Ik weet dat nog steeds nooit. Ik "denk" soms aan iemands ogen te kunnen zien dat ze zien dat ik een trans ben.Sasha schreef:Algemene vraag: hoe weet je zeker dat ze je als trans zien? en niet gewoon als vrouw?
Hi Mark, het is herkenbaar wat je verteld. Ik merk dat het nog steeds wel zo is, maar het raakt me gewoonweg niet meer zo hard als voorheen. Gewoon doorknallen, en doorgaan met je leven. Vooruit, 12 stappen verder zetten en die mensen zijn geschiedenis en je hoort en ziet ze nooit meer. Meteen vergeten, niet over gaan denken en richt je aandacht meteen op iets anders, zoals je telefoon/ipod/mp3speler bijvoorbeeld, zoek direct afleiding zodat het je gedachten niet gaat beheersen.Mark schreef:Nu zijn dit wel extreme gevallen vergeleken wat mij overkomt, maar ik ben wel benieuw hoe jullie ermee omgaan als men ziet dat je een transsexueel bent en je dan in je gezicht uitlachen zonder ook maar iets te zeggen en de persoon naast zich aantikt en wijst naar je.
Dit overkomt mij vaak, meestal 1 of 2 keer als ik naar de supermarkt loop. Ik trek me dit heel erg aan persoonlijk en kan daardoor echt als ik thuis kom in elkaar storten.
Hoe hebben jullie hiermee om leren gaan (mocht je dit eens zijn overkomen)?
Het probleem is ook onder andere dat ik in een dorp woon en mensen mij aan mijn gezicht herkennen en bijvoorbeeld zien aan mijn borsten dat ik eigenlijk een vrouw ben.
Afleiding zoeken is misschien wel een goede oplossing, maar ik ben bang als ik mijn telefoon pak ze dat dan ook weer in de gaten hebben (dat ik afleiding zoek en daardoor zwak ben).Sasha schreef:Hi Mark, het is herkenbaar wat je verteld. Ik merk dat het nog steeds wel zo is, maar het raakt me gewoonweg niet meer zo hard als voorheen. Gewoon doorknallen, en doorgaan met je leven. Vooruit, 12 stappen verder zetten en die mensen zijn geschiedenis en je hoort en ziet ze nooit meer. Meteen vergeten, niet over gaan denken en richt je aandacht meteen op iets anders, zoals je telefoon bijvoorbeeld, zoek direct afleiding zodat het je gedachten niet gaat beheersen.Mark schreef:Nu zijn dit wel extreme gevallen vergeleken wat mij overkomt, maar ik ben wel benieuw hoe jullie ermee omgaan als men ziet dat je een transsexueel bent en je dan in je gezicht uitlachen zonder ook maar iets te zeggen en de persoon naast zich aantikt en wijst naar je.
Dit overkomt mij vaak, meestal 1 of 2 keer als ik naar de supermarkt loop. Ik trek me dit heel erg aan persoonlijk en kan daardoor echt als ik thuis kom in elkaar storten.
Hoe hebben jullie hiermee om leren gaan (mocht je dit eens zijn overkomen)?
Het probleem is ook onder andere dat ik in een dorp woon en mensen mij aan mijn gezicht herkennen en bijvoorbeeld zien aan mijn borsten dat ik eigenlijk een vrouw ben.
Een peptalk kan ook wonderen doen op je eigenwaarde op te peppen, of een coach? dat zijn mensen die je wat meer weerbaarder kunnen maken. Ik luister zelf veel naar muziek wat ook zo'n functie heeft, opbeurende muziek met een boodschap wat mij heel erg sterkt. Zoals het nummer "Facing what consumes you" van Hatebreed, de teksten zijn erg sterk en heb hier veel aan gehad: (is wel in het Engels)Mark schreef:Afleiding zoeken is misschien wel een goede oplossing, maar ik ben bang als ik mijn telefoon pak ze dat dan ook weer in de gaten hebben (dat ik afleiding zoek en daardoor zwak ben).Sasha schreef:Hi Mark, het is herkenbaar wat je verteld. Ik merk dat het nog steeds wel zo is, maar het raakt me gewoonweg niet meer zo hard als voorheen. Gewoon doorknallen, en doorgaan met je leven. Vooruit, 12 stappen verder zetten en die mensen zijn geschiedenis en je hoort en ziet ze nooit meer. Meteen vergeten, niet over gaan denken en richt je aandacht meteen op iets anders, zoals je telefoon bijvoorbeeld, zoek direct afleiding zodat het je gedachten niet gaat beheersen.Mark schreef:Nu zijn dit wel extreme gevallen vergeleken wat mij overkomt, maar ik ben wel benieuw hoe jullie ermee omgaan als men ziet dat je een transsexueel bent en je dan in je gezicht uitlachen zonder ook maar iets te zeggen en de persoon naast zich aantikt en wijst naar je.
Dit overkomt mij vaak, meestal 1 of 2 keer als ik naar de supermarkt loop. Ik trek me dit heel erg aan persoonlijk en kan daardoor echt als ik thuis kom in elkaar storten.
Hoe hebben jullie hiermee om leren gaan (mocht je dit eens zijn overkomen)?
Het probleem is ook onder andere dat ik in een dorp woon en mensen mij aan mijn gezicht herkennen en bijvoorbeeld zien aan mijn borsten dat ik eigenlijk een vrouw ben.
