Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Gevoelens die je met de wereld deelt
Gebruikersavatar
Danielle
Berichten: 942
Lid geworden op: 17 apr 2012, 19:53
Gender: Anders

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door Danielle »

punica70 schreef: 17 jan 2022, 18:43 Zijn er mensen hier die het ook pas begonnen te merken rond de pubertijd en zonder tekenen voor hun 10de jaar?
Niet helemaal zonder tekenen, maar ik was inmiddels 20 geweest toen ik mezelf begon te snappen. Daarvoor gemengd gedrag, ik deed veel typische jongens dingen en ook wel wat meiden dingen. Op het moment dat bij mij het kwartje viel kwamen er wel wat puzzelstukjes op hun plek. Maar ik heb zeker niet van kinds af aan altijd geweten of gezegd dat ik eigenlijk een meisje was.

De tips die ik vanuit mijn ouders wil doorgeven: het is voor jou 'als ouder van' óók een transitie. Daar mag je best even moeite mee hebben of een gevoel van rouw bij ervaren. Het is absoluut geen schande als jij zelf ook behoefte hebt om met een professional te praten, de poh-ggz bijvoorbeeld. Al is het maar om gewoon even je ei kwijt te kunnen bij iemand die niet emotioneel in je geïnvesteerd is.
Mijn transitieblog: Fading Gender
Gebruikersavatar
Jer158
Berichten: 2064
Lid geworden op: 29 mei 2016, 23:11
Gender: Trans FtM

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door Jer158 »

punica70 schreef: 17 jan 2022, 18:43Nou idd, ik was altijd al een beetje huiverig om een jongen te krijgen omdat die doorgaans zo druk zijn, maar tot mijn grote opluchting was hij zeer makkelijk en rustig, het was eerder andersom, mijn dochter telde voor 10 en hij voor 1 ! Als hij nou in zijn jeugd meer dingen had gedaan waarvan ik zeg dat zijn echt "meiden" dingen dan kan ik het misschien zien aankomen maar hij is altijd naar mijn idee een echte jongen geweest met alleen maar jongens dingen en hij mocht toch echt uitzoeken wat hij wou in de winkel, wat stom dat ik dan toch maar ga zitten graven in mijn hoofd of ik tekenen heb kunnen zien. Ik lees en zie ook vooral verhalen van transgenders die in hun jonge jaren al wisten dat ze niet van het "juiste" geslacht waren. Zijn er mensen hier die het ook pas begonnen te merken rond de pubertijd en zonder tekenen voor hun 10de jaar?
Trans mensen doen dit zelf ook een hoop, hoor, met terugwerkende kracht signalen zoeken. Terwijl er in werkelijkheid geen definitieve signalen zijn die zeggen "dit kind is trans". Spelen met speelgoed voor het andere geslacht bijv. wijst met grotere waarschijnlijkheid op LGB (of hetero maar enigszins gendernonconformerend) dan op T, puur omdat er meer LGB kinderen zijn dan T kinderen.

Dysforie is een groter signaal, hoewel daar ook weer andere oorzaken voor kunnen zijn dan trans zijn. De puberteit is een bekend moment waarop de dysforie erger wordt. Voor die tijd zijn jongens en meisjes fysiek vrijwel hetzelfde en kunnen de meeste kinderen zich nog wel redden.

Ik ken je kind verder niet, maar vergeet ook niet de kracht van sociaalwenselijkheid. Een kind mag misschien in de winkel uitzoeken wat hij wil, maar hij herkent echt de verschillende gangpaden voor jongens/meisjes wel. Hij weet echt wel waar de jongens/meisjes op school mee spelen, en waar kinderen om gepest worden. Dat niet niet gebeurde, wil niet zeggen dat de wens er niet was.
Och mensen wat vind ik het moeilijk, ik ga nu vast iets zeggen wat heel naar klinkt maar ik heb al heel veel zware jaren gehad met onze dochter en dacht dat de grootste hobbels nu wel genomen waren, en nu deze bom, ja zo voelde het in eerste instantie wel ook al heb ik dat niet laten merken.
Dat klinkt natuurlijk heel egoïstisch, zo van och kijk mij het eens zwaar hebben maar ik zat net in een rustig vaarwater, alles ging goed, zoon zelfstandig naar school en ik meer gaan werken. Beetje zelfmedelijden maar het moest er even uit, hoop dat ik niemand beledig.
Want ja natuurlijk is het voor mijn zoon veel zwaarder en hij heeft ook al zoveel stress gehad in zijn jonge leven en ik vind het voor hem super vervelend dat hij hier ook nog doorheen moet gaan maar we gaan er voor en we hebben voorgaande problemen ook aan gekund dus dit, wat GEEN probleem is kunnen we ook best aan!
Ik snap dit ontzettend goed. Zoals anderen al gezegd hebben, genderdysforie en/of een transitie kunnen zwaar zijn voor de hele omgeving. Dat je kind het moeilijker heeft dan jij, doet niets af aan hoe moeilijk het is voor jou. Soms is het juist extra moeilijk voor naasten; het overkomt jou immers zonder enige inspraak. Jij zag dit niet aankomen, terwijl je kind er waarschijnlijk al langer mee bezig was. Hij heeft kunnen wennen aan het idee, maar het is allemaal nieuw voor jou. Natuurlijk is dat zwaar.

