Hysterectomie: ja of nee?

[Matijs]

Hi there,

Deze ochtend had ik een (voor)afspraak voor de hysterectomie. De arts met wie ik sprak, gaf aan dat hij het bijzonder vond dat er maar weinig mensen voor deze operatie gaan, zeker vergeleken met de mastectomie. In het verleden konden deze operaties tegelijk, maar sinds de nieuwe regel lijkt het alsof velen de hysto achterwege laten.

Ik was daarom nieuwsgierig naar jullie gedachte hierover. Hoe staan jullie hierin? Wel of niet deze operatie? Uiteraard mag je jouw antwoord ook toelichten

[San(ne)]

Ik heb hier persoonlijk wel over nagedacht, omdat ik geen testosteron gebruik en dus een normale menstruatiecyclus heb. Ik heb niet superveel dysforie rondom dat gebloed, maar vind het wel een irritante bedoeling. Omdat ik kinderen echt vreselijk vervelende wezens vind en deze ook nooit zelf wil voelt het toch elke maand als een soort reminder aan alles dat ik niet wil in mijn leven.

Anderzijds: er is voor mij geen medische reden om voor een hysterectomie te gaan.
Ik ben nu herstellende van mijn top surgery en vind het echt verschrikkelijk. Ik kan niet zo goed tegen medische dingen en de operatie en het herstel zijn wel een klein trauma merk ik.

Ik kan me daarom voor nu ook niet voorstellen dat ik vrijwillig nog een operatie onderga. De mastectomie is dan ook voor mij de doorslag om in mijn toekomst geen hysterectomie te ondergaan. Misschien ben ik over 10 jaar weer vergeten hoe naar een operatie is en denk ik er dan nog eens over na (net als dat tussen het verwijderen van mijn verstandskiezen 8 jaar zat, toen had ik weer genoeg moed verzameld/genoeg vergeten).

[Josh]

Voor mij is de hysterectomie voornamelijk gelinkt aan meta of phallo. Buiten dat het ook een oplossing zou zijn voor mij specifiek als de testosteron de problemen met PMDD niet oplost.

Mijn voorkeur is dan ook om het via de robot-operatie te laten doen waarbij alles-in-1 (hysterectomie, colpectomie en eventueel ook eierstokken verwijderen optioneel) wordt gedaan ter voorbereiding op eventueel meta of phallo. Maar dit is dus persoonlijke voorkeur voor iedereen. Het ligt er maar net aan wat voor jou zelf belangrijk is qua medische transitie.

Daarnaast lijkt het combineren van mastectomie en hysterectomie voor mij, iemand die nog nooit een operatie heeft ondergaan en zeer weinig op medisch vlak heeft meegemaakt, erg heftig om dat allemaal in 1 keer te doen. Ik wil dus ook eerst zien hoe ik ermee omga na de mastectomie en hoe dat herstel is.

Ik heb destijds een website gevonden van Amsterdam UMC: Keuzehulp genitale operaties voor transmannen

Dat geeft een goed overzicht van de mogelijkheden, bovendien geeft het de argumenten voor en tegen elke operatie op gebieden: behandeling & resultaat, kwaliteit van leven, omgeving, seksualiteit, overtuiging.

Ik zal deze link ook op de T-wiki plaatsen.

[Daan_3]

Interessant dit.

Bij mij persoonlijk staat een hysterectomie wel hoog op mijn lijstje. Ik heb er genoeg dysforie van dat, onafhankelijk van andere keuzes die ik nog moet maken, die hele handel er van mij uit mag. Op het moment heb ik geen interesse in verdere genitale operaties, en ik denk niet dat dat gaat veranderen, maar wie weet.

[Simão]

artsen zijn altijd terughoudend met deze operatie omdat ze toch o zo bang zijn dat je wel eens spijt kunt krijgen
Ik heb het zelf op 36 jarige leeftijd laten doen omdat ik veel pijn had (hij was absurd groot, lag naar achter gekanteld en had een vleesboom), dus niet wegens dysforie en de arts deed lastig, ik was de jongste die ze ooit gedaan had, ik moest drie keer op gesprek komen
Het eerste dat ik riep toen ik bij was na de operatie, was dat ik zo blij was dat dat kreng eruit was en dat ik me in evenwicht voelde
Had ze nog nooit meegemaakt
Ik heb haar twintig jaar daarna ofzo nog eens een brief geschreven waarin ik schreef dat ik nog steeds heel blij was dat dat kreng eruit was
Weet je, gynacologen zijn zoveel bezig met mensen met kinderwens, die kunnen het zich amper voorstellen hoe iemand dat ding waar het allemaal in moet gebeuren, kwijt zou willen Ze hebben geen idee dat het voor iemand een volkomen waardeloos ding kan zijn dat er beter uit dan in is!
Dat maar weinig mensen het doen heeft volgens mij veel meer te maken met hoe ze op je inhakken om het vooral niet te doen -en dan twijfel zaaien en omdat het onomkeerbaar is doen ze het dan maar niet- dan met werkelijke keuze van de bezitter van de baarmoeder zelf

Dit gezegd, ieder moet natuurijk doen wat bij henzelf goed voelt

[Daan_3]

Dat zou best eens kunnen inderdaad

Bij mijn moeder deden ze een aantal jaar geleden ook moeilijk, en zij was toen 50+ en op het randje van de overgang. De arts zei blijkbaar nog dat ie het normaal gesproken liever niet deed, maar "het was achteraf wel echt medisch noodzakelijk". Ik kan daar zo slecht tegen. Het is uiteindelijk toch je eigen keuze!

