De Vaart

[Anon20200101]

@Vethrvolnir, je kan natuurlijk ook zeggen dat je autisme hebt.
Voor wat betreft de hulpvraag; die is er toch wel denk ik, al stel je die zelf niet zo, en is misschien ook voor de hand liggender dan je denkt.

Jij wilt met HRT beginnen. En daarvoor zal je een bevestigde genderdysforie diagnose nodig hebben.
Met die diagnose in de hand mag je aan HRT beginnen, en mag je bijvoorbeeld ook je naam en geslacht op je geboorteakte laten aanpassen.

Wat jij vraagt, die 'fiat' (In sommige landen is 'simpelweg die fiat krijgen' wel mogelijk, dan heet het "informed consent") is in Nederland niet mogelijk zonder diagnostische fase (en afsluitende bevestiging van genderdysforie diagnose), die serie gesprekken/tests waar je 11 juni aan gaat beginnen.

En je behandelaar zal moeten kunnen zien dat die vemoede diagnose inderdaad klopt voordat die bevestigd kan worden; en daarbij is spreken met elkaar, en als het even kan met een klik, zodat je in een relatief ontspannen sfeer samen diep kan gaan zonder dat je je voelt alsof je je moet verdedigen of verantwoorden, of moet vechten tegen onduidelijke vragen of indirecte subtiele spelletjes.

Uiteindelijk is die behandelaar er om samen met jou dit pad te bewandelen, zodat je hopelijk die diagnose krijgt, en daarna ook met HRT mag beginnen.
Die diagnose is in Nederland niet een kwestie van even langs de dokter en met een verwijsbrief uit de stoel weer opstaan, zoals bijvoorbeeld bij een verrekte spier of griep.

[Tijgertje]

@Vethrvolnir

Je plaatst je opmerking wel in dit topic, maar zo te lezen ben je eerder gefrustreerd over de gang van zaken die de zorgverleners op dit gebied voorschrijven, wat verder helemaal niets met de Vaart te maken heeft. Jij wil maar één ding en dat is recht op je doel af. Waar de Vaart je voor zal willen behoeden is, dat je niet geïnformeerd overgaat tot handelen. Ik vind de vragen die van de Vaart mij gesteld heeft niet meer dan redelijk en ook noodzakelijk om met elkaar af te stemmen dat je begrijpt welke consequentie een stap in je transitie heeft. Informed consent noemen ze dat in de medische wereld.

Uit je verhaal blijkt overduidelijk dat je een hulpvraag hebt en je zult zien als jij jezelf onderwerpt aan de voorgeschreven regels, dat die hulp ook krijgt. Daar hoef je echt niet extra theatraal voor te doen. Gewoon netjes op je beurt wachten en doen wat er aan je gevraagd wordt. Ik ga je vertellen er gaat tijd overheen, maar als jij haast hebt en fases probeert over te slaan, gaat het alleen maar langer duren. Het enige wat de Vaart wil, is kennis maken met de persoon die je werkelijk bent. Je kunt gewoon jezelf zijn, dat gaat wel lukken toch?

[Vethrvolnir]

Ik denk dat een medicus moet volgen hoe het met iemands fysieke gezondheid gaat als hij hormonen neemt. Of als zij hormonen neemt.
En ik persoonlijk heb geen ggz zorgvraag. Iemand anders met een lijf vs brein incongruentie heeft mogelijk wel een ggz zorgvraag.
Dus het is goed om zorg te hebben. Maar niet iedereen heeft dezelfde zorgbehoefte. Ik heb geen behoefte aan ggz. Mijn endo durft of mag echter niet voorschrijven zonder opinie van een psycholoog. Blijkbaar.
In de supermarkt lijkt me geen plek voor hormonen .
Blijft zo dat ik me afvraag wat die psycholoog nou eigenlijk zou moeten doen met mij. Mij vragen of ik me man voel en hoe lang al? Of ik depressief ben? En dan opbasis van allerlei ideeen over "hoe het hoort" bij trans beslissen of ik t kan krijgen. Neem ik aan? Er is een soort 'trans' sjabloon en als ik daar in pas krijg ik t. Ben ik a-typisch , dan niet. Of is dat niet zo?
Volgens mij is dit gewoon weer een "past hij in het trans hokje" oefening omdat men mij niet op mijn eigen woord gelooft. Of niet?

