Was op NPO Radio 1: Misstanden in de transgenderzorg

[Klein_Dolfijn_Rivier]

Onderstaande tekst is afkomstig van de website van NPO Radio 1:

Dat er dingen mis gingen bij de genderpoli van het VUmc wisten Storm en Éluk al langer, maar hoe groot het probleem was ondervonden ze pas nadat ze de Instagrampagina Vu Gender Mistreatment lanceerden. Ze werden overspoeld met reacties van transpersonen door het hele land.

Terugluisteren kan op: https://www.nporadio1.nl/fragmenten/de- ... genderzorg

[Fris_Eiland_Lijster]

Dank voor het delen.
Aanrader.
Ook te beluisteren op https://www.bnnvara.nl/videos/566360
https://www.instagram.com/vugendermistreatment/

[Tenger_Ree_Zeehond]

Mijn ervaring bij het UMCG is totaal het tegengestelde maar dat is dan ook al een poosje geleden. Gaat het tegenwoordig echt op die manier? En dat is dan een serieuze vraag want ik herken helemaal niets van wat daar verteld wordt.

[Blij_Valk_Bos]

Helaas wel. Ik vermoed dat vooral jongeren daar het meest last van hebben. Mensen met een bewogen leven kunnen maar beter minder praten. Ze zoeken tijdens gesprekken naar stokken om je mee te slaan. Ik kreeg al snel spijt als ik ergens iets te enthousiast over was. En het gaat dan ook echt nergens over. Zoals een ongeluk op de brommer waar ik zonder haarscheuren vanaf kwam. Ik vertelde het lachend en dat ik erover lachtte zou voor hun een teken van weinig binding zijn. Een seksuele beleving onderweg zou weer een teken van impulsief zijn. Dit zijn maar een paar voorbeelden van de duizenden. Ik ben niet tegen psychologische begeleiding, maar de diagnostische traject leek meer op een ondervraging. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog eens een forensisch seksuoloog toegewezen.

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Ik herken in het verhaal van die jongelui ook helemaal niks. Ze lijken me een tikkie gefrustreerd en komen slecht uit hun woorden.

[Tenger_Ree_Zeehond]

Helaas wel. Ik vermoed dat vooral jongeren daar het meest last van hebben. Mensen met een bewogen leven kunnen maar beter minder praten. Ze zoeken tijdens gesprekken naar stokken om je mee te slaan. Ik kreeg al snel spijt als ik ergens iets te enthousiast over was. En het gaat dan ook echt nergens over. Zoals een ongeluk op de brommer waar ik zonder haarscheuren vanaf kwam. Ik vertelde het lachend en dat ik erover lachtte zou voor hun een teken van weinig binding zijn. Een seksuele beleving onderweg zou weer een teken van impulsief zijn. Dit zijn maar een paar voorbeelden van de duizenden. Ik ben niet tegen psychologische begeleiding, maar de diagnostische traject leek meer op een ondervraging. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog eens een forensisch seksuoloog toegewezen.

Vreselijk. Kan ik als 'veteraan' daarin nog iets betekenen? Kan ik helpen? Op wat voor manier dan ook?

[Zonnig_Kikker_Vallei]

Ik zat in een vechtscheiding en kreeg in 2014 daarom 8 gesprekken aan mijn broek in de dignostische fase. Ging helemaal nergens over. Heb uiteindelijk het traject bij De Vaart afgemaakt, toen Alwin Man daar nog zat. Met Alwin heb ik het ook over de scheiding gehad, maar dan op een manier dat ik er wat aan had, en het zat het traject nooit in de weg...

[Bronzen_Vallei_Duin]

Ik herken in het verhaal van die jongelui ook helemaal niks. Ze lijken me een tikkie gefrustreerd en komen slecht uit hun woorden.

Ik herken er ook niks van maar ik ben dan ook niet bij het VU of UMCG in behandeling geweest. Dat wij het niet herkennen betekent niet dat het niet waar is. En ik wil best geloven dat als je dit voor je kiezen krijgt je gefrustreerd raakt. Of boos, verdrietig of whatever.

