Hoe wisten jullie het?

[J1nny]

Hmm, op een jaar of 8 kwam de eerste jaloezieaanval, en in de pubertijd ging dat van kwaad tot erger.
Altijd om redenen weggestopt voor de omgeving, alleen mijn huidige partner heb ik het 20 jaar terug vlak na de kennismaking verteld omdat ik wou dat ze wist waar ze aan begon.
In '98 kwam het internet en viel het definitieve kwartje.
En nu zijn we (met nadruk we) het traject ingegaan.

[Daniel]

Hele interessante verhalen, vooral in die van Paul en Sietse kan ik mij goed verplaatsen.

Ik weet nog niets zeker, maar het een en ander wordt wel duidelijk.

Vroeger speelde ik met alles en iedereen, maar ik had wel een duidelijke voorkeur voor jongensdingen. Ik vond jurkjes hartstikke leuk, maar reuze onpraktisch. Ik denk dat ik toen al wist dat ik liever naar jurkjes op andere mensen keek, maar dat ik dat zag als liefde voor leuke vrouwenkleding bij mezelf.
Ik vind en vond de omgang met jongens veel makkelijker gaan, kon en kan meiden nooit echt begrijpen. Ik heb een tijdje make-up gedragen, maar dat is nooit erg doorgegaan. Ik kreeg altijd complimentjes, dus droeg ik het. Ik heb de hele pubertijd nooit van mode gehouden, ik ben meer een comfort-mens, dus geen jurkjes. Totdat ik een vriendje kreeg die dat natuurlijk super vind.
Ik heb me altijd wel enigszins anders gevoelt, maar ik weet niet zeker of dat nou hierdoor komt, of door weetikveel waarom kinderen elkaar raar behandelen.
Ik ben nooit erg gepest, in tegenstelling tot een heleboel van mijn vrienden. Komt misschien omdat ik eens letterlijk van me heb afgebeten (die jongen heeft de littekens nog in z'n arm staan, en wat had hij het verdient!)
Ik heb me sowieso NOOIT meisje gevoelt. Ook niet toen ik borstjes kreeg en ongesteld werd. Dat is een soort "vies" gedeelte dat een week per maand m'n leven komt verzieken, en daarna weer in de ban wordt gestopt xD. Vooral het idee van kinderen kunnen baren en het dan verzorgen vind ik echt brrrr. Maar als een vader voor mijn kind zorgen zie ik wél zitten.

Ik begin me nu steeds meer als jongen te kleden, en ik voel me steeds beter en gelukkiger. Ik zie wel hoe het allemaal loopt.

[Fay]

toch een erg duidelijk verhaal, rustig tijd nemen zaken te laten bezinken

Joyy

[Dinges12]

Hey allemaal, heb mij een tijdje lekker verstopt in een online game... Nee ik ben niet verslaafd... Echt niet...

Maar goed even serieus, ik heb mij ook daardoor even niet bezig gehouden met wat ik nou wel of niet ben, of dat probeerde ik... Recentelijk vond ik een jongen leuk via dat spel, maar ik denk dat ik hem alleen maar gebruikte. Om mij maar toch vrouw te voelen, omdat hij mij ergens dat gevoel gaf. Ik wilde hem daarom niet kwijt. Hij is nu met een andere meid in het spel, maar hij en ik zijn nog wel gewoon hele goeie vrienden. Maar als oplossing voor mijn probleem verkoos ik er voor mijn mijn vrouwelijke character te veranderen in een mannelijke character... (Ja in dat spel kan dat dus allemaal wel met een simpele kleine aanpassing! Niet eerlijk!...) Maar waarom ik dat deed? Omdat dat alles makkelijker zou maken. Dat deed het het ook, maar het maakte mij wel weer in de war. Want het spellen als een mannelijke character confronteerde mij ergens wel weer met het feit, dat ik toch niet helemaal gelukkig ben als vrouw.

Ook dat 'denken dat je aangetrokken voelt tot bepaalde personen maar je wilt ze eigenlijk zijn' herken ik, dat had ik laatst nog met een goede vriend van mij en dat was ook wel een beetje hét kwartje. Je verteld jezelf dan zo hard van 'ik vind hem leuk, ik vind hem leuk' ...maar eigenlijk wil je gewoon zoals die persoon zijn. Niet met ze zijn, maar een van hen zijn.

Ik moet gelijk denken aan mijn backstreet boys fase, ik was helemaal verliefd om 1 van die jongens. Ik keek behoorlijk tegen hem op, ik droeg baggy kleding omdat zij dat ook deden toen. Ik ging mij meer interesseren in zang, omdat zij ook zongen. Ik wilde zijn zoals zij, en elke andere mannen of boyband die ik tegen kom wil ik bij zitten... Ik wil ook op podium staan en vrouwen hebben die voor me gillen... Maar mannen mag ook. Die jongen was bijna een obsessie voor mij. Maar misschien wilde ik gewoon zijn zoals hem? Zij waren een van de eerste dingen die in mijn leven kwamen, toen mijn ouders scheiden en mijn vader voor een groot deel uit mijn leven verdween. Dus sinds mijn 8ste waren zij een van de weinige mannelijke invloeden die ik had in mijn leven. Dan moet ik ook opbiechten over een bonte avond op kamp. Mijn vriendinnen en ik wilde een act doen en deden dus de Backstreet boys, ik heb mij verkleed als mijn idool, ringbaardje, zonnebril en plat gedrukte borsten, wat niet helemaal goed ging. Als ik terug denk was dat best verwarrend, maar ook heel prettig. Later schaamde ik mij voor de foto's van die avond, omdat ik er wel erg mannelijk uit zag.