[Vethrvolnir]

Onderwerping zuigt

[Irene_de_Vreede]

Je schrijft een paar keer "of niet?". Zo is het inderdaad, je hebt een bepaalde vooringenomenheid en je maakt je boos om dingen die niet bestaan. Ik beweer niet dat de situatie ideaal is, maar om nou voor je goed en wel in gesprek bent gegaan alles meteen af te schieten is niet erg constructief.

[Anon20200101]

PS (al is het eigenlijk een AS ) : genderteams vallen onder sGGZ, niet GGZ. Het is een subtiel verschil misschien, maar het is wel een verschil. Misschien dat dat je ook wat gerust stelt.

@Vethrvolnir , ja dit soort vragen "of ik me man voel en hoe lang al" zou je kunnen verwachten.
Maar bijvoorbeeld ook zal je levensverhaal besproken worden. Dus dingen als: "Je schreef dat je toen je x was je y deed. Vertel daar eens wat meer over. Hoe voelde je daarvoor, en daarna?" Dat soort vragen.
En het is heel goed mogelijk dat waar je een antwoord geeft, daar weer nieuwe vragen door komen. De diagnositsche fase is geen standaard vragenlijst die afgewerkt wordt waar je punten scoort en afhankelijk van je aantal punten al dan niet groen licht krijgt; het is geen standaard test waar je voor slaagt of niet.

"Hoe het hoort" of "pas je in het sjabloon" zijn daarom ook niet vragen of meetlatten waar je langs gelegd wordt, en het gaat er ook niet om of je typisch dan wel a-typisch trans bent. Althans; als je a-typisch bent, dan kan er gekeken worden samen met jou, hoe je daar invulling aan wil geven.

Ik heb zelf in counselling van andere transgender personen (vooral MtF, daar is mijn ervaringsdeskundigheid) al meerdere malen aangegeven: "1000 transgender mensen. 1001 methoden en paden."

En ik kan me heel goed voorstellen dat autisme en (wat je zelf al aankaart in dit topic) boosheid en onderwerping thema's worden. Maar ik speculeer; ik ben je behandelaar niet; en ga ook niet op die stoel zitten.

Dingen waar doorgaans wel op gelet wordt zijn bijvoorbeeld:
ben je mentaal en sociaal weerbaar genoeg bent om je transitie succesvol te doorlopen?
heb je een sociaal vangnet als het wat minder gaat met je (binnen en buiten je transitie, door en ondanks je transitie)?
als je een andere aandoening hebt (jij noemt autisme) in hoeverre gaat dat al dan niet een succesvolle transitie in de weg staan?
gesteld dat je een andere aandoening hebt, is het handig om daarbij wat extra steun te verlenen zodat je transitie zo succesvol mogelijk kan gemaakt worden?

---- uit de eigen anecdotes ------
Uit mijn vragenlijsten en tests en levensverhaal kwam een licht autistische gevoeligheid naar boven, en ook lichte OCD, maar beiden werden niet als belemmerend gezien in mijn transitie; sterker nog; vooral het OCD deel (en dat beperkte zich toch van alles in het huis functioneel en logisch ordenen van cd's, bestek, dvd's, boeken, makeup, thee) is zo goed als verdwenen door m'n transitie. en ook ik wilde, om het autistische te bemoemen, voordat ik iets deed de antwoorden al hebben, zodat ik me daarop kon voorbereiden.
Ik durf te stellen dat ik vanuit mijn niet-zelf-acceptatie me verborg achter zo kleurloos, objectief en empirisch mogelijk in het leven staan, en daarbij was onder andere OCD een zeer handig stuk gereedschap.
En zo werd ook opgemerkt dat ik eigenlijk een complete afwezigheid van 'emotie' (en dan vooral boosheid) of in ieder geval 'uiten daarvan' toonde. Dat had eventueel wel mijn transitie kunnen bemoeilijken. Ik stond overal zooo kleurloos in, en liet het allemaal maar gebeuren.
Maar gelukkig voor mij, ook dat is door mijn transitie verdwenen. Door de zelf-acceptatie kon ik ook eindelijk zelfvertrouwen ontwikkelen, en dit groeide en verstevigde. Ik kan nu gewoon zonder moeite zeggen en laten blijken dat ik iets wel of niet leuk vind. En daar naar handelen.

