Hoe wisten jullie het?

[Jannet V]

Van jongs af aan maar liever niet herkenbaar. In de jaren 60 van de vorige eeuw wilde je niet herkent worden.

[Figó]

Als puber merkte ik wel dat ik niet was als de andere meisjes en dat ik het niet zo goed met ze kon vinden, maar ik dacht dat dat aan mijn persoonlijkheid lag, niet aan het feit dat ik misschien een jongen was. Ik gruwelde van alles dat met vrouw-worden te maken had, zoals ongesteldheid, het feit dat je lichaam zwanger kan worden, borsten..maar ik dacht dat iedereen dat zo voelde, want dat zíjn toch ook heel vervelende dingen(in mijn hoofd dan).

Wauw, dit is echt zó herkenbaar! Iets waar ik zelf niet op kon komen maar wat wel altijd in m'n hoofd speelde. Bedankt dat je dit met ons deelt!

[Paul]

Sietse, jij verwoordt precies wat ik ook bedoel: bij mij was het janken dat ik ongesteld werd, boobies kreeg enzovoort.
Ik grilde van mezelf en het feit dat je tussen 'andere meisjes' er een beetje bij 'moet' horen, en dan al die verhalen aan moet horen over babies krijgen etc.
Alleen in die tijd wist ik ook niet waar het aan lag. Ik dacht gewoon van; was ik maar als jongen geboren. Niet wetende dat ik er eigenlijk van binnen al een was.

[Jannet V]

Paul! Je maakte het tegenovergestelde mee en toch is het helemaal het zelfde.
Hoe wist ik het.
Hoe en wanneer wist ik het zeker, zou beter bij mijn situatie passen.
Vroeger was ik jaloers op mijn zusjes, die wel een rok of jurk aan mochten. Ooit heb ik me eens op jonge leeftijd (8) helemaal vrij kunnen voelen in het jurkje van een buurmeisje. We hadden elkaars kleren aan getrokken en tot het moment dat haar moeder heel boos schreeuwde dat, dat niet zo hoorde voelde ik me helemaal bevrijdt van iets wat ik niet begreep. In meisjes kleren lopen was blijkbaar heel erg slecht en vanaf dat moment ben ik dat bevrijdende gevoel gaan zoeken in het geheim. Maar dat bevrijdende gevoel is niet meer teruggekeerd. (Tot een paar jaar geleden.)
De pubertijd heeft daarna mijn leven een rare onzekerheid bezorgd, mijn lichaam werd iets wat ik niet wou en nam af en toe de regie helemaal over. Een man op een bospad moest zich zonodig ook nog met mijn ontluikende onrust bemoeien. Toen de tieneronrust eindelijk over was moest ik als geboren man mijn dienstplicht vervullen, een mannenwereld die niet bij mijn gevoel paste en die een ervaring opleverde die later als trauma terug kaatste in mijn leven.
In mijn huwelijk ben ik gelukkig geweest, mede omdat ik als huisman(vrouw) mijn stempel kon drukken op onze huishouding. Behalve dat ik twee keer negen maanden ondragelijk jaloers geweest ben, omdat zij zwanger was en ik niet. En steeds heb ik gedacht dat het ooit over zou gaan, dat ik ooit nog eens een man zou worden.
Ik ga geen man meer worden, ik ga zijn wie ik ben.
Groetjes Jannet.

[Jasper]

Heel herkenbaar Sietse! De puberteit was een rottijd. Ik ben op m'n 18e onder behandeling gekomen van het genderteam. Dat is redelijk jong en daar ben ik blij om. Maar al die dingen die er in de puberteit met mijn lichaam gebeurden haattte ik. Totdat ik in een programma op tv 2 transmannen zag die hun verhaal deden. Toen wist ik, dit gaat over mij. Wat een bevrijding, ik ben niet de enige! Daarna is het snel gegaan. Mijn omgeving op de hoogte gesteld en contact gezocht met het genderteam en toen had ik al snel mijn eerste afspraak bij Verschoor.

[Sabrina40]

Het meest opvallend vind ik wel weer het pesten, Patricia. Dat schijnen toch velen van ons te hebben moeten ervaren.
Ook verder veel herkenningspunten...

Ik ervaarde al op mijn 4e levensjaar dat het dragen van jurkjes veel meer voor mij betekende, dan het even voor de lol verkleden. Wat later werd ik hartstikke jaloers op meisjes, die in leuke kleurige jurkjes naar hun meisjesschool mochten, terwijl ik in zo’n walgelijke pofbroek naar mijn jongensschool werd geschopt.

