ouders

[Antonnie]

hebben je ouders geaccepteerd dat je een transgender bent?
en wanneer het je het je ouders verteld?

[petra666]

Ik weet het nog niet.
Mijn vader is al bijna 20 jaar geleden overleden.
Mijn moeder heb ik het verteld voordat ik mijn intake gesprek had bij de vu.
Ze kijkt nu i.i.g. heel anders naar ons soort mensen.
Daarvoor vond ze ons nogal al raar en eng maar dat gaat nu toch langzaam aan veranderen.
Hopelijk kan ze het in de toekomst accepteren. Mijn schoonouders weten het nog niet. Als mijn schoonmoeder het weet kan ik het net zo goed in de Telegraaf laten zetten op de voorpagina
We zijn nog bezig om daar en goed moment voor te zoeken. Maar die gaan het nooit accepteren. Dat is al zeker.

Petra

[NaomiClareNL]

Ja dat hebben ze, op 69 en 66 jarige leeftijd.
3 maanden na dat ik er niet meer omheen kon en in het weekeinde van mijn 41ste verjaardag.

[Arike]

Ja, dat hebben ze (al stonden ze ook niet te juichen... )

[Fay]

Ook hier, hebben het geaccepteerd, reactie: we willen gewoon dat je gelukkig bent en als dat de weg is dan is dat zo en willen we je steunen waar mogelijk

Mijn mams is 69, mijn paps 78

Is de laatste jaren bij mij een wens naar voren gekomen, dat mijn ouders me nog leren kennen wie ik werkelijk ben , voordat ze overlijden

Lastig in dit verhaal gaat worden dat mijn paps begint te dementeren en het gaat best hard achteruit, hopen dat hij mij straks nog herkend en erkend als zijn kind, in de nieuwe vorm

Iig blij met hun reactie

Joyy

[Jasper]

Dat heeft bij mij lang geduurd. Is berijpelijk, toen ik op mijn18e het mijn ouders vertelde, was ik opgenomen in een jeugdpsychiatrische kliniek. Op een gegeven moment begreep mijn moeder dat het echt menens was en ging ze me Jelmer noemen. Ik was zo blij toen ze dat zei en toen was het voor haar duidelijk. Vanaf dat moment staat ze vierkant achter me. Mijn pa is een ander verhaal. Hij moest er niks van weten en we hebben er heel wat strijd over geleverd. Op een gegeven moment zijn we gestopt erover te praten. Totdat hij een keer een bekende tegenkwam en mij voorstelde als zijn zoon! Ik heb hem nooit verteld hoeveel dat met me deed. Nu kan dat niet meer, hij is 2 jaar geleden overleden.
Ik zie dat ik in dit stukje m'n echte naam heb genoemd, Jelmer dus. Ik gebruikte de naam Jasper als veiligheidje, maar het voelt goed en vertrouwd op dit forum, dus is het zo oke.

[Mellaney]

Als kind was ik bang voor de mogelijke reactie van mijn ouders als ik ze zou vertellen dat ik liever een meisje had willen zijn. Ik was vooral bang voor de reactie van mijn vader. Ik was er van overtuigd dat hij mij dan nooit meer zou willen zien. Vier jaar geleden heb ik het ze uiteindelijk verteld. Hun reactie was mooier dan ik ooit had durven dromen. Zij accepteren mij zoals ik ben en zeggen dat ik altijd hun kind zal blijven en dat ze er altjd voor mij zullen zijn, ongeacht of ik een man of vrouw ben. Dat is toch het mooiste wat je als kind van je ouders kunt horen (ook al zijn ze nu 78 en 79 jaar en ben ik zelf bijna 50). Wat ik heel mooi vond en wat mij echt heeft gegrepen is dat mijn vader een paar dagen later tegen mij zei dat hij het zo erg vond dat hij mij niet heeft kunnen helpen toen ik nog een kind was, hij verweet zichzelf dat hij nooit iets had opgemerkt. Ik heb hem verteld dat dit echt niet aan hem lag, maar dat het mijn eigen keuze was om er als kind en later als volwassene met niemand over te praten; zelfs niet met mijn ouders. Wat koester ik de momenten die ik nu nog met mijn ouders mag doormaken. Waar Ik kan zo goed en open met mijn ouders praten, super. Ik heb sinds dat moment regelmatig nagedacht hoe anders mijn leven had kunnen lopen als ik het mijn ouders wel had durven vertellen toen ik 13 jaar was. Maar het heeft geen zin om te blijven hangen in het verleden dat er nooit is geweest. Daarom richt ik mij vol op het mooie leven dat nog voor mij ligt.

[J1nny]

problem solved in mijn geval, pa is al 25 jaar dood en ma als 20 jaar uit beeld.

[Harro]

Nog niet verteld, zie daar ook behoorlijk tegenop.
Ben wel benieuwd naar de manier waarop jullie het gedaan hebben. Persoonlijk of per brief?
Beide ouders tegelijk of begin je met degene van wie je de meest positieve/neutrale reactie verwacht?

[Mellaney]

Om maar direct een open deur in te trappen....volgens mij is er geen ideaal draaiboek om dit soort dingen te vertellen. Hangt af van zoveel dingen.... hoe sta je er zelf voor (zelfacceptatie) hoe is je band met de persoon of personen waar je het aan verteld, in hoeverre is het echt noodzakelijk dat je het verteld (wat gebeurt er als ze het niet weten?), etc. Als je blijft wachten tot het juiste moment zich aandient, dan vrees ik dat het er nooit van komt (wat is immers het juiste moment?) In mijn geval ben ik na de nodige hulpverlening (bij Transvisie) zover gekomen dat ik gewoon klaar was met mijn ongelukkige dubbelleven. Ik heb het aangepakt als een 'slechtnieuws gesprek'. Zonder omwegen vanuit mijn eigen gevoel en beleving heb ik het ze beiden gelijktijdig en persoonlijk verteld (mijn vrouw was er toen al van op de hoogte) Zo heb ik het ook gedaan toen ik het mijn dochter vertelde. Ik zou er zelf nooit voor kiezen om dit per brief met mijn ouders te communiceren (te onpersoonlijk) Vooraf nadenken hoe het allemaal kan verlopen is begrijpelijk maar je zult je altijd moeten voorbereiden op het onverwachte (positief en negatief)