Dat gezegd hebbende, ik begrijp het ook goed van de andere kant. Ik ben opgegroeid als "brusje", broer/zus van een kind dat veel aandacht nodig had. Jouw woorden ("al heel veel zware jaren gehad met onze dochter en dacht dat de grootste hobbels nu wel genomen waren") zijn exact waarom ik als kind/tiener mijn problemen zelf oploste en mijn ouders ver hield van belangrijke/moeilijke zaken, ook nog jaren nadat ze in rustiger vaarwater waren gekomen. En dat terwijl ik me al vanaf een jaar of 12 bewust ben van dit patroon en werk aan het doorbreken ervan. Mijn rol was onbewust "het goede/probleemloze kind" geworden.

Eerder vroeg je waarom je zoon het zo moeilijk vond om te vertellen aan de familie. Voor mij was dit soort familiedynamiek een belangrijke factor daarin. Ik wil niet projecteren op je zoon, dus ik houd het mij mijzelf: ik heb gezien hoe moeilijk mijn ouders het hadden met (door) mijn zus en ik gunde ze dat rustige vaarwater. Maar trans zijn is niet iets wat je alleen kunt fixen. Ja, je kunt in de kast blijven zitten zolang je dysforie dat toelaat (voor mij zat er 8 jaar tussen het "oh shit, ik ben trans" en het daadwerkelijk uit de kast komen), maar zodra dat niet meer gaat heb je geen andere keuze dan dat vaarwater te verstoren. Dat is heftig, want wat gebeurt er als je niet meer dat probleemloze kind bent? Of als je ouders er achterkomen dat je eigenlijk nooit probleemloos bent geweest?
Hung her from the branches of a mango tree
Gebruikersavatar
Geke76
Berichten: 538
Lid geworden op: 02 nov 2021, 20:20
Gender: Trans MtF
Voornaamwoorden: Zij/haar
Locatie: Zuid-Holland

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door Geke76 »

Beste @punica70,

Wat fijn dat je al een hoop info hierboven hebt gekregen en ik kan het alleen met terugwerkende kracht herkennen voor mijzelf dat ik mij meisje voelde maar dat geblokt werd door mijn opvoeding als traditionele jongen. Verder kwam ik er dus ook achter van een verband tussen transgender en autisme. Toen ik die vraag gesteld werd en ik daar nee op ging antwoorden, voelde dat juist ontzettend raar. Dat ik dan dus een uitzondering was als transpersoon door géén autisme te hebben. Maar dat kan dus ook, zie mijzelf en op 45 jarige leeftijd nu.

Verder vind ik dat jij het mooi aanpakt en goed naar je kind luistert. Het blijft een eigen transitie, maar ook een eigen proces van naasten en met elkaar.
Ik merk dit met mijn vriendin, zij is de eerste die het weet met mij. Mijn ouders vinden het oke, maar het blijft moeilijk. Anderen volgen stap voor stap en daar kom ik respect, warmte en liefde tegen naast verbazing.

Hoe dan ook, jij kunt hier dus ook jouw vragen en belevingen kwijt waardoor er wat ruimte ontstaat in alle gedachten en gevoelens als ouder.

