In de media
-
jacqueline
- Berichten: 869
- Lid geworden op: 25 mar 2012, 20:45
- Gender: Trans MtF
Re: In de media
wanneer? Vanavond staat dit niet in het programmaboekje
-
J1nny
- Berichten: 720
- Lid geworden op: 04 nov 2012, 14:43
- Gender: Vrouw
-
Gwendolyn
- Berichten: 457
- Lid geworden op: 27 aug 2012, 00:29
- Gender: Vrouw
- Locatie: Stiens
Re: In de media
Even ter verduidelijking, naar mijn beleving dan, suïcidale gedachten overkomen je. Van enige rationaliteit dat aangaande kan ik me niet voor stellen. Juist als die gedachten spelen, mag je hopen dat er iets gebeurt waardoor de gedachten niet werkelijkheid worden. En wat mij opvalt is dat het juist erg veel voor komt bij de meest extreme kant van geslachtsidentiteitsstoornis,*1 transseksualiteit, dan wel met een volledige fysieke transformatie. Het is juist voor die groep extra belastend om langer in de hun geborene lijf te zitten. En i.v.m. de afhankelijkheid van anderen zowel in behandeling / begeleiding als vergoedingen, van hormonen, wachttijden voor de SRS een zware tijd beleven boven op alle maatschappelijk perikelen.
*1 Wikipedia: "Transseksualiteit is de extreme vorm van geslachtsidentiteitsstoornis (genderdysforie), waarbij er bij de persoon in kwestie een verschil bestaat tussen de beleefde seksuele identiteit en de biologische seksuele identiteit.",
*1 Wikipedia: "Transseksualiteit is de extreme vorm van geslachtsidentiteitsstoornis (genderdysforie), waarbij er bij de persoon in kwestie een verschil bestaat tussen de beleefde seksuele identiteit en de biologische seksuele identiteit.",
-
Fay
- Berichten: 2485
- Lid geworden op: 03 nov 2012, 14:01
- Gender: Trans MtF
- Locatie: Eindhoven
Re: In de media
[quote="Gwendolyn"]Even ter verduidelijking, naar mijn beleving dan, suïcidale gedachten overkomen je. Van enige rationaliteit dat aangaande kan ik me niet voor stellen. Juist als die gedachten spelen, mag je hopen dat er iets gebeurt waardoor de gedachten niet werkelijkheid worden. quote]
I question that, in zon extreme situatie komt je wil bovendrijven, the will to live, (althans, iig bij diegene die de gedachten niet omzetten in daden, en alle zeilen bijzetten
Hoop heb je imo tegen de tijd dat dergelijke gedachten bovenkomen waarschijnlijk al lang achter de rug wetende dat dat niets helpt
Joyy
I question that, in zon extreme situatie komt je wil bovendrijven, the will to live, (althans, iig bij diegene die de gedachten niet omzetten in daden, en alle zeilen bijzetten
Hoop heb je imo tegen de tijd dat dergelijke gedachten bovenkomen waarschijnlijk al lang achter de rug wetende dat dat niets helpt
Joyy
-
Eva
- Beheerder
- Berichten: 7076
- Lid geworden op: 25 mar 2012, 11:00
- Gender: Vrouw
- Voornaamwoorden: zij/haar
- Locatie: Etten-Leur
Re: In de media
Er zijn veel varianten op het gebied van stoppen.
Zo kun je het gevoel hebben dat het wel aangenaam zou zijn om bij het ontwaken te ontdekken dat je niet meer leeft.
Zo kun je het gevoel hebben dat het wel aangenaam zou zijn om bij het ontwaken te ontdekken dat je niet meer leeft.
All great truths begin as blasphemies. (George Bernard Shaw)
-
NaomiClareNL
- Berichten: 665
- Lid geworden op: 01 apr 2012, 01:49
- Gender: Vrouw
- Locatie: Rotterdam
Re: In de media
En iedere keer als ik dat denk dan denk ik ook aan het boek van mijn leven. Ik WIL NIET dat het op die manier eindigt. Helaas kan ik niet naar de laatste bladzijde springen en lezen hoe het WEL eindigt maar niet op zo'n manier.EvaVanA schreef:Er zijn veel varianten op het gebied van stoppen.
Zo kun je het gevoel hebben dat het wel aangenaam zou zijn om bij het ontwaken te ontdekken dat je niet meer leeft.
Hopelijk.
Maar elke ochtend weer wakker worden nadat ik die door Eva aangedragen gedachte heb gehad de avond ervoor, is na verloop van tijd moeilijk.
Uiteindelijk moet je het zelf doen en je eigen hoop maken (zie mijn draadje het einde nadert), een ander kan het niet voor je doen.
