tussen lichaam en geest dan een psychische aandoening. Het wantrouwen dat er is dat mensen zelf niet zichzelf kunnen beoordelen moet verdwijnen en de hulpvraag serieus genomen worden.
Zeggen dat psychologen het allemaal wel even uitzoeken of het echt waar is allemaal, is heel eng.
Waarom het oordeel van de psycholoog en een bepaalde denkkader waarmee ze kijken bevestigen ?
Zeker wanneer deze zelfde psychologen hun oordeel 100 jaar geleden legitiem werden gezien wanneer ze het oordeel deden dat iemand gewoon gek was of psychische niet helemaal lekker ?
Het oordeel van psychologen is niet vanuit een alwetende positie, maar eentje vanuit een geleerde positie. Geleerd is niet beter weten dan, maar handelen op basis van theorie. Dit is precies waar wetenschap voor staat en psychologen zich mee bezig moeten houden, theoritiseren en onderzoek. Niet het toepassen van theorie op mensen, maar nadenken en theoretiseren met de mensen. De psycholoog moet niet ergens zeker van zijn, de patient/client wel.
Als iemand gelooft dat deze transgender is, kan je niet zomaar zeggen dat het niet zo is als psycholoog. Je kan alleen met de persoon nadenken, vraagtstukken opwerpen waarbij de persoon zelf erover nadenkt en tot andere conclusies komt misschien.
Toen homoseksualiteit nog in de dsm stond waren er vast genoeg theorieen die het verklaarde vanuit een soort ziek seksueel verlangen. Dat soort beoordelings ideeen moet je doorbreken bij mens en psycholoog, niet geloven vanuit een idee dat het gebasseerd is op profesionele kennis(welke kennis moet je je afvragen, zelf nadenken) Wetenschap gaat niet letterlijk over weten en beoordelen, maar over onderzoek. Helaas vergeten veel mensen in het toegepaste circuit dat vaak en gaan mensen ze ook nog geloven op basis van een behaalde status.
Falsificatie is in de wetenschap superieur aan verificatie met een reden. Onderzoek zoekt uit, wel op basis van theorie, maar niet zoekend naar bevestiging van theorie(wel bevestiging zoeken, dan ben je niet goed bezig als onderzoeker). Als ik een onderzoeker vertel dat ik transgender ben, moet deze mij geloven tot uitblijkt in hun mening dat het niet zo is. Niet wantrouwen tot uitblijkt voor hun idee dat het wel zo is.
De psychologie heeft zoiezo veel op hun kop gehad door de wetenschappelijke gemeenschap(hoeveel pseudo gehalte dingen soms hebben) De manier van theorie vorming en generalisering van theorieen op mensen getuigd vaak meer van denken te weten , dan echt onderzoek doen en dingen te weten komen. Een psycholoog behoort mensen te onderzoeken, zoeken naar antwoorden. Niet de al aanwezige antwoorden te proberen te verificeren(even de dsm langsgaan). Net als in het recht, ben je onschuldig (klopt jouw verhaal) tot het tegendeel wordt bewezen.
Aannames dienen met voorzichtigheid gedaan te worden persoonlijk door de onderzoeker en moeten gezien worden als aannames , niet als ware kennis(en zo uitgedragen worden). Een gezond sceptiscisme naar theorie en waarheid. Wetenschaps filosofie 101.
Als psychologen de wetenschappelijke filosofie niet aanhouden in hun vakgebied en vanuit beoordeling werken, kan ik ze weinig serieus nemen.
Men kent de mens niet als geheel,kan deze niet beoordelen. Men kan alleen onderzoek doen bij individuele gevallen, aannames doen en deze bespreken.
.
