geslachtswijziging GBA

[Sabrina40]

Eigenlijk had ik je willen vragen : “Breek mij de bek niet open”, maar na deze e-mail is dat gewoon te laat. Je weet, dat ik rond 1990 contact had met Dr. Anton Verschoor, de toenmalige psycholoog van het VUmc genderteam. Ik ontmoette hem daarbij heel prettig in zijn huiskamer met diverse andere mede auteurs van zijn boek. Ik bietste een VUmc verlooppas met twee foto’s plus officiële handtekeningen en stempels. Ik nam in febr. 1990 als “ervaringsdeskundige” deel aan een VUmc symposium over voorlichting inzake genderdysforie. Maar kort daarna zagen mijn partner Jeanet en ikzelf op de Nederlandse Publieke Televisie een documentaire over de procedure bij het VUmc inzake de behandeling van genderdysforie patiënten. Het is natuurlijk hartstikke jammer, dat er toen nog geen uitzending gemist bestond, want dan hadden wij die beelden nu via een link kunnen laten verifiëren. Maar wat wij toen zagen was een Anton Verschoor, die met hoog voor zich gekruiste armen tegenover een bibberend transseksueel patiëntje stond te commanderen, wat er door het genderteam verlangd werd. Als je dit niet zelf met eigen ogen hebt gezien, is dat toch eigenlijk niet te geloven.

Lang daarvoor had ik gelukkig al voor mijzelf besloten, dat ik zelf ga bepalen wat ik voel en op welke manier dat ik verder door het leven wil gaan. Ik realiseer mij volkomen, dat ik daarbij natuurlijk een aantal heel significante voordelen heb, die anderen mogelijk helaas min of meer moeten missen zoals :
Het feit dat ik ook zonder hormonen al voldoende passabel de straat op kon en kan.
Het hebben van een biologisch vrouwelijke partner als liefhebbende coach , die mij aan haar hele zeer uitgebreide sociale omgeving als haar nieuwe partner durfde voor te stellen.
De ervaring, dat ik mij echt vrouw kan voelen op basis van het feit, dat mijn hele sociale omgeving mij gewoon als vrouw ziet en accepteert en niet op basis van het onzichtbaar ondergaan van een SRS.

In het door jou gememoreerde VN Human Righs Watch document : "Controlling bodies, denying Identities" vind je op de pagina's 4 en 25 zelfs harde referenties naar mijn uitlatingen onder mijn puur eigen Sabrina naam. Maar dat is ook niet alleen maar mijn huidige officiële naam, maar ik BEN natuurlijk ook helemaal SABRINA.

Groetjes, Sabrina

[Arike]

ook binnen de (huidige) vu zijn er uitstekend mogelijkheden om zelf te bepalen wat je voelt en wilt

(maar ja, je moet wel zelf je bek opentrekken dan ... )

[Sabrina40]

Ja ik heb op recente transgender informatiedagen van Jos te horen gekregen, dat ook het VUmc daar minder streng in is geworden.

[Anon20180501]

Hoi Sabrina,

Ik had via andere kanalen vernomen dat HRW de nederlandse overheid op de vingers getikt heeft omtrent het schenden van de rechten van transgenders. Het Linkje wat ik geplaatst heb heb ik niet helemaal doorgelezen, heb dus ook niet jouw aandeel daarin gezien. Ik vraag me nu wel of waarom je zei dat ik bezijden de waarheid zat met mijn bewering.

Het VUMC is vrij recent soepeler geworden in het aannemen van nieuwe 'patienten' die geen srs willen maar wel onder druk van buitenaf.

