Ouders vertellen

[Daniel]

Ik weet dat het voor iedereen anders is omdat alle mensen en dus ook ouders anders zijn en anders reageren, maar ik wil toch jullie advies.

De laatste tijd ben ik het echt meer dan zat om te liegen en niet mezelf te kunnen zijn, ik krijg een soort oer-drang om m'n moeder te vertellen wat er aan de hand is. Nou zijn er een aantal voors en en een aantal tegens.
Voor:
- Ze is open minded
- Ze houd onwijs super duper veel van me

Tegens:
- Ze heeft al eerder bij een hele serieuze zaak verteld dat ze me een aansteller vond en dat ik niet zo moest zeuren
- Ik woon nog thuis, en als ze het niet accepteert kan ze me tegenhouden om te doen wat ik wil of zelfs uit huis zetten.
- Ik weet nog niet 100% zeker of ik wel FtM ben en hoe ver ik wil beginnen of door wil gaan met/in de transitie.

Vooral het feit dat ik nog thuis woon en ze me alles kan maken vind ik niet fijn, maar ik heb niet het gevoel dat ik kan wachten tot ik op mezelf woon (gaat langer dan een jaar duren, misschien wel 5 jaar)

Wat zouden jullie doen?

- Daniel

[Irene_de_Vreede]

Hi Daniel,

Ze houdt super veel van je, dat is belangrijk aan de voors, het openminded zijn is weleens moeilijk als het dichtbij komt, dus daar zou ik niet op blind varen.

Al noemt/vindt ze je een aansteller, dan nog, ach daar kom je wel overheen
Ze kan je tegenhouden of het huis uit zetten, maar als ze superveel van je houdt zal ze dat laatste zeker niet doen
wees open over je twijfels, dat heeft als voordeel dat het niet al te confronterend overkomt, maar als nadeel dat ze er hoop in kan zien,

Als ouder kan ik zeggen, dat wat er ook gebeurt het blijven toch je kinderen,

succes en sterkte

[Harro]

Hey Daniel,
beetje raar om jou advies te geven omdat ik zelf mijn ouders nog niets durf te vertellen. Zie het dan ook maar als meedenken en kijk of je er iets aan hebt.

Ik kan me heel goed jouw dilemma voorstellen. Overigens als ik jouw foto zie, dan zie ik gewoon een jongeman. Heeft je moeder daar nog geen vragen over gesteld? Anders zou dat een inleiding kunnen zijn, door te vragen of ze iets heeft gezien aan je.

Verder zou je kunnen benoemen dat je twijfels hebt over je genderindentiteit, dat je twijfelt of je FTM bent. Vertel haar over het proces waar je inzit, dat komt minder 'stellig' over.
Ik zou ook benoemen dat je vooral eerlijk naar haar wilt zijn, maar dat je het moeilijk vond omdat je niet goed weet hoe ze gaat reageren.

succes in ieder geval

[Daniel]

Die foto was een luck shot (toch bedankt, haha!)
Maar bedankt voor het advies.

[Anthony]

Heb je wel is gepeild over hoe zij er over denkt? Misschien kun je daar door wel een gesprek creëren waardoor het niet als een bom in huis valt. (Bijvoorbeeld over iets dat je op tv hebt gezien o.i.d).

Je zou ook een brief aan haar schrijven waar je mee zit. (Misschien is dit wat onpersoonlijk). Maar dan zou je het haar kunnen laten lezen eventueel even alleen laten zodat ze het even kan laten inzinken.

(Dit zijn gewoon enkele dingen die in mij opkomen en wellicht beter klinken in mijn hoofd dan op papier.)

Maar ik wens je in ieder geval veel succes!

[Anon20190712]

Ohhhh ik zit in dat zelfde schuitje...
Heb besloten er maar mee te wachten tot ik weer een eigen huisje heb.
Dat voelt toch wat veiliger, en voor mij zal het hopelijk niet gek lang meer duren.

[Kiyo]

Ik zit ook met hetzelfde, maar heb het in principe makkelijker omdat ik op kamers zit en mijn ouders één keer in de paar maanden zie. Mijn ouders wil ik het pas vertellen wanneer ik een beslissing heb genomen mocht ik stappen ondernemen. Dit geeft voor mij rust omdat ik hen niet wil belasten met een zwevende gedachte waar ik het antwoord nog niet op weet.

Ik snap dat het heel anders is wanneer je nog thuis woont. Het lijkt me veel moeilijker. Denk inderdaad dat het goed is om te peilen hoe ze er in staat en dat je bijvoorbeeld aan kan geven dat het serieuze overweging is die je maakt wanneer je het vertelt.

Echt liegen vind ik het zelf niet, want het is niet zo maar iets waar je het over gaat hebben. Het is goed om er eerst over na te denken en eerst te kijken wie je echt wil zijn. Ik denk dat je dan sterker staat en dat het makkelijker is om te vertellen want voor jezelf ben je er dan al soort van uit.
Al is het nadeel dan wel dat je wel steun mist en er zelf mee moet worstelen, dus wat dat betreft kan het fijn zijn om het te vertellen zodat je bij je moeder terecht kan wanneer het moeilijk is.

[Irene_de_Vreede]

Ik zit in het omgekeerde schuitje, hoe vertel ik het mijn kinderen

[Figó]

Ik ken de spanning heel goed. Ik denk ook dat je ergens wel een voorgevoel kan hebben over hoe iemand reageert. Dat heb ik wel in ieder geval. Mijn moeder merkte aan me dat er iets dwars zat. We gingen op een rustig moment op de bank zitten en na heel lang 'Wat is er dan?' 'Ja gewoon...' heb ik het haar toch verteld. Ze reageerde heel erg goed en ik moest zelfs huilen van opluchting. Dus misschien kan je net als ik een rustig moment zoeken om het te vertellen. En zoals Henrico al zegt misschien eerst zeggen dat je het voor jezelf aan het uitzoeken bent. Dat komt in ieder geval al minder heftig over. En ik weet niet of er iemand is die het van je weet en die je moeder goed kent maar misschien kan die er wel bij zijn. Dat is misschien wat minder eng en die kan je er ook bij helpen! In ieder geval heel veel succes en sterkte

P.S. Als jij een man bent dan ben jij dat. De kans bestaat dat je moeder er moeite mee heeft maar je bent haar kind dus ze zal het vanzelf accepteren en mee leren omgaan.

[Figó]

P.P.S. mijn moeder zegt/zei soms ook wel eens dat ik me aanstel, (dat ging dat niet over het onderwerp genderdysforie natuurlijk!!!!) maar als het erop aankomt dan neemt ze me serieus en dat weet ik ook. Dit is iets waar mensen niet zomaar van zeggen dat het aanstelleritus is, zeker ouders niet