Ik vind het trouwens fijn te lezen dat twijfelen heel 'normaal' is, en wel vaker voorkomt. Dit stelt mij ergens wel gerust. Ik twijfel nog steeds, ik weet dat ik niet volledig vrouw ben. Ik weet dat ik het rondlopen met mijn borsten plat gedrukt als heerlijk ervaar. En in verhouding tot mij super vrouwelijk te kleden met een kort rokje of iets, waardoor ik voel als of ik dood wil. Maar ik vind ongesteld worden niet super vervelend, het hoort er ergens gewoon bij...

Tjah... Okay ik ben weer even klaar voor vandaag... Een hoop stof om weer lekker over verder te modderen.

[Minne]

Ik denk dat twijfelen heel normaal is. Bekijk het zo, je bent wellicht een jongen(twijfels daargelaten)maar je bent geboren met het lichaam van een meisje, dus met vrouwelijke hormonen, maar ook opgevoed als een meisje, met vriendinnen, meisjespeelgoed, behandeld door iedereen als een meisje..het kan niet anders dan dat dat dingen met je doet en dat dat z'n sporen na laat, zelfs als je de meisjesdingen instinctief afwijst. Bepaalde van die dingen die sociaal gezien bij een meisje horen zullen altijd een deel van je blijven, dus op het moment dat je erachterkomt dat je binnenste meer mannelijk is is dat heel verwarrend! Ik beschrijf het bij mezelf meestal zo..van binnen, de kern, is absoluut onomstotelijk mannelijk. Mijn manier van denken, directe reacties, impulsen..dat alles is echt gewoon dat van een man. Maar we zijn niet alleen onze kern, er zit ook nog iets omheen, laagjes die onze omgeving heeft toegevoegd, dingen die je meegemaakt hebt, dingen die je gedeeld hebt met je omgeving en vriendinnen, hobbies, obsessies, etc liggen als een soort omgewikkelde stukjes stof om onze kern heen. En die laagjes, die zijn omdat je als meisje geboren bent toch in een bepaalde mate vrouwelijk. Dus het is niet heel gek dat die twee samen voor twijfels zorgen! En dan de vraag of je die laagjes wil houden of dat je het eraf wil krabben en opnieuw opbouwen als mannelijk, of dat je verder wil met die laagjes maar de nieuwe laagjes eromheen mannelijk wil laten zijn, of dat je het wil laten zoals het nu is..dat zijn hele moeilijke dingen om over na te denken en iets waarmee mensen die niet hetzelfde ervaren je maar heel moeilijk mee kunnen helpen! Ik denk dat tijd en de dingen z'n rust en mogelijkheid geven het beste is, en jezelf de tijd gunnen om te zien wat het beste is voor jou...maar dat verschilt ook weer voor iedereen.

[Paul]

Wat goed verwoord Sietse!

[Sabrina40]

Ik vind ook dat Sietse dit heel mooi heeft neergeschreven. Vooral die allerlaatste zin. Iedereen weet dat tussen de 3 miljard zich man voelende geboren mannen en de 3 miljard zich vrouw voelende geboren vrouwen onderling enorm grote verschillen bestaan. Hoe extreem kortzichtig is het daarom, dat eind vorige eeuw hulpverleners, die zich met mensen met gender dysforie problemen wilden gaan bemoeien, uitsluitend uitgingen van een soort eenheidsworst. Juist bij mensen, die met zo’n sterk afwijkend gevoelsmatig probleem worden geconfronteerd moet je er natuurlijk van uitgaan, dat de diversiteit in mogelijke oplossingen zelfs duidelijk veel groter zal zijn, dan bij mensen die niet zo’n buitengewone problematiek ervaren.