Ik was al passabel als vrouw voor ik zelf wist dat ik een vrouw was, regelmatig spraken ze me al aan als mevrouw toen ik mijn best deed om als man over te komen. Anders dan jij neem ik geen genoegen met het enkel sociaal-maatschappelijk beleven van mijn vrouw zijn, ik wil dat ook lichamelijk beleven. Wat natuurlijk terugslaat op mijn mentale beleving. Daarom dus afhankelijk van de transitie-behandelingen, inclusief de SRS. (ik praat nu over 2002)
Dat met de gekruiste armen over elkaar staan te commanderen werd in mijn geval nonchalant, arrogant, met een afkeurende grijns op het gezicht, lui achterover hangend vanuit een stoel lopen commanderen hoe ik me als trans-vrouw had te gedragen en handelen voordat ik in aanmerking kwam voor de behandeling. (overigens kreeg ik hier echt niet de bibbers van)
Wat je voelt en wilt maakt het VUMC niet zoveel uit, wat je doet wel. Omdat ik lichamelijke beperkingen heb zijn mijn mogelijkheden om te participeren in de maatschappij beperkt, participeren op de arbeidsmarkt is welhaast onmogelijk. Toch eiste het VUMC dat ik participeerde, al was het maar door vrijwilligerswerk te gaan doen. Nu heb ik daar in principe geen moeite mee maar het gevolg zou zijn dat het UWV mij dan op het matje zou roepen en gaan beoordelen of ik nog wel recht had op mijn WAO-uitkering. En zo geschiedde, zonder dat ik toezeggingen had gedaan dat ik me zou begeven op de vrijwilligersmarkt riep het UWV mij op voor een herkeuring. Zij hadden blijkbaar achter mijn rug om contact gelegd met het VUMC, beter gezegd, het VUMC had me naar het UWV verwezen voor die herkeuring. Waar ik voor vreesde gebeurde ook. Ik werd goedgekeurd, mijn uitkering werd gestopt en ik werd afhankelijk van een bijstandsuitkering. Nadat ik dit besluit terug had weten te laten draaien nadat ik een rechtszaak tegen het UWV had aangespannen besloot het VUMC dat ik dus niet aanmerking kwam voor de geslachtsaanpassende behandeling.
6 jaar en 4 suicide-pogingen later kwam ik viavia bij de PIG terecht die deze handelswijze van het VUMC bevestigde. Niet dat ik bij de pig er aan kan ontkomen, ook bij hen zal mijn wens om verder als vrouw door het leven te gaan mijn WAO-uitkering gaan kosten maar zij draaien de prioriteiten om, eerst de behandeling en dan participeren op de arbeidsmarkt, mag ook vrijwilligerswerk zijn.

Het VUMC heeft dus op een haartje na mijn leven en 10 kwaliteitsjaren, tijdens welke ik als mezelf had kunnen leven, gekost. Weg! Nooit meer in te halen.

Wat ik nog niet verteld heb is dat mijn kinderen er mede en nog veel meer van geleden hebben, daarom zal ik niet rusten voordat het VUMC rekenschap heeft afgelegd voor het verwoesten van 10 jaar van mijn leven en dat van mijn kinderen.

Liefs, Daniela

[Venka]

Weet je wat ik vreemd vind,de 1 is juist enorm positief over het VUmc en de ander is juist negatief over het VUmc. Als ik daar over ga nadenken en een reden bedenk kom ik op een paar verklaringen die mij logisch lijken:
-Het VUmc heeft een protocol waar een ieder heeft naar te handelen.gebeurt dat niet dan heb je een probleem
-De zorg verschild per behandelaar==>lees psych
-Sommige patiënten hebben individueel problemen met een behandelaar

Ik moet volgende maand mij melden bij het PIG en sta ook bij het VUmc op de lijst en ben daar medio volgend jaar aan de beurt

Als ik dan over ervaringen ga zitten nadenken van anderen blijf ik het vreemd vinden waarom er zo veel verschil is tussen de 1 en de ander en dat geld ook voor de behandelaars(PIG vs VUmc)

Ik ben iemand die van logica houdt en dat ook zoveel mogelijk in mijn leven wil(ook al lukt dat niet altijd),maar de logica in deze discussie ontbreekt mij.Het lijkt mij aannemelijk dat welke zorg instelling
ook er in grote lijnen dezelfde protocollen v.w.b. patiënten word gehanteerd.

Kijk als ik Amsterdam te hard rijd krijg ik dezelfde bekeuring dan die ik Enschede zou krijgen terwijl het 2 verschillende korpsen zijn,het protocol v.w.b hard rijders is in grote lijnen hetzelfde,enkel de agenten kunnen een verschil bepalen.Krijg je een bon of een waarschuwing.Het voorbeeld gaat niet helemaal op met medische instellingen maar waar het op neer komt is dat onze wet gever de regels bepaalt voor zowel een politie korps of een medische instelling.