Ik kreeg pas echt zekerheid over mijn zelfacceptatie betreffende mijn vrouwelijke inborst , toen vanwege een jubileum van mijn jongensschool er driemaal een toneelstuk zou worden opgevoerd en ik vanuit de zesde klas geselecteerd werd om de rol van prinses daarin te gaan vervullen. Dit werden de mooiste drie dagen van mijn jeugd. Alle belhamels van die school, die mij normaal op het schoolplein absoluut niet zagen hangen van de mist, wilden toen ineens naast mij op de foto. Voor mij resulteerde deze overweldigende ervaring in een zeer duidelijke zelfacceptatie, dat ik duidelijk meer een meisjes- dan een jongensinborst moest hebben. Maar het was in die tijd ook overduidelijk, dat voor mijn soort gevoelens totaal geen plaats in onze toenmalige maatschappij was en dat ik mij dus zeker voorlopig in mijn biologisch man zijn, met de bik op oneindig en het gevoel op nul, zou moeten schikken en dat heb ik wonder boven wonder ook kunnen doen.

Wat mij achteraf nog steeds zo enorm opvalt is, dat ik in mijn hele schooltijd NOOIT in enige belangrijke mate ben gepest. Hoe kan dit als zeer vele anderen, die ook niet helemaal in de groep pasten, dit wel algemeen hebben ervaren en ik gelukkig dus niet ? Als ik mee zou kunnen werken aan een gefundeerd onderzoek naar dit aspect, dan zal ik daar graag aan meewerken.

Pas toen mijn huwelijk definitief niet meer opleverde wat mijn ex en ik daarvan hadden gehoopt, is zij gaan overschakelen naar een LAT relatie en ging ik, in de rond 1982 al wat vriendelijkere benadering van T-mensen, mijn vrouwelijke gevoelens veel meer de ruimte en zelfs de overhand gaan geven. Ook daar heb ik wel problemen, maar geen echt pesten of enige discriminatie ervaren. Hebik mogelijk soms een of ander geheim wapen om dit soort elende van mij af te houden ?

[Harro]

Heel herkenbaar, alle verhalen. Ook ik heb altijd het idee gehad dat ik anders was. Toen ik op mn 21e uit de kast kwam als lesbisch dacht ik een verklaring gevonden te hebben voor dit anders-zijn. Maar dat was niet het geval.
Terugkijkend wist ik dus wel dat ik anders was, maar heb dit nooit benoemd als transgender, voornamelijk vanuit onwetendheid.
Over die dingen werd gewoon niet gepraat. Het werd allemaal zo simpel voorgesteld.....een mannenwereld en een vrouwenwereld met een megakloof er tussen. Niemand leek daar een probleem mee te hebben.
Behalve ik dan

[Timothy123]

Ik ben altijd in conflict gebleven over het idee dat ik een jongen had moeten zijn en dat mijn leven dan wel goed was geweest. maar ik moest een meisje zijn en heb mijn uiterste best gedaan om een meisje te zijn. Dat wat er vanbinnen in mij zat dat fout was heb ik diep weg gestopt en geprobeerd kapot te maken. Het zat zo diep dat ik uiteindelijk niet eens meer door had dat het om het jongen-zijn ging. Na jaren therapie, toen alle randverschijnselen als depressie en anorexia eindelijk weg waren, was er pas ruimte voor en kwam het weer naar boven zetten. Na veel te lezen en vooral veel te denken maar ook dankzij mijn geweldige ex en onze gesprekken durfde ik eindelijk toe te geven dat ik eigenlijk ook wel een jongen was vanbinnen. Pas zo'n 3 weken geleden kwam het besef dat ik eigenlijk vooral een jongen ben. Ik denk dat als ik als jongen was geboren met dezelfde gender identiteit als ik nu heb ik gewoon zonder problemen het leven door was gegaan en dat ik voornamelijk een vrouwelijke identiteit heb ontwikkeld naast mijn mannelijke identiteit omdat ik in een vrouwenlichaam zit. Maar het is zoals het is en ik zal dus altijd wel een beetje vrouw blijven. Niet dat dat erg is. Vrouwen zijn best leuk.

Kan mijzelf hier ook in groten lijnen in herkennen. Goed verwoord!

[Martijn]

Ik ben gewoon de kledingwinkel in gelopen en naar de jongensafdeling gelopen. Het was normaal, totdat ik door had dat ik eigenlijk een meisje was en mensen willen ook wel heel graag dat je je gedraagt naar je geslacht van je geboorte. Ik was nooit zo bezig met geslacht, maar het werd me pas echt duidelijk toen er dingetjes kwamen die toch echt niet hoorde op mijn lichaam Een jongetje heeft geen borsten.

Maar ik wist het echt toen ik Kelly op televisie zag bij Big Brother. Ik heb toen het boek gevraagd van sinterklaas, waar ze schrijft over het leven en toen wist ik het zeker. Toen kon ik er een naam aan geven en wist ik dat ik anders was.

[Jasper]

Er is veel kritiek geweest op Kelly, maar ze heeft wel degelijk goede dingen gedaan! In jouw geval toch zeker! Bovendien getuigt het van lef om zo open te zijn over je genderdysforie. Ik ben heel blij dat er mensen zijn zoals zij, voor mij is het niet te doen om open te zijn. de meeste mensen in mijn direkte omgeving zijn niet op de hoogte en dat wil ik graag zo houden.