En hierin heeft mijn therapeut naast me gestaan, heeft af en toe prikkelende vragen gesteld waardoor ik daarover ging nadenken, het ging verwerken.
Een korte tijdslijn; om aan te geven hoe die diagnostische fase KAN lopen (denk weer aan "1000 transgender mensen. 1001 methoden en paden.")
aug16 zelf-acceptatie
sep16 aangemeld sGGZ
feb17 diagnose start
enkele maanden therapie, meestal 1x per maand
oct17 bevestigde diagnose
dec17 (na wachtlijst) start HRT
in de tussenliggende periode vooral begeleiding en meelopen en helpen voorbereiden (denk aan verwijsbrieven) van mijn medische transitie (laseren, logopedie, SRS +2 x FFS), en kijken of het wenselijk is oud zeer te helpen verwerken
mei 19 einde therapie (na laatste FFS in apr19)

[AJpoekie]

Ik denk dat een medicus moet volgen hoe het met iemands fysieke gezondheid gaat als hij hormonen neemt. Of als zij hormonen neemt.
En ik persoonlijk heb geen ggz zorgvraag. Iemand anders met een lijf vs brein incongruentie heeft mogelijk wel een ggz zorgvraag.
Dus het is goed om zorg te hebben. Maar niet iedereen heeft dezelfde zorgbehoefte. Ik heb geen behoefte aan ggz. Mijn endo durft of mag echter niet voorschrijven zonder opinie van een psycholoog. Blijkbaar.
In de supermarkt lijkt me geen plek voor hormonen .
Blijft zo dat ik me afvraag wat die psycholoog nou eigenlijk zou moeten doen met mij. Mij vragen of ik me man voel en hoe lang al? Of ik depressief ben? En dan opbasis van allerlei ideeen over "hoe het hoort" bij trans beslissen of ik t kan krijgen. Neem ik aan? Er is een soort 'trans' sjabloon en als ik daar in pas krijg ik t. Ben ik a-typisch , dan niet. Of is dat niet zo?
Volgens mij is dit gewoon weer een "past hij in het trans hokje" oefening omdat men mij niet op mijn eigen woord gelooft. Of niet?

Ik begrijp dat je vooral bang bent voor het onbekende en de vragen wilt weten om wat meer duidelijkheid te hebben over wat er gaat gebeuren.
Je bent gefrustreerd over de gang van zaken, maar ik kan je vertellen: iedereen die op de hormonen moet wachten heeft het mentaal lastig daarmee.
Een psycholoog kan je helpen om daarmee om te gaan.
De reden waarom het op deze manier gaat, is dat endocrinologen bang zijn om achteraf aangeklaagd te worden van iemand die bijv. niet tevreden was over zijn transitie en dan zegt "jij hebt me dit aangedaan". Daarom is de diagnostische fase én verwijzing van de psycholoog verplicht.

Je hoeft geen concrete hulpvraag te hebben; misschien ben je bang voor wat gaat komen bij de GGZ door negatieve ervaringen met psychologen in je verleden. Maar dit hoeven niet per se onaangename gesprekken te zijn.