[Arike]

je zou kunnen verdedigen dat alle drie jouw verklaringen opgaan, Aafke....

Het verhaal van Daniela is helaas wel weer een ernstig voorbeeld

(overigens heb ik persoonlijk weinig aanvaringen met de vu, maar ik ben zeker ook niet lyrisch...)

[Anon20180501]

Hoi Aafke,

Je verklaringen waarom het per individu verschillend ervaren wordt kloppen in grote lijnen denk ik wel, waarbij natuurlijk de 3e verklaring het gevolg is van de eerste 2. Ook is het zo dat elke behandelaar, waar dan ook werkzaam, hetzelfde protocol hanteert. Ik heb al uitgelegd dat er voor mij geen uitzondering op de vastgelegde regels wordt gemaakt, alleen met het moment van invulling van die regels gaat de pig in mijn geval vrijer om. Afhankelijk van de omstandigheden en de situatie waarin de 'patient' verkeert stelt men daar een op de individu afgesteld stappenplan samen. Bij het VUMC moet de 'patient' zich aanpassen aan het vooraf vastgesteld stappenplan.

Ik weet niet exact wanneer maar ruim 10 jaar geleden is de verplichte aflegging van de Eed van Hypocrates komen te vervallen waardoor artsen de morele plicht om zich niet te laten beinvloeden door invloeden van buitenaf zagen vertroebelen. De overheid heeft van deze ontstane toegang tot de werkvloer van de artsen gebruik gemaakt en invloed gekregen op de handelswijze van de artsen. Het protocol dat is opgesteld door betrokken artsen en ervaringsdeskundigen is hierdoor niet veranderd maar uitgebreid met regels die betrekking hebben op nationale economische belangen, het zogenaamde rendabel maken van de behandeling en de patient, bedoeld om het landsbelang te dienen. Dat hierdoor het landsbelang prefereert voor het belang van de patient kan dus nadelig uitwerken voor de patienten zoals in mijn geval gebeurd is.
Het is dus aan de behandelaars hoe strak zij zich houden aan het stappenplan en wie en wat voorgaat, de overheid en haar belang of de patient met diens belang. Hierdoor ontstaat het verschillend ervaren van de behandeling.

Liefs, Daniela

[Venka]

Hoi Aafke,

Ik heb al uitgelegd dat er voor mij geen uitzondering op de vastgelegde regels wordt gemaakt, alleen met het moment van invulling van die regels gaat de pig in mijn geval vrijer om. Afhankelijk van de omstandigheden en de situatie waarin de 'patiënt' verkeert stelt men daar een op de individu afgesteld stappenplan samen. Bij het VUMC moet de 'patiënt' zich aanpassen aan het vooraf vastgesteld stappenplan.

Ik begrijp dus niet waarom het mega grote ziekenhuis met al die ervaringen dus een vast plan heeft voor een patiënt of het nu Kees,jan of Piet(kan ook gelezen worden als Willemien,Mientje of Geertruida )is doet er voor hun niet toe.Ik zou het veel liever hebben als een zorg instelling een plan opstelt i.s.m.de patiënt zelf.Dat een instelling als PIG daar wat beter op in springt is in mijn ogen veel beter.
Maar ja als je dan weer on-topic gaat en het VUmc heeft een monopoly positie en je volgt je transitie via het PIG(wat ik van plan ben) dan vis je dus letterlijk achter het net v.w.b. een verwijzing om je als girl te laten inschrijven in het GBA omdat een medewerker van de gemeente een briefje van het PIG niet accepteert. Althans dat is mijn conclusie als ik het bovenstaande allemaal lees.Dus is het dan wel de moeite waard om het PIG serieus te nemen en ik wil natuurlijk geen afbreuk doen aan het PIG. Ik ben er nog niet geweest en kan dan ook geen oordeel vellen maar ik denk dan wel hard op over mijn twijfels wat het beste is voor mij.

