Mensen die je accepteren maar toch... niet 100%?

[Anon20220124]

Ik heb algemeen gezien een fijne transitie, ouders accepteren mij, vrienden accepteren mij grotendeels, ik pass nu al op z'n minst de helft van de tijd, lijkt het.
Maar wat ik merk en wat me dwars zit met mensen is dat hoewel iedereen nu mijn nieuwe naam gebruikt e.d., zijn er die me toch een beetje als vrouwelijk blijven behandelen. Ik denk dat iedereen wel een beetje weet wat ik bedoel als ik zeg dat mannen en vrouwen anders behandeld worden, en bij sommigen blijft het een beetje hangen omdat het altijd zo "gehoord" heeft, zelfs al vond ik dit nooit prettig.

Ik heb sinds niet zo lang een vriend/partner, ken ik al 2 jaar via andere vrienden, en hij steunt me in mijn keuzes, hij spreekt daar duidelijk over. Maar de soort opmerkingen en grapjes maken me soms erg ongemakkelijk. Niks overseksueel maar toch over bv. mijn borsten, of stereotypisch vrouwelijke dingen zoals iemand met een handtas slaan.. Gewoon grapjes. Niks mis mee onder partners en vrienden, I guess, als ik me prettig voelde als vrouwelijk persoon..

Ik voel me gewoon een beetje hopeloos en vervreemd, mijn beste vrienden maken me ongemakkelijk en behandelen me niet gewoon als een normale jongen. Maar het zijn maar grapjes, ik moet niet zo gevoelig doen. En ik heb volledig begrip dat wennen aan iemands transitie tijd nodig heeft, en ik vergeef foutjes met mijn naam.. Maar dit zijn toch bewuste keuzes..

Anderen ook zoiets gehad? Wat doe je daarmee? Met ze praten, maar hoe dan, zonder overgevoelig over te komen en zonder misverstanden?
Misschien is dit een punt waar ik gewoon accepteer dat ik opnieuw moet beginnen, nieuwe vrienden maken. Zucht.

[Caelan]

Ik snap heel goed wat je bedoelt en dat je zegt dat je je niet aan moet stellen: zeg dat alsjeblieft niet. Je stelt je namelijk echt niet aan. Voor hen is het makkelijk, ja, maar voor jou net zo goed.

Persoonlijk heb ik het niet in deze maten, maar ik heb van één iemand die ik het verteld heb een reactie gekregen die ik anders had verwacht. Mijn beste vriendin reageerde namelijk best raar en tegenwoordig praat ze er nooit meer over. Dat vind ik lastig, omdat het toch wel je beste vriendin is. We praten nog steeds wel zoals we altijd deden, maar ik heb niet het idee dat zij zich beseft dat ik niet meer haar beste vriendin zou zijn, maar een beste vriend. Dat maakt nog steeds niets uit, maar het is heel erg lastig als je merkt dat iemand er niet echt mee bezig is terwijl het wel de realiteit is. Ze hoeft er ook niet continu mee bezig te zijn, maar sinds ik het verteld heb is er eigenlijk niks meer over gezegd en dat vind ik lastig.

Ik zou als ik jou was wel met ze praten, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet goed weet hoe. Ik ben daar zelf namelijk ook niet zo goed in. Hoe dan ook wens ik je veel succes met welke keuze je maakt.

[Irene_de_Vreede]

Ik heb wel gemerkt dat wanneer men er grappen over durft te maken, het pas echt geaccepteerd is, maar dat is mijn ervaring.

[Hielke]

Misschien helpt het om de ander een inlevingsoefening te laten doen?
Dus proberen zich helemaal voor te stellen hoe het zou voelen als zij jou waren en zulke grapjes zouden horen?

Of misschien hebben ze zelf wel iets waar ze ongemakkelijk over zijn? (bijv overgewicht, een rare familie, zweetvoeten enz enz)
Vraag ze dan zich levendig voor te stellen hoe het voor hen zou zijn als jij dáár grapjes over zou maken.

Wat betreft het 'het-is-maar-een-grapje'-argument: ik vind dat je je niet kunt verschuilen achter je intentie (het maken van een grapje), wanneer de consequentie (jij voelt je ongemakkelijk) duidelijk anders is dan bedoeld.

[Anon20220124]

Dankjewel iedereen zover. Ik heb zelf ook geen idee hoe ik daarover moet praten met ze.
Ik ben ook zo'n persoon dat overal over kan grappen, en ik grap zelf ook over transgender-dingen, dat maakt het inderdaad normaal en minder serieus. Maar het type grapjes dat alleen op vrouwen van toepassing is of naar vrouwen gericht is, dat ligt me toch helemaal niet fijn. Laat toch voelen dat ik altijd een beetje als vrouwelijk gezien zal blijven worden, door sommigen van wie weten dat ik transgender ben. Dat dat soort grapjes oké zijn want hey, zo ben je geboren!

Een inlevingsoefening is een goed idee, maar ik zie niet echt iets wat hetzelfde idee kan brengen. Zo grappen mensen over iemand in de groep die kalend is. Hij is er onzeker over, maar hij weet dat niemand het meent en hij gewoon gerespecteerd wordt. Dat is hier toch anders.
Mocht hij daar een operatie voor hebben, zou men hem ook steeds met grappen herinneren dat hij genetisch toch altijd kaal zal zijn, en zijn zonen ook vroeg kaal zullen worden? En zouden mensen hem ook nogsteeds als "de kale" zien.. Absoluut niet. Want dat is gewoon rot.
Ik ga het eens proberen, met ze praten. Thanks!