[Frederieke]

Het is uiteindelijk toch je eigen keuze!

Ja en nee. Voor een transman zoals jullie wat mij betreft zeker wel, omdat dat, net als een vaginaplastiek voor mij als transvrouw, de dysforie kan verhelpen. En is het dus in die zin noodzakelijk om uit te voeren.
Maar voor een cis-vrouw ligt het wat mij betreft anders. Ik kan me heel goed voorstellen dat een arts dat niet zonder indicatie wil doen.
Elke analogie gaat uiteindelijk natuurlijk mank, maar als ik vraag om mijn been te amputeren kan dat mijn keuze zijn, maar dat betekent niet dat elke arts dat voor zijn rekening wil nemen en dat dus wil uitvoeren. Ook al wil ik het nog zo graag.

[Simão]

Frederieke, uiteraard moet er een medische indicatie zijn, maar die kan zowel geestelijk en/of als lichamelijk zijn
Waar het om gaat is, dat zelfs met die medische indicatie, artsen het nog uit je hoofd proberen te praten en met andere oplossingen aankomen
Alles om het heilige ding te redden Ik heb het niet eens over mijn huisarts gehad die me door moest verwijzen en nóg moeilijker deed!Ze heeft ook een hele rare verwijsbrief geschreven Dat kreeg ik pas later te horen, anders had ze een oor vol kunen krijgen
Een arts moet gewoon niet doen alsof jij niet in staat bent om die keuze te maken
Eventueel ooit spijt kunnen krijgen mag niet bij een arts meedingen in beslissingen Ze kunnen voorlichten, maar de patient moet de afweging maken, daarbij wat valt er werkelijk af te wegen? Een leven met ellende of een leven vrij van die ellende , poe poe lastig hoor, zo´n afweging
Volgens mij hebben de artsen die er zo´n moeite mee hebben gewoon geen idee wat het is om ellende te hebben met of om een baarmoeder

En ja ik weet dat er cis vrouwen zijn de rouwen om het verlies van hun baarmoeder maar dat komt met name voor als een en ander koud op hun dak kwam, niet als ze van te voren hadden bedacht dat ze van hun baarmoeder af wilden

[Daan_3]

Wat Simão zegt inderdaad. Als ik kijk naar cis vriendinnen van mij die absoluut geen kinderen willen, nooit gewild ook, en dan nog iedere maand door die stress moeten als ze laat ongesteld zijn. Een vriendin van me heeft hemel en aarde moeten bewegen om uiteindelijk dan maar gesteriliseerd te worden, want ze kan met haar medicatie sowieso geen kind krijgen, zelfs al zou ze dat willen. Dat moet toch makkelijker kunnen...

[Matijs]

Ik heb hier persoonlijk wel over nagedacht, omdat ik geen testosteron gebruik en dus een normale menstruatiecyclus heb. Ik heb niet superveel dysforie rondom dat gebloed, maar vind het wel een irritante bedoeling. Omdat ik kinderen echt vreselijk vervelende wezens vind en deze ook nooit zelf wil voelt het toch elke maand als een soort reminder aan alles dat ik niet wil in mijn leven.

Anderzijds: er is voor mij geen medische reden om voor een hysterectomie te gaan.
Ik ben nu herstellende van mijn top surgery en vind het echt verschrikkelijk. Ik kan niet zo goed tegen medische dingen en de operatie en het herstel zijn wel een klein trauma merk ik.

Ik kan me daarom voor nu ook niet voorstellen dat ik vrijwillig nog een operatie onderga. De mastectomie is dan ook voor mij de doorslag om in mijn toekomst geen hysterectomie te ondergaan. Misschien ben ik over 10 jaar weer vergeten hoe naar een operatie is en denk ik er dan nog eens over na (net als dat tussen het verwijderen van mijn verstandskiezen 8 jaar zat, toen had ik weer genoeg moed verzameld/genoeg vergeten).

Respect dat je om kunt gaan met de maandelijkse cyclus, vooral omdat je elke keer wordt geconfronteerd met iets wat je niet wilt.

Ik denk dat ik gedeeltelijk je mening deel over het ondergaan van een operatie. Na de mastectomie had ik zo'n beetje dezelfde gedachte. Ik keek ontzettend uit naar die operatie, maar wat erna kwam had ik echt liever overgeslagen. Voor mij was (is) vooral een aantal uren kwijt zijn (de narcose) angstaanjagend. Ik heb daarom ook heel lang gezegd dat een andere operatie voor mij niet hoefde.