Maar je moet wel willen en IK WIL!!!!!
2018 There was a great war, the gods died, and the world ended.
So what's this, a dream?
Of course not. It's the world. It's ended lots of times. And then it continues, with fewer gods, and more stories.
That's not an end.
It is to the gods.
@MicroSFF
So what's this, a dream?
Of course not. It's the world. It's ended lots of times. And then it continues, with fewer gods, and more stories.
That's not an end.
It is to the gods.
@MicroSFF
-
Eva
- Beheerder
- Berichten: 7076
- Lid geworden op: 25 mar 2012, 11:00
- Gender: Vrouw
- Voornaamwoorden: zij/haar
- Locatie: Etten-Leur
Re: In de media
Ik laat mijn meisje niet in de steek en ga dus ook gewoon door.
All great truths begin as blasphemies. (George Bernard Shaw)
-
Arike
- Berichten: 3245
- Lid geworden op: 25 mar 2012, 12:11
- Gender: Vrouw
- Locatie: Gelderland
Re: In de media
Deze hele week allerlei transgerelateerde documentaires op de digitale zender Holland Doc 24Jinny schreef:Op satelliet en internet.
http://www.hollanddoc.nl/live.html
Als het linkje overkomt iig.
(ook via kabel en IPTV, mits je Holland Doc 24 in je pakket hebt natuurlijk
)"You try to forget but it's impossible
That song stays in your head and it's unbearable
It says remember who you are remember what you want"
That song stays in your head and it's unbearable
It says remember who you are remember what you want"
-
J1nny
- Berichten: 720
- Lid geworden op: 04 nov 2012, 14:43
- Gender: Vrouw
Re: In de media
Ik kijk via de sat, veel meer kanalen.
-
Anon20180501
- Berichten: 5099
- Lid geworden op: 25 mar 2012, 13:24
- Gender: Vrouw
Re: In de media
Joyy schreef:
Nog amper levend en in de goot ontving ik een brief van een rechtbank, of ik aanwezig wilde zijn bij een rechtzaak waarin het voogdijschap over mijn dochter centraal stond. 3 jaren eerder (2 jaar na mijn scheiding) had ik me teruggetrokken uit het leven van mijn kinderen omdat ik hen niet wilde confronteren met mijn langzame zelfmoord.
Al bij de scheiding was ik bang dat mijn dochter geen leven meer zou hebben nu ze alleen stond in haar strijd tegen haar soms ziekelijk rancuneuze moeder. Het is niet de vraag of mij te verwijten valt dat ik toen mijn verplichtingen als ouder niet ben nagekomen, dat is ontegenzeggelijk de waarheid.
Tijdens de rechtzaak was ik dan ook niet 1 van de hoofd-partijen die het voogdijschap over mijn dochter aanvochten. De overheid was de eisende partij die mijn dochter ter beschikking wilde stellen aan de staat, mijn dochter wilde weghalen bij haar moeder.
De brief van de rechter schudde me wakker, het kon toch niet zo zijn dat ik nu, nu het leven van mijn dochter op het spel stond, niet in de bres zou springen voor mijn dochter, zou optreden als haar voogd. Ik heb me na die brief vrijwillig aangemeld bij een afkickkliniek en me laten opnemen om uiteindelijk die rechtzaak aan te kunnen en als betrouwbare partij te verschijnen om in aanmerking te komen voor het voogdijschap over mijn dochter. Tijdens de afkickperiode werd er in de kliniek (voor het eerst) een zware depressie bij me vastgesteld. Ik ben toen gelijk begonnen met een anti-depressivum die pas na 5 weken aansloeg waarna het voor mij binnen 2 weken duidelijk werd waarom mijn leven altijd zo nutte-, en doelloos had geleken, ik was een vrouw!
Niet alleen had ik mijn dochter uit de handen van de overheid weten te houden, kort daarna is ze bij mij komen wonen, ik had ook weer een doel in mijn leven. Dolenthousiast als ik was bevrijd te zijn van de oorzaak van alle ellende tijdens mijn oude leven begon ik met het traject bij het VUMC.
Vanwege mijn economische status, ik genoot al vanaf 1998 een Wao-uitkering waarvoor ik geindiceerd was op gronden die niets te maken hadden met mijn genderdysforie of een of andere psychische stoornis, was ik dus niet beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Hier maakte het VUmc vanaf het begin een probleem van, haar machtige armen reikte ook tot de bij mij betrokken instanties, mijn huisarts en mijn relatie. Na 4 jaar kon ik het niet meer aan, zo dolenthousiast als ik begonnen was zo gedesillusioneerd en depressief eindigde het. Suicide-gedachten speelden weer op en ik heb daadwerkelijke 4 pogingen ondernomen. (waarvan 1 met blijvende fysiek letsel)
Hoe ik zo ver ben gekomen dat ik nu weer vol in het leven sta, gelukkig ben en wachtend op een datum voor de srs komt omdat ik andere wegen dan die via het VUmc ben gaan bewandelen. Het VUmc verdient alleen de credits voor de enorme schade die ze bij en voor mij en mijn kinderen hebben aangericht.