Net als Emma heb ik bij De Vaart in Assen gezeten bij Alwin Man. Hij deed ook het verplichte riedeltje maar had wel oog voor de mens Ylse en ook voor mijn partner. Dat was hulp waar je wat aan had. Dat verplichte riedeltje verklaarde hij ook nog door te stellen dat het volgens het protocol moest anders liep het traject spaak.

Ik denk dat ik erg veel privilege heb gehad met de wijze waarop ik door het hele traject ben gerold. Er is mij amper een strobreed in de weg gelegd. Een enkele keer een gevecht aan gaan met een zorgverzekeraar. De psycholoog van het UMCG terecht wijzen omdat ik, met de operatiedatum al op zak bij Kanhai, uitgenodigd werd voor mijn intake en vroeg of ze nog iets voor mij konden betekenen. Niet dus. Er was zeker geen klik tussen mij en die psych.

Kortom, ik heb echt met de huidige instromers te doen maar weet niet wat ik zou kunnen doen om de huidige situatie te veranderen. Ik zal ze zeker niet gefrustreerd noemen.

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Mijn reden om ze gefrustreerd te noemen is gebaseerd op dat kwartiertje uitzending, dat is karig, dat geef ik toe, maar zo kwamen ze op mij over (dat is dus mijn interpretatie). Ze verkondigden hier en daar dingen die aantoonbaar niet kloppen, zoals een wachttijd van drie jaar bijvoorbeeld, nou is de wachttijd schandalig lang, maar zover ik weet is die nooit drie jaar geweest. Dat maakt hun verhaal niet sterker. Dat de VU in het verleden alleen eenheidsworst verkocht was in het verlden zo, al heb ik dat alleen van horen zeggen. Tegenwoordig is dat echt niet meer zo. Keuzes maken is aan de patient en daar word je eerder in aangemoedigd dan tegengewerkt is mijn ervaring. Er wordt wel degelijk maatwerk geleverd al zal dat in het verleden ongetwijfeld anders zijn geweest. Ze hangen het systeem van informed consent aan en dat hanteren wij hier in Nederland niet, dat kun je de VU moeilijk verwijten. Ik ben daar overigens niet op tegen hoor, maar dat is niet de situatie. Wellicht dat het voor non-binairen net allemaal iets anders loopt, daar kon ik niet over oordelen.

[Zonnig_Ree_Berg]

De wachttijd is overigens wel snel richting de drie jaar aan het gaan (althans, voor je daadwerkelijk echt een psycholoog spreekt). Misschien dat ze dat eigenlijk bedoelen? Ze waren duidelijk zenuwachtig.
Ik wacht zelf, dus ik heb geen ervaring met hoe het traject gaat, maar kan niet iedereen gelijk hebben op basis van de eigen ervaring? Is het niet erg afhankelijk van wie jij zelf bent en welke psycholoog je toevallig treft hoe dat klikt en hoe je traject verloopt?

Het punt van de informed consent en dat je dat de VU niet kan verwijten vind ik wel een lastige. De VU heeft inmiddels al een paar jaar op hun website staan dat ze in gesprek zijn met ministers, zorgverzekeraars enz om landelijk meer capaciteit te krijgen. Die gesprekken werken duidelijk niet, althans niet voldoende, want wachttijden lopen op en op en op. Dan zou je als VU, als grootste gendercentrum van Nederland waar iedereen naar op kijkt, op een gegeven moment dan maar je protocollen kunnen gaan loslaten en wat pro-actiever kunnen gaan selecteren aan de poort, al is het maar uit puur praktische (tijdelijke?) noodzaak. Dat doen ze niet, ze lijken (zo komt het op mij over) hun protocol belangrijker te vinden dan de wachttijden en negeren daarmee voor mijn gevoel wel een beetje hoe verschrikkelijk schadelijk dat wachten is. Vanuit het perspectief van de wachtende die heel graag door wil, zeker diegene die in die jaren wachttijd hun zaakjes allang op een rijtje hebben zonder bijkomende psychologische issues, is dat wel een lastig te begrijpen beslissing.