danger lies in isolation

[NaomiClareNL]

Weet niet of dit de juiste plaats is of dat het beter onder medisch kan vallen.

Het zijn niet alleen de kinderen / jongeren die worstelen met depressie, angsten en zelfmoord. Ook als volwassene kun je zitten met deze problemen. De redakteuren van het blad Original Plumbing zijn een aktie gestart om dit onder de aandacht te brengen. Zie hier: danger lies in isolation. Jezelf isoleren van anderen tijdens depressie, dat is voor mij bepaald geen onbekend terrein.

[Hedwich]

heb het niet gelezen, maar kan het statement onderschrijven.

[robin026]

die valkuil(zo noem ik het maar) kom ik soms wel tegen, ja afzonderen veroorzaakt piekeren tot doem gedachten. en dan is het echt zwaar om de teugels van het leven vast te houden.
ik ga dan niet in een transitie maar om andere redenen kom ik de valkuil van zelfdodingsgedachten tegen. vooral als je er al eens op 1 cm na gestaan hebt om het te doen is deze valkuil altijd op de achtergrond duidelijk aanwezig.
niemand kan je er van weerhouden alleen jezelf.
zoek elk lichtpuntje in je leven op(hoe klein ook) en trek de teugels weer aan. geniet ook van elk klein positief iets.
ieder die dik gevoel kent veel sterkte en leef ,en zie als eerste dat jij nr 1 bent alles was je in je leven tegen komt staat als 2de.
xxx robin

[Harro]

Herkenbare stukken in het artikel. Vooral dat je je temidden van vrienden alsnog eenzaam kunt voelen.
Er kunnen zeer veel redenen zijn om in een depressie te raken, en het is donders moeilijk om eruit te komen. Ik denk dat veel te maken heeft met hoe je naar jezelf kijkt, en dat de sleutel ligt in (leren) van jezelf te houden. Klinkt makkelijk, dus voor ieder die in zo'n donker dal zit, heel veel sterkte.
Enne goed dat er plekken zijn zoals dit forum voor contact en steun. Internet is er altijd....

[Paul]

Helemaal mee eens Henrico.

Ik herken me zelf er wel in, maar merk dat - sinds ik er mee uit de kast ben gekomen afgelopen zomer, en de gevoelens die ik sinds klein kind heb weggeforceerd heb uitgesproken tegen familie en vrienden, ik me iedere dag beter voel en dat de depressie zo goed als verdwenen is.
Ik merkte dat alles me werd ontnomen, lichamelijk en geestelijk, omdat mijn lichaam het niet meer kon wegstoppen allemaal. M'n hele talent om te tekenen en schilderen was zelfs verdwenen, en dat maakte me nog depressiever, omdat ik me daarin altijd kon uiten.
Dan krijg je zo'n zogenaamde visuese circle.
Inmiddels kan ik wel weer tekenen en schilderen en heb ik genoeg inspiratie om weer jaren vooruit te kunnen.
Ben heel blij dat het beter gaat, maar ook wel een beetje bang om terug te vallen.

Ik ga ervan uit dat dat niet gebeurt; ik ben nu op de goede weg!

Thanks voor het posten van het artikel!!

[Alexandra]

Hmmm. Ik word juist depri van mensen. Ben altijd alleen, en zo wil ik het. Zodra ik met mensen zie, hoor of ruik, ben ik depri. Voor mij is dit dus een slecht advies, aangezien ik juist happy ben zodra ik alleen ben. Het liefst zat ik in een hutje op de hei, Maar dat mag niet.

[NaomiClareNL]

Tja Sasha,
Ik geloof dat ze in Elspeet nog een schaapherder m/v zoeken aangezien de huidige ook al weer aardig tegen of over de pensioenleeftijd is. Het is wel Elspeet, met nog altijd zo'n 5000 zielen waarvan de meesten gereformeerd, maar er is veel bos en hei...

[Gwendolyn]

Ja, depressies, die horen bij het leven, of je trans bent of niet. Echter trans zijn is één van de bijzondere eigenschappen die een mens kan hebben, wat het leven er niet bepaald gemakkelijker maakt. Het leven kan voor de "gemiddeld mens", als die er bestaat, al moeilijk genoeg zijn, als je trans bent en daar ook nog het syndrom van asperger, autisme, ADHD en ga zo maar door er ook nog bij hebt, is het dan een wonder dat je het wel moeilijk kan hebben?

Zo wie zo, meen ik helaas te hebben geconstateerd, dat vele zo niet na genoeg alle transen wel eens met suicide te maken hebben gehad, van gedachten tot mislukte pogingen.
Ik ben er één van. Dat wij alles op alles moeten zetten om daar van af te komen, naar het licht kijken ipv naar het als maar donkerder worden vooruitzicht, mag wel duidelijk zijn. Dat wij dan dringend hulp nodig hebben, ook. Dat die ellende niet moet kunnen ontstaan, is nog belangrijker. Echter het is vaak de directe omgeving, waarin wij ons bevinden, waar wij dan niet naadloos in passen, die dan voor ons dan vijandig wordt, wanneer wij een innerlijke strijd beleven, met onze trans zijn. En dat niet kunnen delen of niet weten met anderen te delen en zo onschadelijk maken, het tot desastreuze vormen kan uitgroeien. Daarom is een goede voorlichting van de bevolking ten aanzien van zelf kennis, respect voor de ander, kennis van wat trans zijn echt inhoudt, zo, zo belangrijk.

