Mislukt?

[Paul]

Precies, en ik ga er ook vanuit dat de aandacht in de media, die momenteel groter is dan voorheen, ook wel helpt dat men de technieken in chirurgie, maar ook op psychologisch vlak enorm vooruit kan helpen. Wie weet is er over een jaar al een verberterde techniek. Laten we dat in ieder geval hopen!

[Jannet V]

Deze heb ik gemist door de feest drukte en het heen weer reizen tussen Hippo en Norg. Mislukt? Ja als man ben ik volledig door de mand gevallen. Met veel moeite is het ooit gelukt om twee dochters te verwekken, waar ik nog steeds zielsgelukkig mee ben. Maar de vrouwenjas heeft me altijd veel beter gepast en ik snap nu achteraf ook niet waarom ik me 40 jaar achter een snor verstopt heb. Huisvrouw, voorleesmoeder, oversteekmoeder, oppas en soms een keer per ongeluk juf, hebben mijn leven achter die snor mogelijk gemaakt. Mislukt? Nee! Nu niet meer, hoe passabel ik al dan niet ga worden, verstoppen doe ik mezelf nooit meer.

[Fay]

oei, snorren zowieso, kwam vandeweek een foto van mezelf tegen 6 jaar terug, geen snor, maar er groeide wel wat,donker shadow, ik kan er nie naar kijken zonder ongemakkelijke schaamtegevoelens, bahbah


een extra duidelijkheid naar mezelf dat ik dat dus absoluut niet wil en ook niet goed snap hoe ik al een half mensenleven heb kunnen leven in mannelijke gedaante

Joyy

[J1nny]

Vandaag zag ik de foto van toen we elkaar leerden kennen.
Ik zei tegen mijn lief, met deze foto loop je het risico van de vraag of je eerder getrouwd geweest ben........
Ze kon er ook om lachen.....

[Paul]

Ik heb dat ook wel met foto's op het moment. Sommige hoef ik voorlopig niet speciaal te zien, want ik zie dan een gewoon verlegen meisje, dat diep omgelukkig is.
Aan de andere zijde; ik vind ook foto's terug van parties in mijn studententijd, waarbij ik juist mijn best had gedaan om eruit te zien als een travestiet
Toen wist ik nog niet wat er aan de hand was, ik wist alleen dat ik niet happy was in deze hoedanigheid.
Momenteel wil ik zo min mogelijk op foto's staan, omdat er zo veel gaat veranderen.

[Raisa]

Een nare karaktertrek van me waarvan het me maar niet lukt om die met wortel en tak uit te roeien is dat ik me altijd vergelijk met mensen die het beter hebben. Zo ook vanavond. Ik blader wat op het internet en lees verhalen van transmeisjes die in hun tienerjaren zijn omgegaan en daarin door hun ouders gesteund werden. Wanneer ze gaan studeren leven ze een normaal (voor zover normaal mogelijk is dan) leven want niemand ziet het aan hen. Dan kijk ik naar mijzelf in de spiegel en kan me wel voor mijn hoofd slaan: "Waarom ben je er niet eerder mee naar buiten gekomen? Het is je eigen domme schuld dat je nu in deze situatie zit! En dan ben je ook nog eens zo laf dat je je familie ontloopt!" Ik raak dan zo bang dat mijn leven nooit meer normaal zal worden, dat waar mijn familie me voor waarschuwd zal uitkomen: "Je zal het nooit meemaken ooit nog normaal behandeld te worden! Je moet maar werk zoeken op een plek waar je weinig met andere mensen in contact komt!" Ik weet dat ik me er niets van aan moet trekken, maar toch, het knaagt aan me. Vol tegenzin borstel ik mijn haar, trek mijn jas aan en fiets door de vrieskou naar college voor een les meteorologie waarbij ik in slaap doezel omdat ik de stof al op mijn vorige opleiding heb gehad.

Vliegen....

