iedereen. Wat opvallend dat er reeds nog een post is geplaatst met dezelfde schrik.
Hier de mijne.
Ik ben ook op dezelfde dag naar de huisarts gegaan, ook in een klein dorp, en kreeg ook niet de verwijzing. Wel werdt er een nieuwe afspraak gepland deze week.
Dus ik kom bij deze huisarts en nadat ik 20 minuten een heel concreet me verhaal vertel over, hoe ik sinds dat ik een kind ben, al een soort transgender lichaam had, en ook een innerlijk wat betreft hoe ik ermee omga, en hoe ik dit al 20 jaar hebben lopen ontdekken, en hoe ik met mannen en vrouwen dit transgender identiteit ervaar in de omgangsvormen, en ook de familie en alles, tot dat ik dus mezelf nu met transitie wil beginnen met hormonen omdat als ik langer wacht en ouder wordt, de resultaten van de hrt wordt afgedwongen door de sterk toegenomen mannelijke vorming. Ik bedoelde daarbij een beetje de verhouding tussen iemand op hrt die tiener is, en iemand die 40. Jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Ik vertelde ook dat ik niet bewust was over het feit dat transitie al mogelijk is met hrt, en ik dacht dat alles nog steeds met chirurgie gebeurt, en dat ik chirurchie opzich nooit heb doorlopen en dus eng vindt. Ik had het daarbij dan ook over mijn doorverwijzing zodat ik ook naar de juiste logopedist kan worden doorverwezen die de genderdeskundige aanbeveelt, en dat ik zo snel mogelijk moet beginnen omdat me stem ook opeens zwaarder aanvoelt. Dus ik wist waar ik het over had, en het moet ook snel mensen, want ik kan me stem zo niet uitstaan.
Dus ik vind mezelf dus de exacte soort persoon waar de wetenschap zich heeft ontwikkeld na lang onderzoeken
om van hier 
(a) naar transitie (b) 
tot mogelijke geslachtsoperatie (c) 
te helpen, en dus die doorverwijzing zo snel mogelijk. verteld de dokter: Nou ik hoor dat je nog steeds in de ontdekkingsfase bent, en ik heb je bijvoorbeeld niet horen zeggen dat je geen mannelijk geslachtsdeel meer wilt, en ik hoor je ook zeggen dat je geen chirurgie wilt, dus ik wil even wachten met doorverwijzen, want als ik je doorverwijzing, gn zullen ze op een systematisch manier een traject volgen dat vrijwel snel zal gaan.
(Ik wil hierbij nog even aanduiden dat het niet voor niks snel zal gaan bij mij, want mijn lichaam is er al klaar voor, weinig beharing, lange wimpers, glanzend haar, etc, etc.)
Verder hadden de huisarts nog uitgelegd dat ze tot zoverre, met de specialist waarschijnlijk zal willen overleggen dat ze langzamer doen en komt er op neer dat de huisarts een beetje de baas wilt spelen om na een eventuele verwijzing dus aan hen te verzoeken of voor te leggen om in plaats van gelijk real life op hrt langer gesprekken te houden.
Daarna zei de huisarts ik wil ook meer van je weten over hoe je ermee omgaat en de acceptatie in je familie enzo.
Daarop zei ik: ik vertel iedereen al dat ik transgender ben, en heb een vrouwelijke roepnaam, dus dat gaat wel, en met biologische familie heb ik verder niet veel te maken, en dus ik hoop niet dat de huisarts probeert te dwingen dat ik met familie weer omga, want ik heb heel veel ellende met ze meegemaakt, en niet alleen met betrekking tot transgender zijnde, en weet goed ermee om te gaan, en zelfstandig me eigen gang te gaan, plus ik ben geen kind meer, ik ben zelf ouder. Dus dat ging me even te ver.
Nadat ik uitlegde dat hoewel ik Europese afkomst heb, mijn ouders religieuze mensen zijn uit een land dat zeer anti-lgbti is, en dat ik niet kan accepteren dat de gang van zaken hier in Nederland, ook een beetje aansluit op wat zij in en hen land liever zouden hebben, (om dus mijn transitie uit te stellen zo lang mogelijk), zei de huisarts, nee ik zeg niet dat ik het afwijs, ik moet alleen nog een gesprek om gewoon meer van je te horen, en dan ook een beetje met je bespreken wat het beste voor je is.
