Mijn omgeving lijkt het niet te begrijpen

[Kim-NL]

Toen ik nog als "jongen" door het leven ging was ik al redelijk vrouwelijk. Afgelopen zomer heb ik toch besloten om full time te gaan en met de naam Kim verder te gaan. Deze naamsverandering/geslachtsverandering heb ik d.m.v een kaart en wat emails bekend gemaakt. Deze naamsverandering was echt een heel belangrijk punt, want vanaf dat moment voelde het officieel. Iedereen reageerde heel goed en deed zijn best om me Kim te noemen. Op dit punt wordt dit niet meer fout gedaan. Maar wat ik nu merk is dat mensen wel Kim zeggen en ook ze en haar proberen te zeggen, maar dit lijken ze alleen te doen omdat ik het ze heb gevraagd en niet omdat ze daadwerkelijk het MEISJE genaamd Kim zien. Het meisje dat ik daadwerkelijk ben. Als mensen maar even afgeleid zijn beginnen ze weer met hem en hij te smijten en dit frustreert. Ik waardeer het enorm dat mensen proberen het juiste te zeggen, maar het wordt niet gedaan vanuit de juiste beweegredenen. Ik vraag me wel eens af of mensen (vooral bekende) mij ooit gaan zien als meisje i.p.v. de jongen die zijn naam heeft veranderd in Kim. Hoe is die verandering bij jullie gelopen? Het is nu 3 kwart jaar geleden dat ik die kaart heb verstuurd. Verwacht ik te veel, moet ik meer geduld hebben? Soms vind ik het allemaal zo oneerlijk!

Kus Kim

[J1nny]

Je verwacht teveel.
Mijn schoonma ontplofte vanmorgen nog even omdat mijn lief mij in haar bijzijn met mijn nieuwe naam noemde.
En enkele andere schoonfamilieleden weigeren ook nog stelselmatig.

Heb geduld, als eea 20 jaar verder is is het probleem achter de wagen.

[Jessy]

Hoe langer mensen jou gekend hebben als man, hoe moeilijker voor hun die omschakeling te maken is. Ze zijn vertrouwd geraakt met een beeld van een man, en de verwijzingen zijn een automatisme. Ze zullen er veel bij moeten nadenken en het zal veel tijd nodig gaan hebben omdat het niet vanzelfsprekend is.
Mensen die je nu leert kennen en niet beter weten (ook al weten ze misschien van jouw verleden) zullen er wellicht veel minder moeite mee hebben.

Ik denk dat je inderdaad wat meer geduld moet hebben, maar je mag ze er natuurlijk af en toe best eens op attenderen als je merkt dat men onnadenkend "hij" blijft zeggen.

[mevrouwgriezel]

Hoi Kim..

Herkenbaar probleem...ga niet twijfelen aan jezelf of je vrouwelijke identiteit...sommige mensen hebben een lange tijd nodig...de mensen die je echt vaak ziet die wennen er het snelst aan...mijn ouders vergissen zich na 5 jaar nog steeds wel eens...niet omdat ik niet vrouwelijk ben...maar omdat we elkaar niet vaak genoeg zien...
Het is goed om als je nieuwe zelf nieuwe vrienden te maken...die vergissen zich meestal niet..

[Aster]

Toen ik nog als "jongen" door het leven ging was ik al redelijk vrouwelijk. Afgelopen zomer heb ik toch besloten om full time te gaan en met de naam Kim verder te gaan. Verwacht ik te veel, moet ik meer geduld hebben? Soms vind ik het allemaal zo oneerlijk!

Kus Kim

Bij een dergelijke 'omgang' krijg je een soort 'splitsing'....je omgeving die je als (vrouwelijke!) man gekend heeft die moet wennen, zich af en toe vergist in aanspreekvorm.....en de mensen die je in je 'nwe' vorm leren kennen die je 'automatisch' bij je nwe naam noemen en de juiste aanspreekvormen gebruiken....in jouw specifieke geval want A: je was al vrouwelijk, B: je ziet er vrouwelijk uit op je avatar= C: geloofwaardig als vrouw.