Er is geen trans sjabloon, er is niet iets van "hoe het hoort".
Trajecten zijn op maat. Ze geloven je wel op je woord. Mijn psycholoog van Stepwork was na mijn 1e gesprek al zeker van mijn genderdysforie én toch moest ik gewoon netjes de diagnostische fase uitzitten. Vond ik dit erg? Nee, want ik heb de gesprekken benut (en benut ze nog steeds) om dingen te bespreken waar ik tegenaan loop. Dat is mijn eigen keuze, ik voel me er beter door. Je hoeft in de gesprekken ook echt niet aan te tonen en/of te bewijzen dat jij trans bent en die hormonen wil. Het is geen debat.

Er zijn mensen die zeggen dat ze al op hun 5e wisten dat ze genderdysforie hadden.
Anderen komen er pas op hun 40e achter. Er zijn mensen die veel GGZ problematiek hebben gehad en mensen die dit niet hebben gehad.
Er zijn mensen met een groot sociaal vangnet én mensen die juist weinige sociale steun hebben.
Dit kan allemaal én hoeft de diagnose niet in de weg te staan.

Waar ben je zo bang voor?
Wat maakt dat je de psycholoog zo op afstand wil houden?

Je schopt overal tegenaan, maar volgens mij is dat een soort stress reactie vanuit je ASS.
Als ik ernaast zit, kan natuurlijk ook.
Ik herken het in ieder geval heel erg vanuit mezelf.

In ieder geval kunnen wij je denk ik er allemaal van verzekeren dat er niet iets is als een rijtje met voorwaarden waar je aan moet voldoen om in het "transhokje" te passen. Maak jezelf niet gek met al die gedachten en angsten, wacht rustig je 1e gesprek af. Stel daar alle vragen die je maar hebt en kijk even hoe het gaat voordat je met een oordeel komt over de diagnostische fase

[Vethrvolnir]

Ok dan.
Bedankt voor jullie uitleg.
Ik probeer controle te krijgen over de situatie.
Erg lastig om dat niet te hebben.
En ook om niet exact te weten wat ze willen weten.
Maar jullie uitleg helpt wel. Enigszins.
Thnx

[Vethrvolnir]

Super bedankt dat jullie de tijd en moeite genomen hebben om zo uitgebreid te antwoorden.

[Tijgertje]

Ik doe echt mijn best om je te begrijpen, maar ik zie geen logische lijn in je ontwikkeling tot nu toe. Je zegt dat je wel al een endocrinoloog hebt (gesproken), zonder dat een psycholoog dysforie bij je heeft vastgesteld? Dat is niet logisch. Voor zover ik je inschat ben je met onze reacties ook niet veel verder gekomen, hoewel je zegt van wel. Wat wij je hier vertellen wist je namelijk allang, maar probeer je uit te vogelen of er een alternatieve route is die je kunt bewandelen, die beter aansluit bij jouw verlangens. Ik denk dat het in de eerste plaats belangrijk is dat je eerlijk bent tegenover jezelf. Wat wil je, waarom wil je het en wat zijn de consequenties. Mijn gevoel zegt dat je in gedachten leeft in een utopie (illusie). Om hier achter te komen en achteraf een hoop ellende te voorkomen, is het belangrijk dat je hier eerlijk over bent.

Welke richting ga je trouwens op? MTF of FTM en in hoeverre heb je je leven hier al op ingesteld. Dat is namelijk essentieel punt wat bij een genderpsycholoog besproken gaat worden. Krijgt je toekomstige psycholoog bij het zien en horen van jou de indruk dat jouw hulpvraag consistent en verenigbaar is met de persoon die tegenover haar/hem zit.

Wat je aandraagt over autisme doet (voor zover ik het inschat) niet ter zake. Het enige wat van belang is, is of je autisme een belemmering vormt op je normale functioneren. Als het antwoord hierop ja is, dan zal hier eerst een oplossing voor gezocht moeten worden, alvorens je kan worden doorgestuurd naar een endocrinoloog. Als je het gebruikt als drukmiddel omdat je denkt dat je hierdoor sneller krijgt wat je wilt, kun je het maar beter achterwege laten.

Ik denk als je van ons een antwoord wilt waar je echt iets aan hebt, wees eerlijk.