Gr. Geke
Als trans wordt je niet iemand anders, je stopt met het zijn van iemand anders. :hbeat:
punica70
Berichten: 20
Lid geworden op: 14 jan 2022, 22:34
Gender: Vrouw
Voornaamwoorden: Monica

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door punica70 »

Wat fijn deze reactie, bedankt allemaal voor het delen van jullie verhaal, daar heb ik echt iets aan, ook fijn om te horen dat het niet gek is dat ik het als "pittig" ervaar. Ik ben een mooi boek aan het lezen "wordt mijn zoon mijn dochter" Van een moeder die schrijft over haar zoon die er ook op zijn 14de mee kwam dat hij zich een meisje voelt. Voor mij fijn om te lezen wat er straks allemaal staat te gebeuren.
Voor nu zitten we even in een soort pauze voor mijn idee, het leven gaat gewoon door, mijn zoon wil zijn haar laten groeien en hij heeft voor het eerst nagels (kloof deze altijd af tot op het vlees, Stress??) maar verder wil hij nog niets veranderen. Hij heeft verteld dat bijna zijn hele klas het al weet en dat die allemaal goed hadden gereageerd, geen nare opmerkingen.
Inmiddels heb ik het aan mijn ouders verteld (zoonlief vind het niet erg als anderen het weten maar wil het niet zelf vertellen wat ik ook wel snap) zij reageerde super lief, mijn vader begon zelfs te huilen (is ook extra emotioneel door de chemo) en dat zie ik zelden, alleen maar acceptatie en vinden het ook naar dat hij hier zo lang mee heeft moeten lopen.
Gisteren ook maar meteen mijn broer en zijn fam. ingelicht en terwijl mijn nichtje, bijna een soort van enthousiast reageerde was mijn broer meteen van mening "oooh, daar moet je niet aan beginnen" Hij had op internet gelezen dat "ze" veel te snel toestemmen om iemand "om te bouwen" omdat er door die genderklinieken enorm veel geld mee verdiend wordt en wat als je er later spijt van krijgt etc. etc.
Ik was best verbaast over zijn reactie en heb hem uitgelegd wat ik inmiddels weet en hoe mijn zoon er onder is en dat hij echt niet over 2 maanden een geopereerd meisje zat zijn, het is niet voor niets een lang traject.
En dat ik mijn zoon geloof en hem zal steunen waar nodig!
Gebruikersavatar
Irene_de_Vreede
Moderator
Berichten: 3054
Lid geworden op: 23 mei 2012, 22:26
Gender: Transgender
Voornaamwoorden: Zij/haar
Locatie: Breda

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door Irene_de_Vreede »

Die broer was duidelijk slecht geinformeerd, maar ja mensen die alles wat ze op internet lezen voor waar aannemen, wat moet je daar nou mee...
Irene
punica70
Berichten: 20
Lid geworden op: 14 jan 2022, 22:34
Gender: Vrouw
Voornaamwoorden: Monica

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door punica70 »

Geke, wat een prachtige zin, kan mij hier erg in vinden
Als trans wordt je niet iemand anders, je stopt met het zijn van iemand anders.
Ik had nog een vraag over borstgroei, volgens mij krijg je van de vrouwelijke hormonen gewoon borsten toch?
Is dit een normale borstgroei of heb je dan nog een borstvergroting nodig?

In het boek had ik gelezen dat je botontkalking krijgt als je met pubertijdsremmers start en je moet dan 3x per week sporten, hebben jullie dat ook gehad?

Mijn broer zei nog iets wat ik niet meer helemaal helder kan herinneren maar zoiets dat als je remmers of hormonen hebt gekregen dat dit dan op latere leeftijd nare gevolgen zou hebben, iemand daar wel eens over gehoord?

Groetjes, Monica
punica70
Berichten: 20
Lid geworden op: 14 jan 2022, 22:34
Gender: Vrouw
Voornaamwoorden: Monica

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door punica70 »

Irene_de_Vreede schreef: 02 feb 2022, 12:53 Die broer was duidelijk slecht geinformeerd, maar ja mensen die alles wat ze op internet lezen voor waar aannemen, wat moet je daar nou mee...
Ja je kun van alles lezen op het www, ik geloof eerder mijn kind, je zegt dit toch niet voor de lol!
punica70
Berichten: 20
Lid geworden op: 14 jan 2022, 22:34
Gender: Vrouw
Voornaamwoorden: Monica

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door punica70 »

Oh ja, nog een vraag, sorry, vragendag vandaag.
Volgens mijn broer zijn kinderen erg beïnvloedbaar door sociale media en als ze dan "in de war zijn " tijdens de pubertijd waarin er natuurlijk veel met je lichaam gebeurd dat ze dan door de media sneller denken dat ze in een verkeerd lichaam zijn geboren want waarom zijn anders die wachtlijsten zo explosief gestegen?
Nu is mijn mening dat je ook als puber die in de war is niet zomaar gaat denken, oh ik wil liever als meisje/jongen verder door het leven.
Maar ook vraag ik mij wel af waarom dat dit bij zoveel mensen aan de hand is? Is het de tijd waarin we leven of zaten er vroeger ook al zoveel mensen in het verkeerde velletje maar toen had het geen naam?
Lise
Berichten: 574
Lid geworden op: 23 dec 2013, 00:25
Gender: Onzeker
Locatie: Utrecht

