Trans zijn en maatschappij

[Anon20190712]

Die tests zijn gebaseerd op hersenonderzoek, dus ja je kan het makkelijk laten testen- als je dood bent
Wat er nu bekend is over transseksualiteit is dat het een neurologische basis heeft- een 'afwijking' in de hersenen, mogelijk nog voor geboorte veroorzaakt door hormonen wat psychologische klachten geeft. Die psychologische klachten zijn te diagnosticeren, heb je die diagnose dan heet dat genderdysforie. Stel, de wereld zou zonder man/vrouw hokjes zijn, dan zouden er ook geen verschillen zitten in hersenen tussen man en vrouw. En die zijn er wel degelijk. Nu lees ik vaak als argument dat de verschillen qua gedrag tussen vrouwen onderling en mannen onderling groter zijn dan de verschillen tussen man en vrouw. Maar, je gedrag zegt niks over je genderidentiteit. Genderdysforie is enerzijds dus 'nature' maar ten delen ook 'nurture' , het gevolg van genderdysforie is dat je je bewust wordt van de hokjes omdat ze je niet passen. De maatschappij zal dan steeds beamen dat jij daar geen plek in hebt als genderdysfoor.
Theryn Meyer is op youtube een reeks begonnen 'transplaining' inc research links om te bekijken. Deze aflevering gaat in op sex en gender en waarom niet volledig los te zien valt, in mijn ogen een welkom genuanceerd verhaal. Er zijn namelijk mensen die gender volledig zien als een sociale constructie (wat de medische noodzaak tot transitie ondermijnt) en mensen die het als 100% biologische oorzaak zien (wat de non-binaire lui geen recht doet) https://www.youtube.com/watch?v=BszaxBmgv00

[Jer158]

Die tests zijn gebaseerd op hersenonderzoek, dus ja je kan het makkelijk laten testen- als je dood bent

De groep trans mannen heeft dan gemiddeld een ander brein dan de groep cis vrouwen (en idd wat meer als de groep cis mannen). Deze conclusie is met name gebaseerd op hoe de hersenen reageren op bepaalde prikkels zoals geuren etc., reacties die niet te faken zijn. Het kan dus juist wel alleen maar onderzocht worden terwijl iemand leeft.

Dank je wel. Wauw. Dit is makkelijk te testen, waarom gebeurt dat niet.. scheelt ons een hoop drama, en de staat een hoop kosten die nu in 'onnodige' diagnostische trajecten zitten? WTF? De diagnose is met één test te stellen? Natuurlijk is het zaak allerlei psychische klachten hierdóór (PTSS, bijvoorbeeld) ook te bekijken, maar wel of geen transitie zou dan crystal clear moeten zijn? Of, leef ik teveel onder een steen? Wordt dit gewoon getest en is het hierna de vraag in hoeverre iemand er last van heeft, en zelfacceptatie met hulp wel of niet kan voldoen?

De reden waarom dit onderzoek niet gebruikt wordt in de diagnostiek, ligt in de aard van wetenschappelijk onderzoek. Wetenschappelijk onderzoek is gebaseerd op groepen, en conclusies gelden dan ook alleen voor groepen en niet voor individuen. Er bestaan dus trans mannen die wel een brein hebben dat wel meer vergelijkbaar is met dat van een cis vrouw dan met dat van een cis man. Er bestaan ook cis vrouwen die een brein hebben dat meer lijkt op dat van een cis man dan op een cis vrouw.

Als je hersenscans zou willen gebruiken bij diagnostiek ga je per definitie onderscheid maken tussen mensen bij wie hun trans zijn wel terug te zien is in de hersenen (op een van de manieren waarmee we bekend zijn!), en mensen bij wie dat niet zo is. Dat is sowieso gevaarlijk terrein want dit zou legitimiteit geven aan de mensen bij wie we hun trans zijn kunnen terugzien in de hersenen, terwijl we nog maar heel weinig weten over de hersenen. Het geeft een schijnveiligheid die er gewoon niet is. Wat zou dat betekenen voor mensen met dysforie waarbij het niet terug te zien is in de hersenen, of misschien zou het wel te zien zijn als we maar wisten hoe?

Uiteindelijk boeit het voor de diagnostiek ook helemaal niet of het terug te zien is in de hersenen. Het enige wat relevant is is of er sprake is van lijden dat aanzienlijk verminderd kan worden door een transitie, en om dat vast te stellen hebben we heel geen hersenscans nodig.

