Moedig_Klif_Bos schreef:Ik vind dat transen open moeten staan voor het experiment. Er is nogal wat in te halen. Ik beken dat ik wel geoefend het met lopen en bewegen, logopedie, woordkeuze, kledingstijlen & flirtgedrag. Het authentieke zelf is ook een lastig begrip. Ik denk dat passabel zijn ook betekent dat je congruent moet zijn in je gehele presentatie.
Ben ik wel met je eens. Al is veranderen en tegelijkertijd echt en authentiek blijven, best een lastige...
Voor mij zelf heb ik, denk ik wel, bereikt dat ik als vrouw wel mezelf ben, al probeer ik nog steeds wel me zelf bewust te houden in met name houding en spraak. Er is ook een tijd geweest dat ik als vrouw vrijwel altijd rondliep in jeans en sneakers, zonder makeup maar met lang haar ... en dat ging heel lang goed, tot ik echt te gemakkelijk daarin werd...
heb je bij dat oefenen ook hulp gehad van professionelen? Of heb je je dat zelf aangeleerd? Ik sta nu vlak voor mijn RLE en ik wil mij dit ook gaan aanleren voordat ik echt en femme de straat op ga. Je krijgt nooit een tweede kans voor een eerste indruk nietwaar? Dus ik zoek personen die hier heel veel ervaring mee hebben. Als ik zelf maar het gevoel heb gehad hoe het voelt om als een vrouw te lopen en te bewegen dan kan ik dat gevoel vast houden en van daaruit zelf gaan oefenen....
Mmm, heb dat (nu al, ja..) een beetje losgelaten, houding, manier van lopen,bewegen, etc
Vond het te gekunselt en geforceerd, om van relaxed maar te zwijgen, sinds coming out wel enorm veel meer mezelf, hoef dat masker niet meer op te houden, relief, en dat lijkt me ook best genoeg
(scheelt ook enofm in gevoel, of je in werkschoenen stalen neus, of femmenin gymschoenen de deur uitloopt, om maar wat te noemen)
Jezelf zijn is het allerbelangrijkst Jacky, ik ben als je weet al een maand of wat met mijn eigen RLE bezig en mensen nemen mij als ik ben.
Vrouwen hier op het dorp spreken mij gewoon aan, mijn sportschool activiteiten heb ik ook als dame voltooid en de vrouwen daar gingen ook gewoon met mij om als een van hun.
Er werd wel eens een vergissing gemaakt, maar daar moet je maar overheen stappen daar de meesten het niet expres doen.
Bij het afscheid maakte een van de vrouwen in een gloedvol betoog een vergissing en kreeg een kop als een boei.
Ik til er minder aan.
Gezien mijn postuur en dergelijke is het niet verwonderlijk dat de vergissing gemaakt wordt.
@Jacqueline: ik heb geen hulp van professionelen gehad. Gewoon kijken wat andere vrouwen doen en imiteren maar...
Vooral kleinere en voorzichtigere bewegingen maken helpt. Imitatieleren hebben we allemaal mogen ondergaan, alleen doe je het nu opnieuw voor jezelf.
Soms gaat het goed en soms kan ik me enorm in een hokje geduwd voelen door de maatschappij. Gender is binnen deze maatschappij puur op uiterlijk gebaseerd en dat is hartstikke frustrerend. Er zijn dagen dat ik op sta en geen zin heb om die koeklaag weer op mijn gezicht te smeren, maar om als "mezelf" te worden erkend is het noodzakelijk. Daar kan ik wel eens boos om worden. Aan de andere kant kan ik het de maatschappij ook niet kwalijk nemen. Ach ja.. Ik weet dat ik voor mezelf leef en niet voor de maatschappij maar het blenden in de maatschappij is voor mij heel belangrijk. Het leven van een trans vrouw/man is zo simpel
Ik kwam gisteravond dit blogartikel tegen over passabiliteit.
In het kort wordt er gesteld dat we van het idee 'passabel zijn' af moeten omdat het suggereert dat we ons voordoen voor iemand die we niet zijn.
Aan de andere kant heb ik er wel wat kritiek op. Wij als transgenders zijn nu eenmaal anders dan cisgender mannen en vrouwen en gaan in transitie om die kloof kleiner te maken.
Ik heb het artikel gelezen, maar deze mevrouw draait de zaak een beetje om. Alsof de medemens slecht kan taxeren en je misgendered wordt door verkeerde definities van gender. Het is duidelijk dat dit vanuit sociaal maatschappelijke hoek komt. Er zijn nou eenmaal biologische markers en geslachtspecifiek gedrag. Ik vind passabel zijn relevant, want het is de uitkomst van de transitie. Ik wil overeenstemming tussen mijn lijf, gevoel, gedrag en sociale bejegening. Het androgyne midden is niet mijn ambitie (overigens geen kwaad woord over degene die dat wel nastreven). Ik heb ook respect voor mensen die schijt hebben aan alle ideaalbeelden. Maar ik ben een conformist.
Hoewel ik geen fan ben van hokjes, is het wel mijn wens om onopvallend en ongestoord mijn leven te kunnen leiden. Als je (zichtbaar) buiten de maatschappelijke hokjes valt is dat een stuk moeilijker, dat tracht ik dus te vermijden. Maar ik ben het ermee eens dat je trouw moet blijven aan jezelf. Als het ideaalbeeld dat je nastreeft een maatschappelijke standaard is die wederom niet overeen komt met je gevoelens, dan ga je van de ene leugen leven naar de volgende en ben je toch echt verkeerd bezig.
