Stress, ptss

[Fay Ola di jee]

Hi all, ik ervaar nog steeds heel veel stress vanwege mijn gd, ondanks allerlei behandelingen hulp etc.

Ik ben het sinds vorig jaar ptss gaan noemen.

Het maakt dat ik niet de stappen zet die ik zou willen, want veel angst.

Tis miss een opendeur, want welke Trans ervaart nu geen stress, maar toch, kheb het id dat ik de extreme variant heb, of ik ben gevoelig, is het herkenbaar bij jullie?

Angst voor ontdekking, niet passabel zijn, door de mand vallen, ik gooi maar wat factoren op

Danku....Fay

[Irene_de_Vreede]

Ik heb dat vroeger (eigenlijk niet eens zo heel lang geleden) wel gehad, maar tegenwoordig heb ik daar helemaal geen last meer van. Ik ben gewoon relaxter geworden, me minder bewust van mijn verschijning.

[Marije]

Ik herken het ook en ben ermee aan het werk. Binnenkort krijg ik ook nazorg van de psycholoog hiervoor.

Mijn vermoeden zou zijn dat velen van ons precies weten waar hun valkuilen liggen als het gaat om passabel zijn.

Gaat het echt vaak mis of is het meer de angst en is die wellicht onterecht?

[Fay Ola di jee]

Pre of post op maakt uiteraard wel verschil,naarmate je beter in je juiste lijf komt , of is het een kwestie van hoe je er mee omgaat.

Innerlijke stress en angsten ken ik van kinds af aan, vind ik nog steeds lastig .

Ik ga er ook weer mee aan de slag , ademwerk kan helpen, maar heb eigenlijk ook een psych nodig.

Where to find, velen hebben lange wachtlijsten of patiëntenstop....enfin lets find out

[Dawn]

Ondanks dat mijn transitie van voor het “internettijdperk” was en ik daar geen verleden en daarmee ook geen kans op ontdekking heb, komt enige spanning ook bij mij nog steeds zo nu en op.
Het meest trad het op na bv tv programma’s of andere berichtgeving bij mijn werk. Als er dan over gesproken werd was ik steeds op mijn qui vive. Toen ik eerder dit jaar geopereerd werd om mijn borstimplantaten door lipofilling te laten vervangen heb ik na 14 jaar bij deze werkgever mijn directe collega’s stuk voor stuk geïnformeerd. Hun reacties waren van oh oké via hé nooit gedacht tot de vraag of ik nu gelukkig ben. Yes!! Dat ben ik.
Hiermee ben ik nu een stuk spanning kwijt en dat voelt heel fijn
Sommige van mijn buren weten het sommigen niet, maak mij daar totaal niet druk om. Hebben ze vragen merk ik het wel.
Verder in dagelijks leven of nieuwe mensen ontmoeten ben ik een stuk meer op mijn gemak dan pre- of net post- op. Bij onze garage vinden ze mijn technische kennis juist leuk en spelen met de gedachte van een ladies avond met basic uitleg over klein onderhoud. Mobiele telefoon maak ik nog wel eens een misgendering mee en verbeter dan gewoon en/of zeg dat ik verkouden ben. Meestal is dat voldoende.

Oftewel ja er gaat veel goed, hoe verder post op hoe beter/ makkelijker. Ook gaat er wel eens wat minder en daar probeer ik niet te veel bij stil te blijven staan. Soms even nadenken wat gebeurde er en waarom/had ik iets beter kunnen doen. Zo nee lekker door!

[Dawn]

Ga vooral uit van je eigen sterkte en kracht! In de spiegel zie jij alles wat een ander vaak niet opvalt
Als iemand je langer aan lijkt te kijken hoeft dat niet over jou te gaan of iets slechts te betekenen: soms zien ze iets achter je of vinden ze je haar of kleding gewoon leuk. Terwijl jij denkt oh-oh… mij is dit zeker pre en kort post-op overkomen. En zelfs als iemand iets ziet of denkt te zien hoewel nooit leuk, is dat dan heel erg immers kom je die persoon ooit nog eens tegen? Hoe verder post op hoe minder ik dergelijke momenten heb.

[Marije]

Ja, mannen kijken naar vrouwen. Surprise! Daar moest ik in het begin ook erg aan wennen. In je hoofd moet je de slag maken dat dit nu eenmaal zo werkt en dat ze naar je kijken omdat je een vrouw bent, niet omdat ze twijfelen ofzo.

[Fay Ola di jee]

Dat laatste...dat je door de mand denkt te vallen oid....

Las ooit iets inde trant van :

33 % van de mensen vind tje ok, 33% niet, en 33% dienst care.

Zo bekeken relativeert het eea

In de kern gaat het natuurlijk over zelfafwijzing.

Hoe meer jij van jezelf houdt hoe minder het uitmaakt wat een ander van je vindt.

Angst nr 1 voor zon beetje iedereen, angst voor afwijzing , maar die valt weg als je jezelf niet meer afwijst.

Dank voor de bijdragen, leerzaam

[Jennifer Westerman]

Hi all, ik ervaar nog steeds heel veel stress vanwege mijn gd, ondanks allerlei behandelingen hulp etc.

Ik ben het sinds vorig jaar ptss gaan noemen.

Het maakt dat ik niet de stappen zet die ik zou willen, want veel angst.

Tis miss een opendeur, want welke Trans ervaart nu geen stress, maar toch, kheb het id dat ik de extreme variant heb, of ik ben gevoelig, is het herkenbaar bij jullie?

Angst voor ontdekking, niet passabel zijn, door de mand vallen, ik gooi maar wat factoren op

Danku....Fay

Oei, geen idee hoe ik je gerust zou kunnen stellen of iets kan schrijven wat je helpt.
Je geeft angsten aan die eigenlijk allen hetzelfde betekenen.
Ik kan je vertellen dat ik die angsten ken, heb en soms overkom om vervolgens even zo vaak weer terug te vallen.
Het enige wat nu echt lijkt te werken is mijn realisatie sinds kort dat ik geen gewone vrouw ben maar een trans vrouw.
Hierdoor lijkt er iets ruimte te komen voor acceptatie hoe ik ben of eruit zie.
Maar waterdicht is het niet, nog niet in ieder geval.

[Fay Ola di jee]

Hi, paar dagen verder, realiserend dat de afgelopen10 maanden de meest heftige waren uit mijn leven en ik heb nogal wat turbulente periodes gehad.

Beseffen dat ik een soort van burnout heb en daar aan toe mag geven.

Het komt goed, ademwerk meditatie fysiotherapie cranio sacraal en een zooi zelfliefde

Fay ( 5 x ademen zet je altijd terug op aarde )