[DelicateFlower]

Ik vind dat er een wezenlijk verschil is tussen grapjes maken en grapjes maken. Van de ene vriendin tolereer ik toch meer dan van de andere. Ik heb vorige maand aan 3 vriendinnen verteld wat er gaande is. 2 reageerden super positief, moedigden me aan naar de huisarts te gaan en me alsnog aan te melden bij het VUmc. “Want je moet nog zo lang leven” en “Dan ben je straks gelukkiger met jezelf”. De andere vriendin reageerde verrassend genoeg veel minder positief. Ik zeg verrassend genoeg om 2 redenen: ze lijkt heel ruimdenkend én kent me al 30 jaar (en weet dus dat ik in mijn puberteit thuis altijd in vrouwenkleding en met make-up op rondliep). Toen ik haar vertelde dat ik eigenlijk transgender ben en geen homoseksueel, wuifde ze het weg door te zeggen dat ik “heus niet gelukkiger had geweest” als ik destijds het traject had doorgezet en ik “gewoon homo” ben. Vervolgens gebruikte ze doelbewust — om me een beetje te narren — termen als ‘ombouwen’. Nu ben ik eigenlijk niet zo gevoelig voor die term, maar de manier waarop ze het gebruikte vond ik venijnig en dus zei ik er wat van. Waarop ze zei dat ze niet van plan was moeilijkere woorden te gaan gebruiken en dat ik — als ik nu wel het traject zou doorzetten — “gewoon een omgebouwde” zou zijn voor haar.

Ik zeg je eerlijk, ik ben héél erg over onze vriendschap gaan twijfelen en heb inmiddels besloten dat ik mijn best ga doen om het te laten verwateren. Ik heb in de tussentijd nog een paar keer met haar afgesproken en heb alle keren mijn transgender-zijn kort willen aanhalen en alle keren lulde ze eromheen, wilde ze het er niet over hebben. Toen ik haar bijvoorbeeld vertelde dat ik me had aangemeld bij het VUmc, was haar hele reactie: “O, wow.” En vervolgens begon ze over een heel ander onderwerp. Ze neemt het blijkbaar niet serieus en dus kan ik er met haar niet over praten.

Een van de andere vriendinnen die positief reageerden, gebruikte ook het woord ‘ombouwen’ maar op zó’n andere manier. Ook haar wees ik op die woordkeus en ze zei heel rustig: “O, hoe kan ik het dan beter zeggen?”

Van mij mogen mensen onwetend zijn en mag dit ook wel eventjes duren. Het wordt pas echt vervelend als mensen met wie je veel omgaat niet bereid lijken te zijn zich maar een beetje aan te passen. Dit gevoel kreeg ik bij de vriendin die minder ruimdenkend bleek dan gedacht. Als iemand eerst niet wil aannemen dat je transgender bent, vervolgens moedwillig het woord ‘ombouwen’ gebruikt en je na correctie een ‘omgebouwde’ noemt, tja, dat gaat me echt een brug te ver.

Maar goed, om antwoord te geven op je vraag: ik zou het ‘gewoon’ benoemen. Als je iemand een ‘fout’ hoort maken en je zegt er niets van, dan leert diegene ook niets van die gemaakte ‘fout’ en blijft hij/zij deze herhalen. Ik vergelijk het altijd met woorden zoals ‘neger’. Zolang iemand niet wordt verteld dat dat een denigrerende term is, zal diegene nooit weten dat het een denigrerende term is (en zal het een levende term blijven). Mensen kunnen immers niet alles weten.

Iemand corrigeren zie ik trouwens niet als ‘op de vingers tikken’, ik zie het als iemand een bepaalde ontwikkeling gunnen. En van die ontwikkeling kun je dan zelf weer profiteren.

[Irene_de_Vreede]

Ongelukkige woordkeuze uit onwetendheid is ook volgens mij niet zo erg, maar bewust gebruik om te krenken is echt not done...

[Vethrvolnir]

ik zou zeggen word maar gewoon een keer voluit ballistic over zo'n grapje ?

[Lise]

Zo grappen mensen over iemand in de groep die kalend is. Hij is er onzeker over, maar hij weet dat niemand het meent en hij gewoon gerespecteerd wordt. Dat is hier toch anders.

Is dit echt heel anders? Eerlijk gezegd vind ik dit ook een voorbeeld van een "grap" die echt niet grappig is.

[DelicateFlower]

Zo grappen mensen over iemand in de groep die kalend is. Hij is er onzeker over, maar hij weet dat niemand het meent en hij gewoon gerespecteerd wordt. Dat is hier toch anders.

Is dit echt heel anders? Eerlijk gezegd vind ik dit ook een voorbeeld van een "grap" die echt niet grappig is.

Inderdaad. Genoeg mannen die het echt verschrikkelijk vinden dat ze kaal zijn/worden. En die dus ook niet op 'grapjes' zitten te wachten.

Niemand wil op zijn of haar onzekerheden gepakt worden. En iedereen heeft ze, die onzekerheden. Zo'n inlevingsoefening is zo gek nog niet.