Emma schreef:Je huisarts weet en vermoedt meer dan je denkt, echt. En als dat niet zo is zet dat eerder een rem op verdere behandeling dan dat je zomaar door kan.
Dat geldt wellicht voor een aantal mensen die een eerder sedentair bestaan leiden. Wanneer je zoals ik (yep, anecdotical evidence) nogal nomadisch geleefd hebt (10+ woonplaatsen in 2 decennia) en dus gemiddeld om de twee jaar een nieuwe huisarts moet kiezen, dan blijft de relatie oppervlakkig zakelijk.
Zelfs in mijn jongere jaren heeft mijn toenmalige huisarts ook maar iets kunnen vermoeden van wat er in mijn hoofd speelde. Daar durf ik mijn beide handen voor in het vuur steken. Maar dat is geheel aan mij te wijten. Binnenvettertje in het kwadraat.
"Indeed, organizing atheists has been compared to herding cats, because they tend to think independently and will not conform to authority." (Richard Dawkins, The God Delusion)
Of iets een ziektebeeld is, is een kwestie van definitie. GD niet behandelen kan levensbedreigend zijn, en vermindert de kwaliteit van leven in ieder geval aanzienlijk.
GD niet langer aanmerken als geestesziekte betekent niet dat niemand meer psychologische hulp kan krijgen. Onder de nieuwe definitie zou jij nu precies dezelfde hulp krijgen als toen, en was ik niet 9 maanden lang doorgezaagd over een echtscheiding die ik heus wel aankon.
Wat schrijf je nu ? Geen psycholoog/psychiater uit de DSM, waar zal GD nog bespreekbaar zijn en bij welke psycholoog/psychiater. Welke ? of wie dan ? zal nog een diagnose der GD durven laten kennen, zonder de nodig opvolging ( der eigen verantwoordelijkheid, zelfs deze diagnose nog durven toe te kennen/uit te spreken ? ).
Grtz Nick
Hey, pa je kinderen werden groot. En al heb je het nooit geweten,... ik werd u zoon. Liefs Nick .
Hey, ma bedankt dat je me kende en herkende, als je zoon. Veel liefs Nick .
Maar in jouw geval zou een huisarts dan ook een professioneel oordeel kunnen gevven, dat gebaseerd is op het onderkennen van een gebrek aan informatie. Ook dat is niet exclusief voorbehouden aan het opstellen van een GD behandelplan. En misschien wordt het begrip 'ketenzorg' wel ooit ontmanteld, en komt er een specialistische arts die zo'n plan kan opstellen, desgewenst hormonen kan voorschrijven, en de kennis heeft om indien nodig een psycholoog er bij te roepen. Formeel verschilt dat 0,0 van de huidige situatie die het VUmc hanteert sinds de invoering van het hoofdbehandelaarschap, zij het dat men dan niet meer zomaar iedereen standaard en langdurig langs de klinisch psycholoog stuurt.
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
Nick schreef:
Wat schrijf je nu ? Geen psycholoog/psychiater uit de DSM, waar zal GD nog bespreekbaar zijn en bij welke psycholoog/psychiater. Welke ? of wie dan ? zal nog een diagnose der GD durven laten kennen, zonder de nodig opvolging ( der eigen verantwoordelijkheid, zelfs deze diagnose nog durven toe te kennen/uit te spreken ? ).
Grtz Nick
Je moet even teruglezen.
UIT de DSM, de amerikaanse psychiatersbijbel.
IN de ICD, het internationale systeem waarin lichamelijke aandoeningen worden gecategoriseerd.
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
Maar in jouw geval zou een huisarts dan ook een professioneel oordeel kunnen gevven, dat gebaseerd is op het onderkennen van een gebrek aan informatie. Ook dat is niet exclusief voorbehouden aan het opstellen van een GD behandelplan. En misschien wordt het begrip 'ketenzorg' wel ooit ontmanteld, en komt er een specialistische arts die zo'n plan kan opstellen, desgewenst hormonen kan voorschrijven, en de kennis heeft om indien nodig een psycholoog er bij te roepen. Formeel verschilt dat 0,0 van de huidige situatie die het VUmc hanteert sinds de invoering van het hoofdbehandelaarschap, zij het dat men dan niet meer zomaar iedereen standaard en langdurig langs de klinisch psycholoog stuurt.
En wat wel zeer bizar is, in België kent dit alles geen zo'n uitgesproken probleem. Ik deed er (2j) over der hormonen, dat is nu iets minder, maar dat is het ook.
Grtz Nick
Hey, pa je kinderen werden groot. En al heb je het nooit geweten,... ik werd u zoon. Liefs Nick .
Hey, ma bedankt dat je me kende en herkende, als je zoon. Veel liefs Nick .
Hey, pa je kinderen werden groot. En al heb je het nooit geweten,... ik werd u zoon. Liefs Nick .
Hey, ma bedankt dat je me kende en herkende, als je zoon. Veel liefs Nick .
Isabelle schreef:
Hmmm de meeste dingen die je aanhaalt hier(vooral je manier van vraagstelling) bevestigen wel erg het gatekeeping principe....
Neen, toch niet. Ik pleit vooral voor zorgvuldigheid en voorzichtigheid. Dat lees ik te weinig imnsho in de vele posts pro-Informed Consent in een aantal threads de voorbije dagen.
Iets met kind en badwater enzo mbt de huidige praxis in transgenderzorg in de BeLux.
"Indeed, organizing atheists has been compared to herding cats, because they tend to think independently and will not conform to authority." (Richard Dawkins, The God Delusion)
Ja snap ik wel hoor Sigrid. Hoewel ik qua voorzichtigheid van mening ben dat men nu te voorzichtig handelt vanuit een bepaalde ideologie die ik eerder heb toegelicht, is vooral de zorgvuldigheid waar ik bij informed consent moeite mee heb.
Ieder kan aangeven geen psychische zorg nodig te hebben vanuit een bepaald verlangen van vooruitgang en snelheid, maar zorgvuldig met een persoon bespreken hoe deze erin staat voor een traject is wel belangrijk om toekomstige problemen te voorkomen.
Sociale omgeving, werk, omgaan met beoordeling en discriminatie.
Zo veel factoren die je niet even binnen een half uurtje hebt besproken.
Versoepeling van trajecten aan de hand van de observaties van de psycholoog ben ik wel voor.
Als iemand een goede sociale omgeving heeft, dingen kan bespreken, goed overdacht heeft, etc.
Meer richting iets wat men informed consent noemt , ja. Half uurtje gesprek, een vragenlijst en dan klaar, nee. Vind ik voor een ingrijpend traject te simpel.
Dit komt van iemand die voor zichzelf heel graag zoiets als informed consent wilde btw. Aan de ene kant is het dan hypocriet om te zeggen, ik wel maar anderen niet. Aan de andere kant is het ook hypocriet om te zeggen ik wel DUS anderen ook.
Zorgvuldig en afgewogen met dit onderwerp omgaan is belangrijk. Een paar gesprekjes met een psycholoog(wat ook elke week kan zoals bij de PII), kan geen kwaad. Als dan alles duidelijk is en er geen angsten zijn (zoals bij mij) dan moet het protocol de psycholoog niet bedwingen om alles af te ronden en iemand door te verwijzen(waar psychologen nu vaak tegenaan lopen)
.