[Eva]

Ik ben er niet zeker van of de volgorde klopt. Het genderteam van het VUmc meent een monopolie te hebben toegewezen gekregen. Het UMCG ook wel een beetje. Toegewezen door de overheid.
Is dat werkelijk zo?
Beide centra hebben van Onze Minister het predicaat 'kenniscentrum' toegewezen gekregen, dat is juist. Maar mag of moet dat dan ook als een 'kenniskluis' worden geïnterpreteerd? Misschien was het aanvankelijk wel helemaal niet de bedoeling dat deze centra zich een monopoliepositie zouden aanmeten, maar is er door een aantal factoren dat beeld ontstaat in 'Den Haag'. We zijn in Nederland overigens nogal uniek op dit gebied. In andere Europese landen kan een zorgverlener gewoon contact opnemen met een kenniscentrum zoals bijvoorbeeld het Max Planck Instituut en krijgt daar de benodigde kennis en ondersteuning.
Als in Nederland een arts of andere zorgverlener meer informatie vraagt komt hij bijna automatisch bij het VUmc terecht, waar geschrokken wordt gereageerd, ongeveer in de vorm van "Oh, maar dat mag u helemaal niet doen! U moet de patiënt onverwijld naar ons doorsturen!" Monopolie dus, en daar is zowel medisch als politiek Nederland inmiddels van doordrenkt. In verzopen zelfs.
Met wie ik ook correspondeer; ik krijg iedere keer een vergelijkbaar antwoord. Nog net niet woordelijk. De VU heeft alle benodigde kennis en een genderteam moet onder 1 dak functioneren anders kun je niet vaststellen of iemand genderdysfoor is.

De beoordeling door een deskundoloog, zoals in de komende wetgeving voorzien zal wel niet te vermijden zijn, maar zoals velen vrees ik dat de PIG hierbij geen rol zal spelen. Tot mijn verdriet baseer ik dat vermoeden ook op het feit dat ik bij die organisatie een soort fatalisme waarneem en van enige activiteit om zich als deskundigen te profileren niets merk. Integendeel.
Er schijnen onder transen veel advocaten te zijn. De hoop lijkt te leven dat die zich gaan verenigen en een juridische procedure gaan starten tegen het huidige en komende beleid. Zie je het al gebeuren?
Misschien gooi ik met mijn volgende opmerking mijn eigen glazen ik, maar ik krijg het gevoel dat de PIG op het gebied van genderdysforie lijdzaam het einde afwacht.

Jammer zou dat zijn.

[Anon20180501]

Vergeet de zorgverzekeraars niet, Eva. Die eisen dat behandelende endocrinologen en huidtherapeuten bekend moeten zijn bij het VUMC alvorens ze overgaan tot het vergoeden van hun declaraties. Nu is dat wel gelukt met mijn endocrinologe - die contacten onderhoud met dr. de Ronde die op zich weer contacten onderhoud met het VUMC - maar moet nog afwachten hoe het afloopt met mijn huidtherapeute en mijn chirurge waarvoor ik een tijdje terug vergoeding heb aangevragen.

Ook ik heb een advokaat paraat staan mocht het CZ mijn aanvraag afwijzen maar ik ben voorzichtig positief in mijn hoop dat ik nooit van zijn diensten gebruik zal hoeven maken. Misschien tegen beter weten in maar alla, we zien wel.

Het is zo dat wanneer je na de diagnostische fase bij de PIG je aanmeld bij het VUMC (of UMCG) voor het vervolg van het traject je weer van voren af aan moet beginnen, ongeacht of je nu wel of niet groen licht hebt gekregen van de PIG. Dus ja, het heeft eigenlijk weinig zin als je de route naar het VUMC (of UMCG) gepland hebt via de PIG. Wel is deze route nuttig als je 1. gek wordt van passiviteit zolang je bij het VUMC (of UMCG) op de wachtlijst staat, dan kan je bij de PIG je ei kwijt en 2. Wanneer je denkt of weet dat er bij jou sprake is van traject-afremmende of -blokkerende comorbide stoornissen kan je een aanvang maken met het diagnosticeren en eventueel behandelen daarvan. Dat scheelt een slok op de borrel voor je speeltijd bij het VUMC (of UMCG).

Ik hoop niet dat de PIG haar fatalistische houding beloont ziet voordat ik daar klaar ben, ff heel egoistisch gedacht (sorry ) Ik had het idee dat ze juist vochten voor hun bestaansrecht omdat ze een advokaat in de armen hadden genomen om hun 'patienten' bij te staan in geval de zorgverzekeraars moeilijk gaan doen. Maar zoals gezegd is dit only mijn ingeving.

Liefs, Daniela