Zo ook fora zoals deze waarin je als je het éénmaal hebt gevonden, met anderen kunt converseren die het ook beleefd hebben, of dat je gelijken vindt die te kampen hebben met dezelfde soort problematiek. Het bespreekbaar maken, het neutraliseren van de probleem, althans binnen onze eigen kringen, kan erg heilzaam werken.

Ik zeg steeds, dat ik "spiegelen" wil, dat ik alleen op de wereld sta, eenzaam ben, en iemand, meerdere mensen om mij heen nodig heb om te kunnen spiegelen, met hun te spreken, over van alles, en samen met hun reacties, de interactie mijn geest verruimen, met het leven bezig zijn, ipv in die bekende kring rond draaien, als een hond die achter zijn staart aan holt. Ik had een tijd een maatschappelijke werkster, waar ik erg veel aan had, maar dat is ook eindig, en is nu weer afgesloten.

ik ben ook één van de mensen die alleen kan zijn, te midden van een zaal vol mensen.

Het is dan ook hart verwarmend om ( ik ga er van uit ) open en oprechte postings waarin je een stukje van jezelf bloot geeft en daarmee ook een ander de kans biedt om in jou spiegel te kijken, en beter naar zichzelf te kijken.

Blijf schrijven, wij hebben het nodig.

Liefs

gwendolyn

[Gwendolyn]

Hmmm. Ik word juist depri van mensen. Ben altijd alleen, en zo wil ik het. Zodra ik met mensen zie, hoor of ruik, ben ik depri. Voor mij is dit dus een slecht advies, aangezien ik juist happy ben zodra ik alleen ben. Het liefst zat ik in een hutje op de hei, Maar dat mag niet.

Natuurlijk mag dat wel, maar als het toegestaan werd, zat je er vast niet alleen, dan zijn er ( noem maar een cijfer ) legio anderen die hetzelfde willen. Misschien wel gezellig, maar niet als je echt alleen wilt zijn. Dus dan maar alleen de schaaps herder.

Overigens dat je alleen wilt zijn, zegt misschien dat je juist met mensen om wil gaan, maar dat je b.v. zo met jezelf in de knoop zit, het meest veilige plek, een plaats waar je geen verantwoording of acte de présence moet geven, een plaats is waar je alleen bent. Ik zeg dat omdat ik dat bij mijn zelf herken.


Gwendolyn.

[Anon20180501]

Aan 'alleen zijn' ga je wennen als er te lang sprake van is wat kan leiden tot definitieve totale afzondering als je niet uikijkt. Des te langer je niet deelneemt aan het sociale verkeer des te moeilijker wordt het om je je er weer in te begeven. Wat het 'achter de begonias duiken' treurig maakt en wat bij bv het schapen hoeden minder of niet het geval is, is volgens mij de omgeving. Het direkt in contact staan met de flora, fauna en wandelaars of in je eentje thuis met jezelf. Helemaal niets mis mee dus om je af te zonderen met je schaapjes, op het droge wat het behouden van je vermogen sociale contacten te kunnen onderhouden betreft zou ik zeggen. Hier in Brabant, weet niet of het overal is, worden schaapsherders trouwens wegbezuinigd, maar dat terzijde.

Aanleg voor depressiviteit is vaak genetisch bepaald, dat ik dat werd zat er dik in in mijn geval. Anti-depressiva helpen inderdaad goed maar toch heb ik mijn suicide-pogingen gedaan tijdens de periode dat ik een anti-depressivum slikte en al met de diagnostische fase begonnen was bij het VUMC. In 2007, ik lag al vanaf 2003 in de clinch met het VUMC, ben ik gestopt met anti-depressiva slikken omdat ik via een betrouwbare bron vernomen had dat zware teleurstellingen suicidale gedachten en pogingen konden triggeren wanneer je aan anti-depressiva zat. Prompt verdwenen de suicidale gedachten ondanks dat mijn relatie met het VUMC onveranderd hopeloos en slecht bleef.
Ik wil niemand aanraden om op eigen houtje te stoppen met anti-depressiva maar mocht je ze slikken en suicidale gedachten hebben zou ik willen adviseren om het met je psycholoog en/of psychiater hierover te hebben. Drastisch stoppen zoals ik heb gedaan is niet aan te raden maar evt. een aanpassing van de dosis of een ander soort anti-depressivum zou wellicht het gewenste effect kunnen hebben.

Liefs, Daniela