[janine2363]

Genderdysforie is enerzijds dus 'nature' maar ten delen ook 'nurture' , het gevolg van genderdysforie is dat je je bewust wordt van de hokjes omdat ze je niet passen. De maatschappij zal dan steeds beamen dat jij daar geen plek in hebt als genderdysfoor.

De psychiater die mij nu helpt met mijn verwijzingen, die inderdaad volgens internationale normen de diagnose "genderdysforie" moet bevatten, vertelde mij van een andere kant. Dat veel van het huidige begrip van transgenders voornamelijk een globale consensus van "wij weten het eigenlijk niet, maar we moeten toch iets zeggen" van de medische wereld is. Dus zzoeken ze druk naar aanwijzingen om het model te verklaren, ongeacht of het model klopt of niet.

Volgens dezelfde man is dysforie in de huidige zin van verklaring en diagnose achterhaald. Da's natuurlijk geen ontkenning van het feit dat je depressief kan worden doordat je letterlijk niet goed in je vel zit. Ikzelf volg zijn argument wel. Ik zie mijzelf zeker als transvrouw en zeker niet als dysfoor, ik wil ook zeker verder met mijn hormoon behandeling en ook een vaginaplastie.

Ik denk eigenlijk dat de nadruk op het medische & fysieke eigenlijk niemand helpt, zeker transgenders niet, omdat de nadruk dan gelegd kan worden op een aantal "ingrepen zodat een probleem verholpen wordt". Is het "probleem" niet eerder dat je als transgender spiritueel persoon je niet goed voelt omdat je in je opvoeding, verwachting, maatschappelijk beeld je automatisch in een hokje geduwd wordt wat niet bij je past en dat je daardoor depresief wordt en dat gaat identificeren met uiterlijke kenmerken of gedrag dat van je verwacht wordt ?

Indien ik met een persoon een intieme/sensuele maar asexuele relatie zou hebben, dus dat ik niet in een rol gedwongen zou worden om mij fysiek als man te gedragen, dan zou ik mijn transitie niet nodig gehad hebben, al zou de wens wel altijd blijven bestaan, omdat in mijn hoofd wordt ik toch weer toe getrokken naar de patronen en verwachtingen die mij aangeleerd zijn.

[Anon20190501]

. Wij haten (of, hebben gehaat) ons lichaam

Dat is een jammerlijke veralgemening.

Ik wist niet dat genderdysforie ook 'kan' zonder die onvrede met geslachtskenmerken. Was/is dat bij jou zo?

Geen idee of dat mogelijk is en, neen, bij mij is dat helemaal niet zo.

Maar waarom zou ik mijn lichaam haten omdat het wellicht tijdens de zwangerschap van mijn moeder op een zeker moment blootgesteld geweest is aan een verkeerde hormonenmix? Of omdat mijn foetale breintje wellicht de verkeerde bouwinstructies heeft doorgegeven? Of omdat er wellicht een kleine genetische variatie invloed heeft gehad?

Daar treft mijn lichaam toch helemaal geen schuld?

Pijn, verdriet en frustratie omwille van een ongewenste configuratie van bepaalde onderdelen en ontwikkeling van uiterlijke kenmerken. Die emoties heb ik gekend en ken ik nog steeds. Mijn lichaam en hoofd zijn onderling in bepaalde mate incompatibel. Het is erg jammer dat mijn lichaam niet kon beantwoorden aan de verwachtingspatronen van mijn brein. Dat veroorzaakt de dysforie. Die overigens i.m.o. minder tussen de benen dan tussen de oren bestaat (rollen, maatschappelijke verwachtingen etc spelen ook een rol). Vandaar ook mijn ietwat heftige reactie op jouw eerdere post m.b.t. "top = mannetje = dominant = etc = etc"

Haat is een giftige, destructieve emotie. Die richt ik niet op mijn lichaam, maar reserveer ik voor die enkele individuen die mij of mijn dierbaren bewust kwaad berokken(d)en.

[janine2363]

Pijn, verdriet en frustratie omwille van een ongewenste configuratie van bepaalde onderdelen en ontwikkeling van uiterlijke kenmerken. Die emoties heb ik gekend en ken ik nog steeds. Mijn lichaam en hoofd zijn onderling in bepaalde mate incompatibel. Het is erg jammer dat mijn lichaam niet kon beantwoorden aan de verwachtingspatronen van mijn brein. Dat veroorzaakt de dysforie. Die overigens i.m.o. minder tussen de benen dan tussen de oren bestaat (rollen, maatschappelijke verwachtingen etc spelen ook een rol). Vandaar ook mijn ietwat heftige reactie op jouw eerdere post m.b.t. "top = mannetje = dominant = etc = etc"

Haat is een giftige, destructieve emotie. Die richt ik niet op mijn lichaam, maar reserveer ik voor die enkele individuen die mij of mijn dierbaren bewust kwaad berokken(d)en.