Als dit vaak genoeg gebeurt als er mensen uit je 'oude' omgeving bij zijn....dan 'switchen' die mee...omdat ze in de gaten krijgen dat anderen je als vrouw zien en gaan zij 'er in mee'.

Proces dat even duurt maar zeker plaats gaat vinden.

Sterkte ermee!

[Aster]

Je verwacht teveel.
Mijn schoonma ontplofte vanmorgen nog even omdat mijn lief mij in haar bijzijn met mijn nieuwe naam noemde.
En enkele andere schoonfamilieleden weigeren ook nog stelselmatig.

Heb geduld, als eea 20 jaar verder is is het probleem achter de wagen.

Wat voor jou geldt, geldt voor andere transen niet. Jouw situatie is niet van toepassing op die van Kim en andersom.

Kim heeft geen uitgebreid heden/verleden als getrouwde heteroman en heeft aldus ook geen ontploffende schoonma.

Kim was alreeds vrouwelijk, jij niet.

Dus ik vind je pertinente stelling wel erg vanuit jezelf geredeneerd.

Niet alle transen zijn hetzelfde namelijk....en jezelf niet kunnen verplaatsen in een ander maar ipv daarvan vanuit je eigen situatie redeneren.....en dat rücksichtslos op een ander toepast....no matter what... ...........tjah....niet bepaald supportive he?

[Venka]

Kim heeft geen uitgebreid heden/verleden als getrouwde heteroman en heeft aldus ook geen ontploffende schoonma.

Kim was alreeds vrouwelijk, jij niet.

Daar gaan we weer,ene topic op slot en we gaan vrolijk verder.Ik heb even regels er bij gepakt.

Regel 1: Respect
Persoonlijke aanvallen in welke vorm dan ook zijn niet toegestaan. Als een persoonlijke aanval zal ook worden beschouwd het als onjuist bestempelen van gedachten, meningen en (vooral) gevoelens van andere personen. Breng je mening vriendelijk of op z'n minst beleefd.

Ik wil niet truttig doen maar de sfeer gaat flink omlaag de laatste tijd.

[Arike]

@Aster : onder verwijzing naar de forumregels en je eerdere sanctie, waarschuw ik je voor de laatste keer

[Jasper]

nu weer even terug naar de vraag van jou, Kim. Mijn familie en vrienden hadden niet veel moeite met mijn naam, wel met hij/zij. Daar hebben we ook over gepraat. Het merendeel van de reacties kwam er op neer dat ze me wel als man zagen, en geen problemen hadden met mijn nieuwe naam, maar dat de aanspreekvorm veel lastiger was. Ik denk dan ook dat het best kan dat je omgeving je wel begrijpt, maar dat is mijn ervaring en ieders situatie is anders. Maar blijf ze lekker corrigeren, uiteindelijk zullen ze zich niet meer vergissen!

[Venka]

Mijn ervaring is dat het gewoon tijd is dat je nodig hebt.Een T gaat wel in transitie maar de omgeving moet dat ook om o.a. aan je nieuwe geslacht rol te wennen.Een T is heel lang met hij/zij aangesproken en nu moeten ze in eens een andere vorm gaan gebruiken.
Dan heb je nog ouders,ouders die met liefde des tijds een naam hebben uitgezocht voor hun nieuwe kindje,wat blijkt jaren later is Karin in eens pietje(of anders om),dat heeft gewoon tijd nodig.Een naam is maar een naam maar veel mensen moeten er gewoon aan wennen.Ik merk dat zelf aan mijn familie/vrienden dat mijn jongens naam zo voor de hand ligt en mijn meisjes naam niet.Als ik er dan daar over heb is mij als meisje zien makkelijker dan mij Aafke noemen.Zij moeten oefenen om mij Aafke te noemen en dat heeft tijd nodig.