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door Lise »

punica70 schreef: 02 feb 2022, 12:55 Ik had nog een vraag over borstgroei, volgens mij krijg je van de vrouwelijke hormonen gewoon borsten toch?
Is dit een normale borstgroei of heb je dan nog een borstvergroting nodig?
Transvrouwen krijgen over het algemeen minder borstgroei dan cisvrouwen, maar het is allemaal erg afhankelijk van je genen (en misschien ook wel van je leeftijd?). Of een borstvergroting dan nog nodig is, beslist iemand dan natuurlijk zelf.
punica70 schreef: 02 feb 2022, 12:55 In het boek had ik gelezen dat je botontkalking krijgt als je met pubertijdsremmers start en je moet dan 3x per week sporten, hebben jullie dat ook gehad?
Ik denk dat de meesten op dit forum pas in transitie gingen na onze puberteit dus nooit remmers hebben geslikt. Maar het klinkt niet onlogisch; maar dit lijkt me een goede vraag tegen die tijd voor je dokter.
punica70 schreef: 02 feb 2022, 12:55 Mijn broer zei nog iets wat ik niet meer helemaal helder kan herinneren maar zoiets dat als je remmers of hormonen hebt gekregen dat dit dan op latere leeftijd nare gevolgen zou hebben, iemand daar wel eens over gehoord?
Er wordt zoveel gezegd. Er is best veel onderzoek naar gedaan en ook dit is een goede vraag voor de dokter die dat voorschrijft. Ik zou me niet laten beinvloeden door wat je broer misschien ergens een keer gelezen heeft.
punica70 schreef: 02 feb 2022, 12:55 Maar ook vraag ik mij wel af waarom dat dit bij zoveel mensen aan de hand is? Is het de tijd waarin we leven of zaten er vroeger ook al zoveel mensen in het verkeerde velletje maar toen had het geen naam?
Hier zijn zóveel theorieën over. Toegenomen acceptatie, meer bekendheid wat het is, enz. Niemand op dit forum kan jou zeggen: dit is het. Het maakt voor jouw kind persoonlijk ook niet zoveel uit denk ik.
Belangrijker is denk ik vooral om je kind altijd het gevoel te geven dat alles oké is. Dat als je kind dit echt wil, dat het ok is. Maar ook als je kind zich morgen bedenkt of dat het allemaal wat ingewikkelder ligt, dat ook ok is: dat er altijd een weg terug of een andere kant op is. Supergoed dat je als ouder zo inleest! Maar het moet uiteindelijk helemaal uit je kind zelf komen, die zal voor zichzelf moeten uitmaken wat hij/zij echt voelt en wat hij/zij daarmee wel of niet wil; elke transitie is anders, er is niet één pad.
Gebruikersavatar
Irene_de_Vreede
Moderator
Berichten: 3054
Lid geworden op: 23 mei 2012, 22:26
Gender: Transgender
Voornaamwoorden: Zij/haar
Locatie: Breda

Re: Verhaal van mijn kind en vraagtekens

Bericht door Irene_de_Vreede »

punica70 schreef: 02 feb 2022, 12:55 Geke, wat een prachtige zin, kan mij hier erg in vinden
Als trans wordt je niet iemand anders, je stopt met het zijn van iemand anders.
Ik had nog een vraag over borstgroei, volgens mij krijg je van de vrouwelijke hormonen gewoon borsten toch?
Is dit een normale borstgroei of heb je dan nog een borstvergroting nodig?

In het boek had ik gelezen dat je botontkalking krijgt als je met pubertijdsremmers start en je moet dan 3x per week sporten, hebben jullie dat ook gehad?

Mijn broer zei nog iets wat ik niet meer helemaal helder kan herinneren maar zoiets dat als je remmers of hormonen hebt gekregen dat dit dan op latere leeftijd nare gevolgen zou hebben, iemand daar wel eens over gehoord?

Groetjes, Monica
Borstgroei is zoals Lise ook al aangeeft heel persoonlijk, of je een borstvergroting nodig hebt nadat de hormonen hun werk hebben gedaan is ook heel persoonlijk.

Sommige hormonen, met name de testosteronremmers zijn niet gezond om langdurig te gebruiken, maar na een eventuele operatie heb je die normaal gesproken ook niet meer nodig.

Van pubertijsremmers weet ik niet zo veel. Botontkalking is wel iets wat in de gaten gehouden wordt, want met name bij een hormonale onbalans is dat zeker wel een dingetje.
Irene