Maar inderdaad, die mensen zijn geschiedenis en zie ik waarschijnlijk nooit meer. Als ik die gedachte maar vast kon houden... Kwestie van vallen en opstaan lijkt me. Ik heb nu ook pas sinds een aantal maanden mijn uiterlijk veranderd.
Bedankt voor je reactie
Bedenk je dit: denk je echt dat die gasten die daar staan te roepen en te joelen ook maar een fractie van de moed hebben die jij hebt? Zij staan daar in hun groepje samen 'stoer' te doen en te schelden op iedereen die niet binnen hun minieme wereldje past, en jij loopt daar en je durft jezelf te zijn. Met ieder woord dat zij roepen laten ze alleen maar meer blijken hoe dom en zielig zij zijn en hoe moedig jij bent, omdat jij gewoon doorloopt en ondanks dat je het risico elke keer dat je naar buiten loopt weer loopt om zo nageroepen/gewezen te worden, het toch maar blijft doen! Denk je dat zij dat durven? Nee hoor, die jongens durven nog geen ander kleur shirtje aan te doen uit angst dat 'de groep' het niet leuk zou vinden. En jij laat je lichaam aanpassen aan je eigenlijke genderidentiteit. Wie is hier dan stoer?!Mark schreef:Nu zijn dit wel extreme gevallen vergeleken wat mij overkomt, maar ik ben wel benieuw hoe jullie ermee omgaan als men ziet dat je een transsexueel bent en je dan in je gezicht uitlachen zonder ook maar iets te zeggen en de persoon naast zich aantikt en wijst naar je.
Dit overkomt mij vaak, meestal 1 of 2 keer als ik naar de supermarkt loop. Ik trek me dit heel erg aan persoonlijk en kan daardoor echt als ik thuis kom in elkaar storten.
Hoe hebben jullie hiermee om leren gaan (mocht je dit eens zijn overkomen)?
Het probleem is ook onder andere dat ik in een dorp woon en mensen mij aan mijn gezicht herkennen en bijvoorbeeld zien aan mijn borsten dat ik eigenlijk een vrouw ben.
Toen ik pas om was en pas aan de hormonen zorgde ik er voor dat degeen, meestal een man, die commentaar leverde zich ofwel kut ging voelen ofwel zwaar in de war raakte.Sietse schreef: Bedenk je dit: denk je echt dat die gasten die daar staan te roepen en te joelen ook maar een fractie van de moed hebben die jij hebt? Zij staan daar in hun groepje samen 'stoer' te doen en te schelden op iedereen die niet binnen hun minieme wereldje past, en jij loopt daar en je durft jezelf te zijn. Met ieder woord dat zij roepen laten ze alleen maar meer blijken hoe dom en zielig zij zijn en hoe moedig jij bent, omdat jij gewoon doorloopt en ondanks dat je het risico elke keer dat je naar buiten loopt weer loopt om zo nageroepen/gewezen te worden, het toch maar blijft doen! Denk je dat zij dat durven? Nee hoor, die jongens durven nog geen ander kleur shirtje aan te doen uit angst dat 'de groep' het niet leuk zou vinden. En jij laat je lichaam aanpassen aan je eigenlijke genderidentiteit. Wie is hier dan stoer?!
Jij loopt door en zij blijven daar achter om op mensen te schelden. Wie zou zich er dan eigenlijk kut moeten voelen?
Sasha schreef:Een peptalk kan ook wonderen doen op je eigenwaarde op te peppen, of een coach? dat zijn mensen die je wat meer weerbaarder kunnen maken. Ik luister zelf veel naar muziek wat ook zo'n functie heeft, opbeurende muziek met een boodschap wat mij heel erg sterkt. Zoals het nummer "Facing what consumes you" van Hatebreed, de teksten zijn erg sterk en heb hier veel aan gehad: (is wel in het Engels)
Facing what consumes you is the only way to be free.
Released from those poisonous fears. Resurrected once and for all.
My life, my body, my pride.
You have no opinion, no right.
I've built myself nothing like you.
My refusal is my way of life.
Doubt me, Hate me
You're the inspiration I need
I have so much more to say.
I have so much more to fight for.
I've used your lack of expectation.
As my awakening, its my ability to live forever
By my own command.
To be vehement, remain confident.
Doubt me, Hate me
You're the inspiration I need
You're all the inspiration I need.
Your doubt, it fuels me.
Your hate, it drives me.
The challenge ignites me.
You make me fight harder.
Bedankt, dit had ik inderdaad even nodigSietse schreef:Bedenk je dit: denk je echt dat die gasten die daar staan te roepen en te joelen ook maar een fractie van de moed hebben die jij hebt? Zij staan daar in hun groepje samen 'stoer' te doen en te schelden op iedereen die niet binnen hun minieme wereldje past, en jij loopt daar en je durft jezelf te zijn. Met ieder woord dat zij roepen laten ze alleen maar meer blijken hoe dom en zielig zij zijn en hoe moedig jij bent, omdat jij gewoon doorloopt en ondanks dat je het risico elke keer dat je naar buiten loopt weer loopt om zo nageroepen/gewezen te worden, het toch maar blijft doen! Denk je dat zij dat durven? Nee hoor, die jongens durven nog geen ander kleur shirtje aan te doen uit angst dat 'de groep' het niet leuk zou vinden. En jij laat je lichaam aanpassen aan je eigenlijke genderidentiteit. Wie is hier dan stoer?!
Jij loopt door en zij blijven daar achter om op mensen te schelden. Wie zou zich er dan eigenlijk kut moeten voelen?
