naar buiten treden.

[Aris]

vandaag dus naar den Bosch geweest, gewoon als man, spijkerbroek, gympen en T shirt en jas.
wist nog niet of ik het zou aandurven om als vrowu te gaan winkelen, maar heb voor de zekerheid alle kleding en laarzen in een ruime tas meegenomen.
heb bij kapsalon van Mari vd Ven mijn wenkbrouwen laten doen, harsen, epileren en inkleuren.
Toen naar winkel met pruiken om een mooie pruik te kopen.
Ik heb dus een zwarte gekocht , lang tot halverwege de rug en in laagjes geknipt, dus niet al te opvallend, is kleur zo als mijn eigen haar ook is/ was.
Toen ben ik ergens gaan omkleden, heb me opgemaakt en zo weer de straat op.
eerst erg onzeker en best nerveus, heb expres haar beetje over ogen laten vallen en beetje hoofd laten hangen, kon wel andere mensen bespieden zo op hun reactie.
winkel waar ik pruik heb gekocht is vooraan, dus ik gewoon naar binnen toe als vrouw deze keer.
vrouwtje begon me meteen te helpen en vroeg wat ze voor me kon doen, die herkende me absoluut niet
Dus ik zeg gewoon, wat vind je? staat wel he ? LOL even stil , jeetje zegt ze ik herkende je echt niet, je ziet er heel erg goed uit zo hoor . kwam een jonge vrouw binnen die er ook was toen ik de pruik kocht, denk vaste klant. dus zij tegen dat vrouwtje wat vind jij, kooi he ? zeker zegt ze iet er echt goed uit hoor .
Dus ik wat meer zelfvertrouwen verder de stad in, haren nog beetje langs gezicht, maar verder opgeheven hoofd en midden op de straat, ik loop er en ga voor niemand aan de kant, dat straal ik ook uit, gewoon nonchalant maar hou iedereen in de gaten.
Bijna iedereen loopt me gewoon voorbij, mannen vrouwen kinderen scholieren, .......ehhh mannen kijken om ja LOL
Dus dan maar winkelen, van Haren enkel laarsjes gekocht, V&D nagellak en koussen, veel ander schoenen en kleding winkels in geweest, parfumerieën en winkeltjes met sierraden en frutsels
en het gaafste van alles is, ik werd overal met mevrouw aangesproken en goed geholpen met keuze nagellak en zo.
Toen naar de bus, inmiddels 17 uur, dus erg druk ( auto stond op transferium ) was een groep oudere vrouwen ( zo zagen ze er ten minste uit, maar denk dat ze mijn leeftijd waren) hoorde ik zachtjes opmerkingen maken over mijn figuur , heerlijk ..........wat ben ik trots op mijn vrouw zijn:)
Ik heb niets nodig maar ga morgen als het droog is lekker ff hier naar de stad.
Wel grote kans dat ik bekenden tegen kom, maar wil zien wat er gebeurt, denk niet dat ze me herkennen, dan misschien nog ergens even wat te drinken pakken.........ik heb er zin in

[Raisa]

Fijn te lezen hoe je je ontwikkeld, en dit is nog maar het begin. Blijf vooral schrijven!

[Arike]

Gaaf dat je zoveel zelfvertrouwen krijgt! En dat door gewoon "te doen"

[Anon20180501]

Fijn om te horen dat je de smaak te pakken hebt gekregen, Aris. Het betekent ook meer dan alleen het overwinnen van angst, het goede gevoel dat je er aan overhoudt zegt veel over de slagingskansen van de keuze die je gemaakt hebt om als vrouw verder door het leven te gaan. Twijfels, mocht je die nog hebben, kunnen de kast in nu je de laatste tijd proefondervindelijk de consequenties van je keuze hebt uitgedaagd en daar veel plezier aan hebt beleefd en van hebt genoten. Zoals ik optimistisch gestemd was geworden na mijn eerste sprongetje in het diepe zal het wellicht ook jou nu een gevoel van zekerheid en doorzettingsvermogen opleveren wat je als vrouw in hoge mate onkwetsbaar maakt in onze soms oneerlijke en harde maatschappij.

Laat (kleine) vervelende voorvallen - die je zeker nog zal meemaken - je niet imponeren en een stapje terug doen zetten, blijf denken aan de fijne ervaringen.

Liefs, Daniela

[Aris]

Dank jullie allemaal voor de reacties.
Ik zal zeker mijn ervaringen hier blijven opschrijven, dit is ook voor mij een grote toegevoegde waarde om dit alles te kunnen delen met anderen zo als ik.

Tja tegenslagen en vervelende voorvallen heb ik mijn hele leven al gehad, en zeker niet alleen kleine
OA sexueel misbruik, overleden kind,ander kind met autisme..............maar dat zijn allemaal al dingen die ik heb verwerkt en een plaatsje heb gegeven.
Kan er dus nu heel makkelijk over vertellen als dat zo uit komt.

met de tijd zullen jullie ook wel wat meer van mij te weten komen, heb in ieder geval geen rustig en onbewogen leven gehad en zal dat ook nooit hebben denk ik.
Maar ook daar ben ik zeker niet de enige in, heb al meer verhalen hier en op andere fora gelezen over wat anderen allemaal al hebben meegemaakt.

Ik heb dus ook geen twijfels over me zelf, alleen of ik het wel allemaal goed doe op de wijze zo als Ik het doe..........maar ja ik ben ontzettende eigenwijs
Oneerlijke maatschappij, helemaal mee eens op vele gebieden.