Helemaal van toepassing op mij.

Dat ik transgender ben is geen keus, dat ben ik gewoon
wat ik er mee doe is wel een keus. Ik kies ervoor om mijn lichaam aan te passen naar het beeld dat ik van mijzelf heb, da's een wens gebaseerd op hoe ik wil dat ik door een ander "begeerd" zou worden om het toch aan te laten sluiten op het fysieke van mijn lichaam

Dysforie als zodanig heeft daar niet veel mee te maken zoals het vaak uitgelegd wordt, maar wel op de manier door Sigrid beschreven. Maar ik denk dat je altijd depressief wordt als je tegen je eigen karakter/ethiek/persoonlijkheid inga. Dus op het "gender" in genderdysforie ligt teveel nadruk,
net zoals op het medische IMHO teveel nadruk ligt, dat lost echt niks op als het tussen de oren niet goed zit. Stel je voor: Perfect passabel maar geen betekenisvolle relatie met een ander mens )of mensen) dat je liefheeft(hebben) om wie je bent ...

[Anon20190712]

Is het "probleem" niet eerder dat je als transgender spiritueel persoon je niet goed voelt omdat je in je opvoeding, verwachting, maatschappelijk beeld je automatisch in een hokje geduwd wordt wat niet bij je past en dat je daardoor depresief wordt en dat gaat identificeren met uiterlijke kenmerken of gedrag dat van je verwacht wordt ?

Indien ik met een persoon een intieme/sensuele maar asexuele relatie zou hebben, dus dat ik niet in een rol gedwongen zou worden om mij fysiek als man te gedragen, dan zou ik mijn transitie niet nodig gehad hebben, al zou de wens wel altijd blijven bestaan, omdat in mijn hoofd wordt ik toch weer toe getrokken naar de patronen en verwachtingen die mij aangeleerd zijn.

De hokjes en verwachtingen hebben er bij mij niet voor gezorgd dat ik mijn onvrede daarover op mijn lichaam heb geprojecteerd.
Juist andersom. De verschrikking van het lijf wat niet klopte stond op nummer 1 (de horror als jong kind; waarom groeit mijn piemel niet papa?!), de consequentie van dat lijf zijn bepaalde verwachtingen die niet stroken met hoe ik mij van binnen voel (zij genoemd worden, niet met homo's kunnen daten, dat merk je pas later). Neem je de consequentie weg, dan blijft de oorzaak bestaan.

Transitie was voor mij geen keuze, maar een noodzaak. Ik had er anders niet meer geweest.

Ik denk juist dat wanneer men transseksualiteit gaat zien als een probleem van je niet kunnen conformeren aan de hokjes en maatschappelijke verwachtingen dat we straks geen behandelingen meer kunnen krijgen. De nadruk ligt op het medische omdat er géén andere succesvolle behandeling is voor de genderdysforie. Het veranderen van de maatschappij, om het hokjesdenken op te heffen, dat gaat niet lukken, ze zijn zo gevormd en niet gemaakt. De verschillen tussen mannen en vrouwen en diens lijven blijven bestaan, zelfs als de verwachtingen mbt rolpatroon opgeheven worden. Het is het verschil tussen problemen ervaren met genderexpressie en problemen ervaren met genderidentiteit.

Maar goed... 'We' verschillen binnen onze groep gewoon enorm van elkaar. Misschien is het voor mensen die vooral kampen met verwachtingen/hokjes/genderexpressie dat de nadruk op het medische af doet aan hun ervaring. Voor anderen is het medische juist de oplossing voor hetgeen ze ervaren.

[BartB]

Die tests zijn gebaseerd op hersenonderzoek, dus ja je kan het makkelijk laten testen- als je dood bent

Waar heb je dat gelezen? Net als @Jer158 lees ik dat levende testpersonen aan bijvoorbeeld geur blootgesteld werden. Daarom is dit behoorlijk baanbrekend, als dit zo is, en snap ik nog steeds niet waarom dit niet geïntegreerd is bij diagnostiek, ook al vinden mensen dat dit niet nodig zou moeten zijn; I get that, we zijn ons hele leven one way or the other niet serieus genomen, feit is dat er geleden wordt, yes, maar met een 'trans-zijn komt een beetje hierdoor en een beetje daardoor' komen we helemaal nergens, zolang we zo erg lijden dat transitie voor de búitenwereld nodig is.

