*Even voor de duidelijkheid, ik ben nu een meisje, vermoedelijk FTM.*
Sinds een paar dagen kan ik aan niks anders meer denken, droom er over en gaat niet uit mijn hoofd... Transgender. Ik heb me altijd al anders gevoeld dan anderen, niet zozeer in geslacht of iets, ben alleen maar bezig met make-up, haar, nagels en uiterlijk, echter ben ik tot de conclusie gekomen dat ik dit niet voor mijn lol doe, maar omdat ik zoek naar iets wat me goed doet voelen, ik wil er altijd perfect uitzien! Maar ben altijd onzeker en somber. Make-up doe ik dus voornamelijk omdat ik mezelf anders lelijk vind. Ik heb er wel eens over nagedacht, of ik misschien liever een jongen zou zijn, spookte altijd ergens in mijn hoofd rond, maar was nooit zo aanwezig als dat het nu is. Ik ben naar de buitenwereld een echt meisje-meisje, wimpers, jurkjes, heb overdreven veel make-up. Vaak zie je bij transgender dat ze altijd al best jongensachtig zijn geweest, en dit is dan ook de reden dat ik heel erg twijfel en me zorgen maak
... Ik heb gewoon heel sterk het gevoel dat ik een jongen wil zijn, dat de reden van mijn obsessie voor mijn uiterlijk, depressie en paniekstoornis te maken hebben met het feit dat ik liever een jongen ben? Ik heb me altijd al op een ander 'level' gevoeld, word niet verliefd, en denk totaal niet als een meisje + het idee dat ik een jongen zou zijn geeft me een goed gevoel. Naast de twijfel, heb ik heel veel zorgen, ik ben heel gesloten en vind het echt niet fijn om gevoelens of gedachten te delen met wie dan ook, ook wil ik niet dat de mensen die ik nu ken, te weten komen over dit gevoel, en stel ik zou transgender zijn, de oude ik ook kennen, lijkt me ongelofelijk ongemakkelijk, zeker omdat ik dan van echt meisje naar ineens een jongen zou gaan. Misschien dat ik me ook een beetje schaam, en het zelf heel ongemakkelijk vind tegen over iedereen! Als ik helemaal niemand zou kennen, geen familie/vrienden oid zou hebben en ik had de keuze een meisje blijven of een jongen worden, zou ik het tweede kiezen. Het is niet dat ik bang ben voor onbegrip! Ik heb de meest makkelijke, begripvolle ouders die je kan wensen, en accepteren alles! Mijn zus heeft een periode gehad dat ze ook dacht transgender te zijn, en is zelfs met mijn moeder samen naar artsen en specialisten gegaan, maar heeft het uiteindelijk toch niet gedaan. Alleen het feit is dus dat zij altijd al wat mannelijker is geweest. Ik ben echt het meisje van de familie en niemand zou het verwachten, dit maakt het voor mij ook zo raar, ik vind het gewoon naar en ongemakkelijk om alles wat ook maar iers met gevoel te maken heeft, te delen of te vertellen of überhaupt te laten zien! En bij een transitie doe je juist dat allemaal! Ik weet het echt niet meer, ik weet niet wat ik ben en wat ik doen moet, ik kan en wil met niemand hier over praten, ik kan niet iedereen die ik nu ken opeens niet meer zien, wil zo graag helemaal overnieuw beginnen, maar dat kan niet. Vroeger als klein kind was ik wel altijd jongensachtig, speelde met autotjes, en verkleedde me vaak als een mannelijk figuur in plaats van een prinses oid, naarmate ik ouder werd veranderde dat compleet, maar ik denk meer door de drang naar perfectie, de drang naar mezelf goed voelen in mijn eigen lichaam, en tot op heden, niet gelukt... Ik heb iets van advies nodig, want weet het zelf niet meer... 
. Een genderkliniek gaat je niet vertellen wat je voelt, dat kun je alleen zelf. Als je twijfelt, is de meest voor de hand liggende oplossing om te experimenteren. Depressies kunnen voortkomen uit genderproblemen, een angststoornis kun je echt beter maar meteen aanpakken. Maar ga je de anststoornis verminderen of erger maken met expirementeren? Geen idee. Zoek daar hulp bij...