Nu heb ik eerst deze week al de afspraak, met de huisarts, opnieuw, en dat ging al vrij snel.
Ik heb op dit moment niet zoveel ellende wat ze zei dus een beetje van die tweede afspraak en dan de doorverwijsbrief.
Maar ik heb nog wel wat vragen, en misschien hebben jullie nog wat tips:
(1) Omtrent het feit dat de arts een beetje zo zei van dat die misschien de specialist dus misschien zoiets wil zeggen van, ik vind als huisarts dat de behandeling van deze patiënt (ik in dit geval) wat langzamer dan normaal mag lopen, en je beter kan wachten met hormonen (wat ik totaal niet wil, ik wil niet wachten met hormonen en real life test want ik identificeer al in mijn omgeving als vrouw en wil nu wel af van mijn mannelijke vorming en steeds te moeten scheren etc, etc). Mijn vraag is, mag de huisarts dat wel? En zo Ja, kan die ook daarvoor zorgen? Dat de gender specialist het gaat uitstellen ongeacht wat ik zelf wil, en mijn logische redenering? Bijvoorbeeld zoals ik aangeef, ik kan er al goed mee omgaan ben er zekerachtig over en heb al een vrouwelijke identificatie in mijn gemeenschap, en mijn omgeving ook. Wat volgens mij precies het vereiste is, om met de real life test en hormonen te beginnen, namelijk het stevig in je schoenen staan ten opzichte van je gewenste gender identiteit te presenteren aan anderen. Maar het is niet een fijn gevoel, en ook niet wetenschappelijk de manier van handelen om dan te zeggen, blijf zo lekker leven zonder een manifestatie van je gewenste geslacht, wat dus doort hrt in beginsel plaatsvind. Dat ik vind ik wel anti-transgender, en anti-transitieachtige manieren.
(2) Toen ik me ging inschrijven met de arts stond er op het inschrijfformulier de vraag of ik wel of niet toestemming geef mijn medische gegevens uit te wisselen met relevante behandelaars. Moet ik nee zeggen zodat dat niet gebeurt? Of is dat wat anders? Toen ik vroeg of die vraag op het formulier daarover betrekking had, werd ik beantwoord dat die vraag alleen over medische gegevens van de vorige arts gaat, klopt dat? Het formulier werd voor me neus gepakt zonder dat ik ja of nee tekende. Maar dus vind ik de manier waarop ik niet ben doorverwezen, en het formulier met die vraag of ik toestemming geef zo werd afgenomen, een beetje verdacht. Ik ben verder nergens anders ggz patient ofzo, heb nooit in een inrichting gezeten of iets dergelijks. Alleen hebben me ouders vaak het standpunt genomen uitdrukkelijk dat homoseksualiteit een ziekte is en dat dus in plaats van transitie een soort therapie moest plaatsvinden om als man door het leven te gaan. Dat is een beetje het standpunt dat ik hier zie, zo van niet aan de hormonen maar gewoon therapie alsof het vrouw zijnde een probleem is. Daarom legde ik de dokter uit dat hoewel ik Europese afkomst heb, mijn ouders religieuze mensen zijn uit een land dat zeer anti-lgbti is, en dat ik niet kan accepteren dat de gang van zaken hier in Nederland, ook een beetje aansluit op wat zij in en hen land liever zouden hebben. Iemand tips of hulp? Ik ga maandag zoiezo een formulier opnieuw indienen met nee als antwoord. En ik heb volgende week afspraken met maatschappelijke werkers om meer inzicht te krijgen. Maar wat betekent die vraag nou?