[TanteJuut]

Ik was 4 jaar toen ik met mijn nichtje samen in bad moest en toen kreeg ik denk ik een soort van omgekeerde penisnijd. Soort kutjaloezie om het maar plat uit te drukken. Was ook erg boos op iedereen dat ik geen leuke jurkjes aan mocht. Wat me in mijn jeugd het meeste tegenstond was de "jongensbehandeling" die je van iedereen kreeg. Kon er wel om janken en vond het oneerlijk. Voelde me ingepakt in een glazen cel. Mijn tweede tegenslag was in de pubertijd toen ik gezichts- en lichaamsbeharing kreeg. Voelde me net Bokito. Gadver. Wilde poedelzacht blijven. Het enige waar ik achteraf spijt van heb is dat ik niet eerder aan de bel heb getrokken, maar de schaamte en onzekerheid was te groot. Bovendien kwam in nou niet echt uit een gezin waar dit gewaardeerd zou worden (helpt ook niet echt mee). Ik wist al snel dat ik meisje wilde zijn, maar heb wel behoorlijk getwijfeld aan de juistheid van mijn eigen gevoelens en gedachten. Ben ik niet schizofreen, homo of toch een verwijfde (hetero)man? Legitieme vragen, maar uiteindelijk weet je het diep van binnen. Het is vrij primair in mijn ogen. Wil je borsten en een vagina? Wil je sex als vrouw? Is je lijf nu een loden last? Komt de "mannenrol" je neusgaten uit? Is dit gevoel continu aanwezig? Dan is het tijd voor het starten van de transitie. Twijfelen hoort erbij, want er is nou eenmaal geen lakmoestest voor deze discrepantie.

[Corinna]

In mijn geheugen beginnen de dagdromen over de leuke dingen ik als meisje zou doen en welke mooie kleren ik dan zou dragen toen ik op de kleuterschool zat. Thuis speelde ik graag op zolder waar in kasten en laden afgedankte kleding lag van mijn moeder en van mijn zus. Speciaal voor mij dacht ik maar dat was natuurlijk niet echt zo. Ik denk dat ik me wel bewust was van een soort taboe maar het was gewoon wat bij mij paste (niet altijd even goed maar toch .....) en vanaf die tijd wist ik dat ik anders was dan mijn vriendjes. Ik begreep wel dat ik geen meisje was maar wel dat dat het mooiste zou zijn dat ik ooit zou kunnen worden en tegelijkertijd had ik het besef dat het eigenlijk niet kon en dat het iets was waar je maar beter niets over zegt. Het was wel wat ik mijn onschuldige tijd noem. Het was gewoon fijn even een aantrekkelijk kind te zijn en natuurlijk was het ook wel een beetje spannend. Bij mijn buurmeisje thuis hadden ze een nog grotere zolder en daar deden we veel verkleedspelletjes samen en een enkele keer mocht ik dan ook een prinses en/of prins zijn, dat liep wel een beetje in elkaar over door de verschillende kleding en stoffen. En daarna de pubertijd …. wat een ramp!

[YS62]

Oud buren vertelden toen ik de wereld duidelijk had gemaakt wie ik werkelijk was dat ik als klein kind altijd al anders was. Hoe precies dat weet ik niet meer ik vermoed meer in gedrag dan in uiterlijk nl erg verlegen (lees: sensitief) met alles wat daar bij komt kijken. Ouderwetse ouders mn mijn dominante moeder die zelf haar traumas had en een kind op de wereld heeft gezet die dat trauma maar moest compenseren (met veel kleinkinderen wat overigens nooit is gebeurd).

Als puber/tiener jaren lang als mijn ouders naar mijn oma gingen op zondag had ik haar kleren aan en zat aan de tafel in de woonkamer (zichtbaar voor iedereen) mijn huiswerk te maken en heb daar nooit ook maar enig kwaad in gezien het ging op gevoel. Heb ook typische mannenberoepen gedaan en weet op veel gebieden van wanten qua kennis en vaardigheden, maar doe een hoop niet meer omdat het niet meer goed voelt. En dat gevoel is leidend geworden in de dingen die ik doe, bv ben op naailes gegaan om de creative ik te uiten en heb prachtige kledingstukken gemaakt, maar ben ook erg tevreden met mijn race-fietshobby.

Uiteindelijk heb je jaren geld verdient en dingen gekocht en je gevoel verdrukt en dan komt toch dat gevoel weer terug en ga je weer dat doen wat gevoelsmatig onvermijdelijk is. In dat proces ben ik gaan epileren, lichaamshaar verwijderen, hoofdhaar laten groeien en uit de kast gegaan en baan kwijt geraakt. Vervolgens Petra Klene van humantias in a'dam opgebeld en die heeft mij uiteindelijk laten inzien dat ik allang afstand aan het nemen was van de typische andere sexe zaken en toen pas is het kwartje gevallen. Nooit ook maar een moment gedacht dat ik trans was, maar altijd half half. Vervolgens het VU gebeld en de rest is historie.

Ik wil maar zeggen het stereo beeld van poppen ed is wel van toepassing op sommigen van ons, maar is mi wel heel erg van invloed op je ouders of die het kind de ruimte geven te doen wat dat kind als goed ervaart. Is het vice versa wat bij mij speelde dan kun je daar van alles invullen wat ook hier op het forum te lezen valt.

Ben ik blij om trans te zijn, jazeker ondanks dat ik er een woekerprijs voor betaal (sociaal/maatschappelijk) wat het natuurlijk nooit had moeten zijn, echter de feiten zijn nu zo in ieder geval in mijn leven en verder deal with it.

Geen jankverhaal, maar gewoon mijn verhaal.