Een week geleden heb ik met een groep lieve vriendinnen een bezoekje aan het luchtvaartmuseum het Aviodrome gebracht. Het was echt een leuke dag op een incident na wat voor mij een diepere impact had dan ik had gewild. We stonden bij een trainingssimulator te praten met een suppoost. Nu distancieer ik me meestal wat van die machines maar een vriendin zei tegen een suppoost (Die je dan ook nog eens meneerde) dat ik verkeersvlieger ben. Tja, dan kom je er niet aan onderuit om dat te bewijzen en na wat tegenstribbelen hebben ze me in de simulator weten te krijgen om een nadering met landing te demonstreren. Nu is het alweer 7 jaar geleden dat ik voor het laatst een Boeing 737 had gevlogen dus ik vraag wat de snelheden en powersettings zijn. Geen antwoord. Gewoon zitten en gaan. De nadering ging vrij goed, ik had een mooi glijpad en een goede koers. Totdat ik op 30 voet hoogte uitkwam. Ik vergat dat dit geen slagroomklopper is van 700 kg maar een jet van 60 ton en trok bij de flare te hard aan mijn stuur. De neus schoot omhoog, en het toestel zwabbeerde als een dweil boven de baan. Met de motoren op stationair verdween de snelheid alsof het het tropisch regenwoud was. De vleugels hadden geen draagkracht meer en het toestel en kletterde op een hoogte van 10 meter uit de lucht op de baan. Het resultaat: Kist total loss en waarschijnlijk vele doden. Buiten de simulator konden mensen op een apart scherm meegenieten van het spektakel. Ik schaamde me dood en zei tegen mijzelf: "Daar zit je dan, mevrouw de piloot met haar grote mond. Dat brevet van je blijkt nu ook waardeloos". Weglopend uit het museum raak ik in gedachten verzonken over mijn tijd als vlieger en hoe het een enorme verspilling van tijd en kapitaal was. Nu zijn er alleen nog maar restjes over: je bent mislukt: slechts half vrouw en half piloot. In de verte hoor ik een vriendin vragen wat er nu gebeurde in die sim. Ik ben met mijn gedachten weer terug op Aarde en val geheel onterecht chagrijnig naar haar uit. Ik moet echt beter mijn emoties leren te beheersen.

[TanteJuut]

Roos, ik kreeg een brok in mijn keel van je verhaal. Wees niet zo hard voor jezelf. Je bent zelf je grootste vijand. En de dingen die gaan "lukken" komen eraan. Dikke vinger voor de rest.

[Gabriël]

@ Raisa: Ik kan me voorstellen dat je op zo'n moment er even niet tegen kan en het zo zwaar valt. Maar probeer niet te hard voor jezelf te zijn. Zoals je zelf al zei, het was alweer 7 jaar geleden dat je een boeing had bestuurd. Ik kan me voorstellen dat elke andere piloot die er zo'n gat tussen heeft zitten het ook niet ineens vlekkeloos kan en fouten zal maken.
En ik geloof echt wel dat jij in de toekomst een plek zult vinden waar je een normaal leven kunt hebben en je niet hoeven te verbergen voor de buitenwereld.

[Anon20180501]

Hoi Raisa,

Ik dacht gehoord te hebben dat ook piloten die nog dagelijks in functie zijn soms hun kunde moesten bewijzen in simulatoren en wanneer ze dan voor het eerst een nieuw model vliegtuig met al haar eigen gedragingen moesten besturen dat dat ook niet altijd meteen vlekkeloos afliep.
Wanneer je al 7 jaar niet meer hebt gevlogen en 'essentiele' informatie heb je niet tot je beschikking lijkt me dat enigszins daarmee overeen te komen.
Maar jij bent de piloot hier en kan dat dus beter beoordelen dan ik.

Nadat ik al tig auto's had gereden zonder stuurbekrachting vloog ik bijna uit de bocht toen ik er voor het eerst eentje reed MET stuurbekrachtiging...

Liefs Daniéla

[Fay]

Geen leuke ervaringen, maar ben idd niet te hard voor jezelf, je helpt jezelf er niets mee (al begrijp ik het absoluut)

1 van de redenen waarom ik schepen achter mij wil verbranden is dat ik geen zin meer heb in dit soort situaties, bij mij was het het vak van automonteur, afgelopen week startte mijn eigen auto niet,meteen reacties om me heen, je bent toch monteur? je kan dat toch maken? (toontje - wat loop je nou te zeiken)

vermoeiend

enfin

Vicky