(3) Zoals al op het vorige forum ook beantwoord, ben ik zelf ook van mening dat een huisarts die niet in big met de aanduiding gender-specialist is, dan ook niet eigenlijk erop mag benadrukken dat die eerst een soort diagnose wilt uitvoeren en dan pas doorverwijs. Volgens mij was dat ook wat er in de andere post over de huisarts stond. Namelijk dat de huisarts zoiets had van ik heb een diagnose uitgevoerd en ben niet overtuigd. Daarop hebben forumleden in de andere post beantwoord dat de huisarts inderdaad niet zo mag opdringen om een beetje de baas aka diagnose uitvoerder te zijn. De huisarts mag de verwijsbrief dan nogal niet weigeren tenzij wat je zegt het totaal tegenovergestelde is van de zorg die je nodig hebt. Bijvoorbeeld ik zou dan moeten hebben gezegd dat ik me zeer mannelijk voel en slechts een gender deskundige wil zien voor lol. Het is aan de gender deskundige om dan ook met diagnostische fase te beginnen, niet de huisarts. Het is dus zo: Je verteld aan huisarts de symptomen die langdurig optreden en diagnose/aandacht van de specialist vereisen>>>>doorverwijzing>>>>diagnosefase en intake bij de specialist, en niet diagnose huisarts>>>doorverwijzing>>>behandeling specialist. Klopt dat? Hebben jullie daar meer over te zeggen? Moet ik gewoon volgende afspraak mezelf me bij dit standpunt houden en koppig zijn?
(4) Verder zoals genoemd in punt (1) wil ik dus niet dat de huisarts of iemand anders een soort van regelmatig contact blijft houden om gegevens uit te wisselen en hen adviseren niet met hormonen te beginnen. Wat kan ik daartegen beginnen, of zullen ze daar zoiezo niet naar luisteren en hen eigen traject volgen?
(5) Verder zei de huisarts dat er zoiezo lange wachtijden zijn, waarop ik antwoordde dat ik niet naar vumc of groningen ga, maar naar stepwork, psyq transvisie zorg, devaart of psytrans ga, waar de huidige wachtijd zeer korter is, maar dat de huisarts mijn eigen wachtijd niet moet laten oplopen door te wachten met de verwijsbrief te wachten. Vanaf dat moment ging de huisarts ietsje sneller en maakten we uiteingelijk dus de tweede afspraak die eerst deze week plaatsvind, en ik verwacht dus de verwijsbrief volgende afspraak anders ga ik naar een andere huisarts.
(6) Hebben jullie ervaring met huisartsen geen verwijsbrief schrijven? Wat vinden jullie?
(7) Wat vinden jullie wat het feit dat de huisarts erover ging hebben dat ik niet zei dat ik een mannelijk geslachtsdeel kwijt wil? Ik vind dat puur onbehoorlijk en ongepast. Ik ben niet van mening dat men slechts vrouw is als ze geen mannelijk geslachtsdeel is. Het geslachtsdeel is iets heel prive, en het laatste merkbare kenmerk vinden jullie niet? Ik heb nooit gevonden en zal nooit vinden, dat men niet erkent kan worden in beginsel als vrouw als slechts het kenmerk geslachtsdeel vrouwlijk is, danwel het feit dat wie bepaalt welk geslachtsdeel wel mannelijk of vrouwelijk is? Vooral aangezien dat de plaats is, die niemand ziet eigenlijk behalve jezelf en je naasten. De huisarts wou er een argument van maken dat ik beter voorzichtig aan met hormonen kan doen, als ik me als beginsel niet van afstuit van mijn geslachtsdeel. Nou laat ik even bekend maken, dat is niet eens zo, dat ik dat niet zei, hoewel ik gewoon niet in het eerste bed spring dat bestemd is voor verdoving, mijn lichaam opensnijden, en dus het risico wat daarbij komt kijken.
Ik zei Dus wel wel over mijn geslachtsdeel dat het 1 van de kenmerken is die mij aanwijzen op vrouwelijke en transgender identiteit. Ik ga niet verder alles zeggen wat ik daarover zij, maar goed. 
Ik zit dan wel dus met die vragen van, waarom is het zo, dat ik als transgender gewoon eigenlijk eerlijk en alles zij wat ook echt waar is, en juist allemaal de criteria is om wel een legitieme basis te hebben om een transitie te ondergaan, maar dan wordt beantwoord met woorden die mij woorden eigenlijk omdraaien, en waarbij ik kan vastleggen dat ik niet wordt gehoord, en dat mijn verhaal eigenlijk de pot op kan, samen met mijn rechten. Ik heb dus het recht om gewoon doorverwezen te worden als ik het over genderdysphorie heb.
Ik wens graag op jullie steun.
,
