Wat had jij willen weten voordat je in transitie ging?

[Lidi]

Wat ik had willen weten?
Dat mijn familie/gezin me zou verstoten zodat ik me daarop had kunnen voorbereiden.
Dat mijn sociale omgeving en vrienden me zo verschrikkelijk goed zouden opvangen.
Dat ik heel veel goede en positieve hulp zou krijgen van de medici en behandelaars.
Dat mijn directe collega's me volledig zouden steunen.
Dat ik, ondanks die positieve kant, toch mijn baan zou verliezen omdat het management mijn transitie niet zou accepteren.
Dat na mijn verhuizing uit de randstad mijn nieuwe sociale omgeving/dorp me volledig zou accepteren.
Dat er veel mensen/mannen zijn die misbruik van je willen maken voor die ene geheime experimentele date. (Be carefull)
Dat ik ondanks de tegenslagen mezelf kan en mag zijn wie ik ben en dat dat geweldig is.
Dat ik ondanks alle moeite en pijn toch een blij ei ben.
Had ik het anders kunnen of moeten doen? Ik zou niet weten hoe.

[Camilla]

Dat ik zo vroeg mogelijk moest een full-time baan zoeken. Ik begon rond 2018 hormonen te nemen + laserbehandelingen, en ik kwam dezelfde jaar naar Nederland. In 2019-2020 moest ik al een full-time werk te hebben voor mijn transitie, maar ik had nog alleen part-time banen. Ik was een beetje lui en te rustig voor een paar jaar. "Genderteams" gaven mij alleen een false hope, dat ik iets (ten minste 1 of 2 operaties) van die strenge artsen kan krijgen.

Eerste keer (in 2019-2020) lukte dat niet met UMCG. Ik kwam weer op hun wachtlijst. Alleen in 2021 kreeg ik een full-time baan en begon te sparen om erg lange wachtijden te vermijden. Toen ik eind 2022 bij UMCG op de beurt was, was ik al klaar met FFS en stemoperatie (allebei zelf betaald), en borstvergroting was al gepland voor 2023 (ook zelf betaald). Ik probeerde ten minste SRS van UMCG gratis te krijgen, maar zelfs dat lukte niet. UMCG wilde al weer alles over mij weten, en de psycholoog was bijna als een FBI-agent ("Waarom wil je alles over je moeder te vergeten? Waarom zijn er verschillende feiten in je biografie? Waarom wil je deze naam?"). Ik was zo nerveus en boos na een aantal gesprekken, dat ik weer (de tweede keer) weg van UMCG ging.

Dus alleen nu (in 2024!) krijg ik SRS (mijn vierde operatie), en dat wordt ook zelf betaald. Als ik vroeger full-time begon te werken, kon mijn transitie al in 2022-begin 2023 helemaal afgemaakt worden. In ieder geval, de woorden "free surgeries for transgenders in the Netherlands" en "universal health care" zijn niet waar voor veel mensen, en dat was 100% niet waar voor mij ook. Dan werd ik bekritiseerd door veel gewone mensen voor het feit dat ik mijn lichaam zelf verander als ik wil. Natuurlijk, dit soort mensen konden mij niet stoppen, maar ik moest toch vanaf eerste maanden in het land een full-time baan op te zoeken.

Camilla.

[Laura2021]

De vraag is heel simpel: Wat had jij willen weten vóórdat je je transitie begon, maar al wel wist dat je trans was en in transitie wilde? Het kan hierbij in positieve of negatieve zin gaan over het sociale aspect, het medische, de operaties... Alles wat bij een transitie komt/kan komen kijken.

Ik heb hier best lang over na moeten denken...
Wat ik had willen weten, terwijl je net weet en erkend dat je transgender bent en dus voor de transitie zit, is hoe zwaar het eigenlijk allemaal gaat zijn/is. Ja het wachten was erg zwaar in combinatie met het sociale aspecten en de veranderingen die daarbij komen kijken, zoals praktisch dingen. Ik had ook meteen moeten beginnen met laserontharing en niet moeten wachten op die vergoedingen die je pas krijgt als je de medische indicatiestelling krijgt. Dan maar gecalculeerde schulden. Ik wist ook niet dat zorgsysteem zo'n grote invloed zou hebben en dat ik me stortte in een wespennest. De wisselende berichten die je overal krijgt wanneer wel en wanneer niet je vergoedingen krijgt, zelfs van de zorgverzekeraar zelf. Al hoewel ik vind dat het Nederlandse zorgsysteem veel pluspunten kent, kraakt het tegelijkertijd van alle kanten, vooral de geestelijke gezondheidszorg.
Het wachten is gelukkig tijdelijk voorbij en zit ik aan de hormonen.