Dit legt dezelfde route af als homoseksualiteit; (https://nl.wikipedia.org/wiki/Homo-emancipatie) "De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) schrapte op 17 mei 1990 homoseksualiteit officieel van de internationaal gehanteerde lijst van ziekten, de International Classification of Diseases." 1990!!! Toen pas.

("In Engeland werden homoseksuele handelingen tussen mannen vanaf 21 jaar wettelijk toegestaan in 1967. Deze leeftijd werd in 1994 verlaagd tot 18 jaar en in 2000 tot 16 jaar, dezelfde leeftijd als voor heteroseksuele contacten." 2000!)

En hier een heel relevante:

"Deze eerste fase van de emancipatie profiteerde onder meer van nieuwe wetenschappelijke inzichten, waardoor homoseksualiteit niet meer als een religieuze zonde, maar als een lichamelijke ziekte of als een psychische afwijking gezien ging worden. Dit betekende dat homoseksuelen weinig aan hun gerichtheid konden doen en dat een maatschappelijke veroordeling en strafbaarstelling ervan dus onterecht was."

Met het artikel dat @stella aanhaalt, zie ik deze ontwikkeling; HET IS NIET IETS WAT WE VERKEERD DOEN, TIME TO ACCEPT.

De volgende ontwikkeling; het is niet vies of eng of raar, het mag naast 'cis' bestaan. Een transgender is net zoveel mens als zodanig. Hoeveel blijft er dán nog van ons lijden over?

Totdat er feiten komen die gewoon bewezen kunnen worden, ben ik zo iemand die denkt dat gender een sociale constructie is. Natuurlijk zijn er verschillen tussen mannen en vrouwen, die worden daarmee ook helemaal niet ontkend, en de noodzaak tot transitie voor transmensen ook niet... That's the whole point. Homo's hoeven zichzelf steeds minder geweld aan te doen om 'net als de hetero's' te zijn, wat als wij gewoon niet net als cis hoeven te zijn? Wat als het gewoon kan, je een man voelen in een vrouwenlichaam of andersom? Wat als je dat gewoon met een coming out meldt en men je meteen niet meer misgenderd? Dat is nu niet het geval; we moeten passabel zijn, we worden alleen serieus genomen als we er (een beetje, zoveel mogelijk) uitzien als een cis man of vrouw; zo zijn we nu geconditioneerd.

Zoals wij allemaal weten hoe vreselijk ongelukkig je wordt van die onterechte 'M' of 'V', zijn er ook nog stééds homo's die in een onterecht 'hetero' hokje zitten. In de kast, met alle kwellingen van dien. Omdat ze bang zijn voor afwijzing. Zij zijn nu op een punt waarop je je in steeds meer plekken op deze wereld over je angst heen kunt zetten en kunt leven naar hoe je je voelt, wij nog lang niet... wij moeten onszelf zelfs daarvoor heel veel geweld aan doen. Something ain't right here.

[BartB]

...Zie geen mogelijkheid om te editen;

"Wat als het gewoon kan, je een man voelen in een vrouwenlichaam of andersom?"

moet

"Wat als het gewoon kan, je een man voelen in een vrouwenlichaam of andersom, of iets daartussen, beiden of non of the above?"

zijn.

[Anon20190501]

Het is het verschil tussen problemen ervaren met genderexpressie en problemen ervaren met genderidentiteit.

W8 S Ff ...

Tot aan deze zin kon ik je volgen.
Aber, Genderexpressie (het woord zegt het zelf) is toch uitdrukking geven aan de onderliggende (gender)identiteit. De expressie zonder dat de identiteit daaronder één en ander aanstuurt is dan per definitie een bij uitstek lege doos, m.a.w. een spelletje interessantdoenerij. Ik denk niet dat we osm daarvan kunnen verdenken.
Hoe kom je dan in je redenering tot het statement "Het is het verschil tussen..." ?

[Anon20190712]

Het is het verschil tussen problemen ervaren met genderexpressie en problemen ervaren met genderidentiteit.

W8 S Ff ...

Tot aan deze zin kon ik je volgen.
Aber, Genderexpressie (het woord zegt het zelf) is toch uitdrukking geven aan de onderliggende (gender)identiteit. De expressie zonder dat de identiteit daaronder één en ander aanstuurt is dan per definitie een bij uitstek lege doos, m.a.w. een spelletje interessantdoenerij. Ik denk niet dat we osm daarvan kunnen verdenken.
Hoe kom je dan in je redenering tot het statement "Het is het verschil tussen..." ?

Oeps zinnetje dat in het bewerken van m'n tekst niet is weggehaald terwijl dat wel moest!