Maar goed, volgende sta is dus winkelen in winkelcentrumpje hier achter mijn huis, en hier in de stad. daar is het haast onmogelijk om GEEN bekende tegen te komen.
zometen komt mijn jongste zoon langs, die is 17. ik ga het er met hem over hebben of hij ook zo met mij over straat durft. is ook voor hun een hele stap natuurlijk.

Oudste zoon komt woensdag langs om wat op te halen, die is een heel stuk moeilijker , zegt luchtig moet je zelf weten is jouw leven, maar diep van binnen kan hij er best heel erg mee zitten, is haast onpijlbaar......
Ik vraag hem wel van te voren of hij het erg vind als ik als vrouw gekleed ben dan, of dat hij toch liever heeft dat nog even niet te zien.
voorlopig zal ik er dan ook heel even rekening mee houden, maar niet lang.
Is uiteindelijk mijn leven en keuze, en die bepaal ik dus ook zelf.
Maar goed, kinderen hou ik wel rekening mee, vind ik ook het belangrijkste.

[Anon20180501]

Aris, ik leef met je mee, het overlijden van een kind is als ouder het meest verdrietige wat je kan overkomen.

Je bent zeker wat de rest van de doorstane ellende betreft niet de enige die met ernstig misbruik en anderszins mensonterende aanslagen op je gevoel van eigenwaarde en integriteitsgevoel te maken heeft gehad, ook voor mij heel is dat herkenbaar. Laten we inderdaad hopen dat alles een plekje heeft gekregen, dat het herinneringen in ruste zijn geworden.
Maar toch, helaas, zullen ze soms bewust of onbewust weer een deel van je leven gaan uitmaken waaruit blijkt dat het niet mogelijk is ze te schrappen als factor van invloed op je leven. De kunst is dan die invloed niet leidend te laten worden bij alles wat je denkt, doet en wilt.

Hoe je gepland hebt je coming-out met je kinderen te delen lijkt me niet verkeerd. Het is inderdaad zo dat het afwachten is of ze het menen dat ze je vrouw-zijn accepteren. Jonge kinderen wennen snel aan het idee en omdat ze er mee opgroeien is het de 'normaalste zaak' van de wereld hoe hun 'papa' er uitziet, samen winkelen zal dan niet zo snel problemen geven. Dat ligt anders bij kinderen die al wat ouder zijn, die hebben al geleerd en ervaren dat alles wat afwijkt mikpunt kan worden van spot en schaamtegevoelens kan genereren, ook als ze zelf alleen maar metgezel zijn. Als ze zelfstandig wonen en ze hebben een eigen netwerk dat bestaat uit schoonfamilie, vrienden en kennissen kan het zijn dat ze je weliswaar accepteren maar verder niet samen met je gezien willen worden ten overstaan van hun eigen netwerk.

Wat mijn kinderen ook doen, ik zal altijd hun standpunt accepteren en respecteren, zij hebben naar mijn idee tenslotte te maken met een feit dat hun leven verzwaart terwijl het mijn leven juist verlicht.

Liefs, Daniela

[Aris]

Hoi Daniela

Mijn kinderen zijn al ouder 17-23-25 jaar ( jongens ) het overleden kind is een meisje.
Wij hebben onze kinderen altijd opgevoed met het gegeven dat ze moeten doen en leven zo als ze dat zelf willen, en respect voor anderen die "anders "zijn, in welke vorm dan ook.
dat doen ze gelukkig ook nu.
Jongste kleed zich apart, heeft sinds geruike tijd een hanekam, ene keer rood/zwart andere keer paars of groen. kleding is soms wat gothic/ industrial/steampunk, zijn vriendin het zelfde.
En net als jou respecteer ik ook zeker hun mening en hoe ze er tegenover staan. wederzijds respect..

Middelste zoon is helemaal Industrial al vele jaren, zijn vriendin Cybergothic, die zeidne meteen al teon ik het vertelde: gaaf man moet je doen, en we willen graag met je op stap ....

Oudste is in kleding en gedrag minder extravert, wel in zijn werk
hier onder even link naar 2 fotos, jongste en middelste met zijn vriendin, en zo zien ze er dus dagelijks uit als ze niet hoeven te werken

https://fbcdn-sphotos-e-a.akamaihd.net/ ... 9168_n.jpg" target="_blank

https://fbcdn-sphotos-g-a.akamaihd.net/ ... 5551_n.jpg" target="_blank

[Anon20180501]

Ik was het al maar nu ben ik helemaal overtuigd dat het wel goed zit met je kinderen, Aris.

Wat een bijzonder gezin zijn jullie, zelden mensen gekend die echt zichzelf durven te zijn. Prachtige orchideeen tussen de saaie tulpen.

Liefs, Daniela

[Aris]

Thanx, ik ben weer klaar voor weer een stapje verder..
net alles picobello in orde gebracht en loop even naar het winkelcentrum achter mijn huis. werk een kennis die er van af weet maar me nog nooit zo heeft gezien.
proefkonijn LOL
Moet dus bij daglicht hier de deur uit en gedeelte wijk door lopen, helft is turkse territorium
heb verder niets nodig dit is dus gewoon weer wat ik WIL overwinnen.
is half 4 scholen gaan uit dus zal zo wel druk worden, had ik eigenlijk dus geen rekening mee gehouden en zie ik net pas.
heb nieuwe pumps, dus statig langsaam lopen is vereiste.

1-2-3 hop met die beentjes

[Anon20180501]

Af en toe ook op de grond kijken dan, voor je het weet ga je gestrekt door een ongelijke tegel tijdens je dartele maar statige tred.