Opweg

[Jannet V]

Opweg 12

Zacht vallen.
Het is een vraag die me vaak gesteld is en eentje die ik mezelf ook vaak gesteld heb. “Val je op mannen of op vrouwen.” Een allereerste reactie op de allereerste keer dat ik de vraag voorgeschoteld kreeg was, “Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit het bed met een man zal delen.” Mede gezien alles wat ik in het verleden heb meegemaakt. Maar dan nog, ik ben nog nooit van mijn leven op mannen gevallen maar ik ben wel mijn hele leven vrouw geweest. In het verkeerde lichaam dan wel te verstaan. Menigmaal heb ik mezelf wel afgevraagd of ik misschien homoseksueel zou kunnen zijn omdat het samenzijn met mijn partner al heel snel helemaal verkeert voelde. Maar ook vroeger al maakte de gedachte dat ik bij een man zou zijn helemaal geen vuurtje bij me aan. De enige keer dat het wel gebeurt is, heeft zich zelfs als een traumatische ervaring in m’n geheugen genesteld.
Mijn lichaam is altijd al de verkeerde geweest, vanaf mijn geboorte en zelfs daarvoor al. Ik ben als meisje geboren in een jongenslichaam en dus mijn hele leven al vrouw geweest die zich altijd aangetrokken voelde tot het eigen geslacht. Voor mezelf heb ik altijd ontkend dat ik homoseksueel zou zijn maar ik ben het wel degelijk. Dus was de vraag die ik me ooit eens stelde helemaal zo gek nog niet behalve dat ik het bekeek vanuit mijn kooi en dus met het verkeerde antwoord kwam.
Ooit zijn er wel seksuele behoeftes geweest, in het begin puur lichamelijk zelfs waar mijn geest helemaal niets mee te maken had. Langzaam drukte mijn geest het lichamelijke in een hoekje waardoor man/vrouw seks als iets begon te voelen wat niet klopte, het voelde niet goed. Mijn geest wist mijn mannenlichaam zover te krijgen dat het bijna niet meer reageerde maar zelfs dat was te veel. Niet alleen voor mij, een opmerking van mijn toenmalige partner dreef een wig in onze relatie. Een deuk die daarna meerdere deuken veroorzaakte.
Na mijn coming-out werd de vraag waar ik op zou vallen menigmaal gesteld en ik durf nu met zekerheid te zeggen dat ik niet op mannen val. Dus ook nog maar even niet zoenen a.u.b.

[Jannet V]

Opweg 13

Dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zou zijn wist ik van te voren al en dat hoeft ook niet. Maar tijdens mijn stemoefeningen kwam ik in aanraking met een stem uit het verleden. In de jaren ’90 van de vorige eeuw, was ik redelijk actief op meerdere fronten. Maar altijd met als achterliggende gedachten onze kinderen. Het zwembad in Norg, het oud papier inzamelen voor de basisschool. Daarmee samenhangend ben ik geregeld geïnterviewd, radio, tv. Maar ook tijdens raadsvergaderingen en bij andere gelegenheden heb ik mijn stem kunnen horen zoals anderen die horen. Eerst een beetje vreemd maar later had ik er vrede mee.
Afgelopen week heb ik mijn stem opgenomen om te kijken hoe ik kan spelen met het geluid. En plotseling stond daar een Beer uit het verleden met de stem van iemand die ik nooit had willen zijn. Elke andere poging om nog een oefening met mijn stem te doen eindigde in een schorre en volledig blokkerende stem. En emotioneel voelde het als het moment dat ik volledig besefte dat ik een vrouw was met een werkende mannelijkheid. En misschien wel veel erger want dat kleine stukje kan ik heel erg goed verbergen en mijn stem alleen door niets te zeggen.
Dat laatste wil ik niet meer, dus een beetje samenvattend, mijn stem is nu nog nostalgisch. In de toekomst zou ik het fijn vinden als het iets anders kan klinken maar nog veel belangrijker ik hoop dat het lukt om die Beer te accepteren als een stukje van mij.

[J1nny]

Troost je, je bent niet de enige.......

[Jannet V]

Dankjewel Jinny, niemand hier is de enige..., gelukkig!

[Jannet V]

Voorzichtig!

