Isabelle schreef:Wat ik veel lees als ik de posts van iedereen bekijk hier is dat er of informed consent wordt aangehouden of dat ze kiezen voor wat het nu is. Dan vraag ik me een beetje af, waarom niet een gëintegreerd model ?
Ik ben zelf geen voorstander van een geintegreerd model:
1) Ook in een geintegreerd model wordt nog steeds gesuggereerd dat de psycholoog eerst onderzoekt of de transgender wel-of-niet de waarheid spreekt. Daar ben ik fundamenteel op tegen: je ziet het nu ook bij artikel 28 gebeuren (eerder in een van de threads op dit forum): omdat er een psycholoog betrokken is, denken mensen dat er sprake is van een diagnose - en dus ben je pas NIET gek op het moment dat een psycholoog WEL de diagnose GD stelt. Ik vind, heel fundamenteel, dat mensen de waarheid spreken TENZIJ duidelijk is dat ze niet de waarheid spreken.
2) Er is geen enkele noodrem in je model als de psycholoog (zoals nu) misbruik maakt van de situatie door veel te veel gesprekken te willen voeren. Bij veel gesprekken voelt een psycholoog zich goed (psychologen praten graag) en een transgender niet (een transgender met een hormoon/operatievraag heeft geen gesprekken nodig, maar hormonen of een operatie).
3) Zodra een psycholoog een handtekening moet zeggen, zal die zijn taak “serieus” en “zorgvuldig” en “degelijk” (dus: langdurig) gaan invullen. Daar ben ik op tegen, want juist die degelijkheid is ongewenst als er geen hulpvraag vanuit de transgender voor die controles is.
”Isabelle” schreef:Ik denk dat de psycholoog als toezicht houder bij bijkomende problemen en stress die mensen niet verwachten op het begin kan helpen. Deze beoordeelt niet.
Het is onmogelijk om een psycholoog ZOWEL als toezichthouder ALS als hulpverlener te hebben. Zodra je toezichthouder bent, vergroot je de drempel om hulp te vragen: zodra de transgender voelt dat er een risico bestaat dat de hormoonverstrekking gestopt gaat worden als er bepaalde informatie gedeeld gaat worden, wordt die informatie niet meer gedeeld.
Isabelle schreef:Een mens kan ook niet alles voorzien wat gebeurd wanneer de hormonen en transitie beginnen en hier zorgvuldig mee omgaan vind ik wel belangrijk.
Ook jij suggereert dat iemand die geen psycholoog in de hand neemt per definitie onzorgvuldig is. Ik vind dat heel erg overdreven. Als iemand een huis koopt, controleert een notaris ook of je snapt waar je mee bezig bent. Die gebruikt ook geen DSM, het enige wat die doet is... controleren of iemand snapt waar die mee bezig is. Daar is geen psycholoog voor nodig!
En nogmaals: als jij voor je eigen proces vindt dat het beter is een psycholoog te gaan gebruiken dan be my guest. Maar laten we stoppen met voor anderen te beslissen wat die ander nodig heeft. Want die manier van denken zorgt ervoor dat we voor ALLE transgenders besluiten dat ze meerdere gesprekken met een psycholoog MOETEN voeren, omdat enkele transgenders het niet aan kunnen om dat anders te doen.
En nogmaals: jij ziet een meerwaarde van een psycholoog. Een psycholoog die niet kan voelen wat jij voelt. Die niet kan beoordelen of hormonen of een operatie wel-of-niet een goede oplossing is, TENZIJ de situatie heel duidelijk is. En in dat laatste geval kan een arts dat net zo goed als een psycholoog. En net zo goed als jij. Of ik.
”Isabelle” schreef:Specifiek naar Frederique : Kies je informed consent vanuit een idee van verbetering of eerder vanuit een idee van wachtlijsten en de rol van de psycholoog zijn moeilijk te veranderen en DAAROM is informed consent de beste oplossing ?
Ik ben om heel veel redenen tegen een verplichte psycholoog:
- een verplichte psycholoog bevestigt verkeerde beeldvorming over capaciteiten van transgenders
- een verplichte psycholoog krijgt geld voor diensten die geen waarde toevoegen aan het proces van een transgender
- een verplichte psycholoog krijgt alle ruimte om te doen en te laten wat hem/haar goed dunkt, zonder dat die aan wie-dan-ook verantwoording hoeft af te leggen. Al duurt een diagnose meer dan een jaar, dan nog steeds hoeft de psycholoog aan niemand uit te leggen waarom het allemaal zo lang moet duren. En als het gevraagd wordt, dan is “het ligt aan de transgender” altijd een schappelijke uitkomst. Daardoor is het idee achter de verplichte psycholoog transfoob: irreëele angsten worden bevestigd in plaats van bestreden.
- een verplichte psycholoog gaat in tegen het idee van een “behandelovereenkomst” zoals dat in de zorg gebruikelijk is: normaal gesproken is er een behandelvraag en wordt daar een oplossing bij gekozen waar zowel de patiënt als de arts zich goed bij voelt. Dankzij de psycholoog-verplichting komen we niet eerder bij een arts dan dat we een doorverwijzing van een psycholoog krijgen. Op wie z'n verzoek doen we die psycholoog? Op het verzoek van de arts. Dus daar is de arts de hulpvrager (vanuit diens angsten) en wordt de hulp tegen die angsten geleverd aan de transgender. Het zou veel logischer zijn om de artsen te behandelen voor diens irreëele angsten...
- een van de redenen om een psycholoog verplicht te stellen is dat artsen bang zijn voor rechtszaken. Ik denk dan: neem een aansprakelijkheidsverzekering in plaats van jouw risico's af te wentelen op een (domme) psycholoog (die bereid is het risico op rechtszaken van een arts over te nemen). Vanuit artsen gezien is het echt slim: een aansprakelijkheidsverzekering kost geld, de verplichting om van een psycholoog gebruik te maken kost een arts geen cent en levert wel hetzelfde resultaat op.
- verplichte psychologen slaan zich op de borst omdat ze “kenniscentrum van genderdysforie” zijn, terwijl ze de grootst mogelijke onzin over transgender-zijn verspreiden (zie de onzin in de DSM-5 die door psychologen is geschreven).
- verplichte psychologen verlengen de doorlooptijd van het wachten voorafgaand aan hormonen of operaties. Die wachttijd vergroot dysforie en daarmee de problemen van de transgenders. Verplichte psychologen dragen bij aan problemen, niet aan oplossingen.
Nogmaals: het model dat ik bepleit HEEFT zich al bewezen: al meer dan 20 jaar. In LHBT-klinieken, dus gerund door mensen die het beste voor hebben met LHBT'ers omdat ze er zelf ook een zijn. In plaats van gerund door klinieken waar psychologen heer en meester zijn (ik doel nu op het VUmc) en waar psychologen vooral bang zijn hun positie te verliezen. En in de VS bestaat Medicare (zorgvergoeding voor de armste transgenders), die dit model gewoon accepteren. Ik zie niet in waarom dit niet in Nederland zou kunnen werken...
Groetjes,
Frederique
.