huil moment

[Silvia_weg]

Ik kan dat beamen, Eva. Vanaf het moment dat ik wist dat ik tot het andere geslacht behoorde kwamen bij mij vele emoties los die eerder altijd onderdrukt werden. Maar dan ook het hele palet van emoties. Emoties als woede, haat, verdriet, hoop, blijdschap en liefde, die eerder werden weggedrukt door neerslachtigheid, onzekerheid en wanhoop, namen overweldigend bezit van mij. Een haast onbegrensde manische beleving was het gevolg. Ik heb mijn emoties moeten leren kanaliseren, temperen en begrenzen. Dat is me gelukt en dat heb ik ook heel lang stabiel kunnen houden.
Maar ja, dan komt eindelijk het goede nieuws en mag je beginnen met hormonen. Ik moet erbij zeggen dat ik mezelf al het groen licht voor hormonen had gegeven en dat dat vooruitgeschoven moment voor mij het 2e keerpunt was. De spanning en frustraties die het pad naar dat keerpunt vergezelde vielen weg en het leek wel of ik weer helemaal van voren af aan moest beginnen. Opnieuw werd ik overspoeld door emoties waarbij het aandeel van de hormonen naar mijn gevoel aanzienlijk was.
Had ik mijn emoties weer enigszins genormaliseerd kom ik bij het 3e keerpunt, het officiele groen licht van de deskundigen. Ben ik weer behoorlijk emotioneel van geworden. In dit stadium zit ik nu en ik heb vooruitzicht op het 4e keerpunt in mijn leven, de SRS. Eindelijk!
Ben benieuwd wat de impact zal zijn op mijn emoties als ik die mijlpaal in mijn leven gepasseerd ben.

Kortom, het leven betekende voor mij een nooit aflatend getouwtrek tussen positieve en negatieve emoties. Zittend op een zadel meegesleurd in een nimmer afremmende carousel. En dat is volgens mij altijd de bedoeling van het leven geweest.

Liefs, Daniela

Das herkenbaar. Vooral de woede daar ben ik nog steeds mee aan het werk. Vooral om die de uiten en assertiever te zijn. Ik denk dat wanneer je echt je vrouwelijke ID onderdrukt dat je daarmee ALLE emoties onderdrukt en daarvoor in de plaats neemt een depressie bezit van je. Op het moment dat je jezelf wordt dan kun je je emoties weer beleven... en dat kan een tsunami zijn van emoties. Zo erg dat je denkt dat je er onder bedolven wordt. Daarom is het ook heel verstandig voorbereid te zijn wanneer je aan iedere ingreep begint... want het heeft psychische gevolgen... en je kunt ook diep teleurgesteld raken.

[Jannet V]

Ik snap wat je bedoelt Sharon, het liefst was ik vanochtend wakker geworden als dat wat ik ben en dat is al duizenden keren gebeurt. Maar alles komt goed meisje, mensen die zich bezig houden met operaties als die waar wij naar opzoek zijn, zijn gedreven en snappen waarom het gaat. En als dat niet zo is, dan is er binnen het genderteam zeker iemand die het wel snapt. Gebruik de kennis die zij hebben.
En huil maar lekker als je het nodig bent, ik doe het ook gewoon, het hoort bij ons.
Liefs.