Voorzichtig kijk ik rond in de tuin waarin ik ooit oud had willen worden. Ik zie de dakpannen die over waren van de bouw, de stammen van de coniferen die staan te wachten om in stukjes gezaagd te worden voor de kachel. De Mispel die niet groeien wil, gekregen van vrienden die nu ook gescheiden zijn. De bekende oude Eiken, de vuurplaats en de Walnoot waaraan ik ooit een schommel had willen hangen voor mijn kleinkinderen. Een stapel tegels die ooit de ondergrond voor een gastenverblijf had moeten worden. Het kippenhok en de poel die soms heel vol stond en soms gort droog.
Voorzichtig loop ik rond in een tuin waar mijn kinderen hebben genoten van de zomerzon en voorzichtig stap ik op de veranda die mij zoveel jaren geholpen heeft om de dag weer te durven aanvangen. Voorzichtig durf ik toe te geven dat dit mijn thuis niet meer is.
Voorzichtig durf ik te beseffen dat er andere mensen zullen zijn die hier gelukkig worden. Ook ik ben het stukje rouw nodig om alles wat geweest is achter me te kunnen laten, gelukkiger dan ooit wil ik mezelf vertellen dat ik meer gewonnen heb dan verloren. Misschien verlies ik veel maar ik heb mezelf wel gevonden. Beter laat dan nooit!

[Eva]

Dat gaat diep, Jannet. Mijn waardering voor je zelfbewustzijn!

[Jannet V]

Overdenking.

Terug getrokken in het kamertje van het huis waar ik noodgedwongen nog een poosje moet vertoeven, besef ik hoe klein mijn wereld aan het worden is. Het liefst zou ik alles achter me laten om zo de wereld weer aan te kunnen. Het contrast is veel te groot geworden, na het ontvluchten van mijn kooi, nu opgesloten in een kamertje. "Ik wil hier weg, het is voorbij..."
Het gemis van die ene waarmee ik blindelings kan schrijven, veroorzaakt een stekende pijn op momenten als deze. En woorden als, "Wanneer kom je weer?", splijten mijn ziel in tweeën. De overweging om dan maar alles aan mijn ex te laten of het huis te verpatsen voor een habbekrats, staat om het hoekje. Dan maar geen geld voor een borstvergroting en de inrichting van een huurhuisje.
"Ik wil hier weg, het is voorbij. Ik ben hier lang genoeg geweest. Dit leven is niets meer voor mij, het is allang niet meer een feest."

Na een onrustige nacht en een ochtend waarin ik heel erg veel heb na gedacht, kom ik tot een ontdekking. Het triggeren wat mijn ex doet heeft te maken met het feit dat zij mij constant vergelijkt met E, haar vriend. E haalt broodjes, laat de hond uit, kan goed koken, zet hapjes neer, is attent en zal ongetwijfeld wel goed in bed zijn. Ze is appels met peren aan het vergelijken en ik trap er weer in. Soms kan ik zo verschrikkelijk boos op mezelf worden.

[Jannet V]

Cynisme!

Het broeit. Ik zit de hele dag al te prutsen omdat het me maar niet lukt om mijn armbandje om te doen. Vannacht heb ik lang maar onrustig geslapen, het gevolg is een lichaam wat de hele dag aan het tegenstribbelen is. Vooral mijn handen willen dan helemaal niet meer luisteren naar mijn hoofd. En mijn hoofd zoekt een manier om de frustratie te verwerken, bij dezen dus.
Ik ben een vrouw en wil er nog zo min mogelijk aan herinnerd worden dan mijn leven als man een grote maskerade was. Ik hoef niet te horen hoe attent een man kan zijn, ik wil niet weten hoe mannen zijn, want dat heb ik aan den lijve ondervonden. Ik weet hoe platvloers mannen kunnen reageren op vrouwen enkel om indruk te maken op andere mannen. Het haantjes gedrag heeft me mijn hele leven in stille schaamte doen wegkruipen. Maar ik heb ook vrienden die hun emoties bloot durven te leggen en dan blijken die stoere hanen hele gevoelige kuikentjes te zijn. Het gebeurde niet dagelijks maar de momenten dat het wel gebeurde koester ik met veel liefde.
Kortom, als er iemand is die vrouwen en mannen niet begrijpt dan ben ik het wel. Mannen begrijp ik niet omdat ze in mijn ogen dingen doen die helemaal nergens op slaan. Als ze jong zijn dagen ze elkaar uit om tegen schrikdraad te plassen …, hoe zot kun je zijn. Op iets latere leeftijd zijn het net lopende trofee kasten, ze dragen de veroverde slipjes nog net niet zichtbaar bij zich. (zeggen ze) En later lopen ze met een nonchalance achter een kinderwagen alsof het een grasmachine is.
Vrouwen is nog veel erger die begrijp ik helemaal niet, ze vallen op mannen …!
Als mijn lichaam even niet wil dan word ik cynisch, blijkt maar weer.

[Irene_de_Vreede]

Als dit jouw vorm van cynisme is dan wacht ik op meer, ik heb me rot gezocht naar de like knop. Hilarisch Jannet, hier wordt ik vrolijk van. Als dit soort uitbarstingen allen dan voorkomen wanneer je je rot voelt dan zie ik er met liefde vanaf.

[Jannet V]

Dankjewel Irene, dit soort stukjes is een soort afreageren, als het af is voel ik me stukken beter.

Jannet