Liefs, Daniela
Aan het eind van mijn 'vorige' leven - dat je amper leven kan noemen, 26 jaar achtereen was ik zwaar depressief aan het twijfelen aan het nut van en mijn doel in het leven - was ik zo wanhopig geworden dat ik me overgaf aan de gevaarlijke randverschijnselen van het leven. Ik vluchtte en stortte me in een 'underground scene' waarvan ik wist dat alleen de allersterkste deze zouden overleven. Daar rekende ik me zelf niet toe. Het was dan ook de bedoeling, een droom van mij zelfs, dat ik door deze stap geruisloos in de vergetelheid zou raken. Amper levend of dood, maakte me niet uit, eindigen in de goot, onvindbaar en niet te identificeren.I question that, in zon extreme situatie komt je wil bovendrijven, the will to live, (althans, iig bij diegene die de gedachten niet omzetten in daden, en alle zeilen bijzetten
Hoop heb je imo tegen de tijd dat dergelijke gedachten bovenkomen waarschijnlijk al lang achter de rug wetende dat dat niets helpt
Nog amper levend en in de goot ontving ik een brief van een rechtbank, of ik aanwezig wilde zijn bij een rechtzaak waarin het voogdijschap over mijn dochter centraal stond. 3 jaren eerder (2 jaar na mijn scheiding) had ik me teruggetrokken uit het leven van mijn kinderen omdat ik hen niet wilde confronteren met mijn langzame zelfmoord.
Al bij de scheiding was ik bang dat mijn dochter geen leven meer zou hebben nu ze alleen stond in haar strijd tegen haar soms ziekelijk rancuneuze moeder. Het is niet de vraag of mij te verwijten valt dat ik toen mijn verplichtingen als ouder niet ben nagekomen, dat is ontegenzeggelijk de waarheid.
Tijdens de rechtzaak was ik dan ook niet 1 van de hoofd-partijen die het voogdijschap over mijn dochter aanvochten. De overheid was de eisende partij die mijn dochter ter beschikking wilde stellen aan de staat, mijn dochter wilde weghalen bij haar moeder.
De brief van de rechter schudde me wakker, het kon toch niet zo zijn dat ik nu, nu het leven van mijn dochter op het spel stond, niet in de bres zou springen voor mijn dochter, zou optreden als haar voogd. Ik heb me na die brief vrijwillig aangemeld bij een afkickkliniek en me laten opnemen om uiteindelijk die rechtzaak aan te kunnen en als betrouwbare partij te verschijnen om in aanmerking te komen voor het voogdijschap over mijn dochter. Tijdens de afkickperiode werd er in de kliniek (voor het eerst) een zware depressie bij me vastgesteld. Ik ben toen gelijk begonnen met een anti-depressivum die pas na 5 weken aansloeg waarna het voor mij binnen 2 weken duidelijk werd waarom mijn leven altijd zo nutte-, en doelloos had geleken, ik was een vrouw!
Niet alleen had ik mijn dochter uit de handen van de overheid weten te houden, kort daarna is ze bij mij komen wonen, ik had ook weer een doel in mijn leven. Dolenthousiast als ik was bevrijd te zijn van de oorzaak van alle ellende tijdens mijn oude leven begon ik met het traject bij het VUMC.
Vanwege mijn economische status, ik genoot al vanaf 1998 een Wao-uitkering waarvoor ik geindiceerd was op gronden die niets te maken hadden met mijn genderdysforie of een of andere psychische stoornis, was ik dus niet beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Hier maakte het VUmc vanaf het begin een probleem van, haar machtige armen reikte ook tot de bij mij betrokken instanties, mijn huisarts en mijn relatie. Na 4 jaar kon ik het niet meer aan, zo dolenthousiast als ik begonnen was zo gedesillusioneerd en depressief eindigde het. Suicide-gedachten speelden weer op en ik heb daadwerkelijke 4 pogingen ondernomen. (waarvan 1 met blijvende fysiek letsel)
Hoe ik zo ver ben gekomen dat ik nu weer vol in het leven sta, gelukkig ben en wachtend op een datum voor de srs komt omdat ik andere wegen dan die via het VUmc ben gaan bewandelen. Het VUmc verdient alleen de credits voor de enorme schade die ze bij en voor mij en mijn kinderen hebben aangericht.
Liefs, Daniela