Voor mij is gebleken dat je niet alleen kunt spreken van abstract transgender zijn maar dat er veel meer bagage (modder van de bodem) los komt uit je verleden, en langzaam aan de oppervlakte komt. Daardoor vertroebelde mij beeld, en ben ik eigenlijk nog steeds erg verward over wie ik nou eigenlijk ben.

Vaak denk ik, het was beter geweest als ik het allemaal maar niet geweten had. Misschien was het dan makkelijker. Maar als je het eenmaal weet dan is het lastig te negeren en kun je niet anders meer. Misschien is het gewoon noodzakelijk, de andere optie denk ik liever niet aan...

[Alexandra11]

Waar ik niet op voorbereid was, was het zwarte gat waar ik in viel nadat ik klaar was met de transitie. De emotionele transitie heeft bijna 10 jaar geduurd, langer dan alle operaties bij mekaar. Anders dan dat, ging alles vloeiend en vlekkeloos.

[vlinder]

Dat je omgeving je laat vallen en je in je uppie overblijft, ben nu een kattenvrouwtje hihi en je sociaal buitengesloten wordt. Had mijn keuze niet veranderd maar tis zo zuur.
En had heel graag geweten dat ze je overal bij helpen behalve jezelf je ontdekken en/of te ontwikkelen kwa makeup en kleding. Hier is tottaal geen hulp bij.
En wachtlijsten tjonge tjonge, als ik wist dat wachten zolang duurt en vergoedingen zo moeilijk dan had ik me direct ingeschreven links en rechts.
Emotioneel er alleen voor staan en niet eerlijk kunnen zijn, zodra je tegen iemand bij het genderteam over het einde praat wordt je traject beetje op pauze gezet omdat ze dat eerst willen oplossen. Prima doen we overal vrolijk en het verwachte spelletje spelen zodat er niks aan de hand lijkt. Vindt dit persoonlijk erg slecht.

[Danielle]

Dat je niet bang hoeft te zijn voor sport.

Ik herinner me de adviezen dat een beetje meer onderhuids vet opbouwen een vrouwelijker figuur geeft en dat je vooral geen krachtsport variaties moet doen. Ergens na mijn medische transitie ben ik een beetje gaan hardlopen, want cardio was wel veilig. Het duurde nog jaren, tot in de coronatijd dat ik naast opnieuw gaan hardlopen ook ben gaan fitnessen. Doe nu een paar jaar een combinatie van functional fitness met cardio en dat bevalt uitstekend.

1. Niks mis met spiermassa en fysieke kracht als vrouw.
2. Van een paar keer per week een halter oppakken verander je niet zomaar in een Claire Max, Lean Beef Patty, of Annie Thorisdottir. Dat vergt veel tijd en heel veel hard werken.

Sporten heeft me op meerdere manieren geholpen. Ik voel me gewoon beter in mijn lichaam, want sterker en fitter, en ervaar minder dysforie. Daarnaast is mijn social media algoritme verschoven en laat het me meer vrouwen zien die niet het stereotype ranke cardio-bunny lichaam hebben. Variërend van bodybuilders, tot powerlifters, tot duursporters komt er nu langs. Of zoals met de Olympische spelen de afgelopen weken genoeg rondom Ilona Maher.

[Alexandra11]

Dat je omgeving je laat vallen en je in je uppie overblijft, ben nu een kattenvrouwtje hihi en je sociaal buitengesloten wordt. Had mijn keuze niet veranderd maar tis zo zuur.
En had heel graag geweten dat ze je overal bij helpen behalve jezelf je ontdekken en/of te ontwikkelen kwa makeup en kleding. Hier is tottaal geen hulp bij.

Ja, dat is zo jammer... dat had ik dus ook. Alles zelf moeten uitzoeken, niemand hielp me ermee, afgezien van andere transen waar ik in het begin veel aan heb gehad. Maarja, zo leer je mensen ook kennen denk ik dan. Maar op zich ook wel leuk om zelf alles uit te zoeken, die periode heb ik echt leuk gevonden. Soms mis ik die vroege periode, waarin alles nieuw was. Nu jaren later zakt het een beetje in en is de nieuwigheid er wel vanaf. Ook mooie tijd natuurlijk want ik ben helemaal klaar en alles is afgerond, maar de transitieperiode zal me altijd bij blijven. Het contact wat ik had met andere mtf's vond ik ook altijd leuk, en ik ging soms naar een besloten avond toe. Veel plezier gehad en veel geleerd.

[Fay Ola di jee]

Dat ik na 13 jaar in transitie het nog steeds een vrij zinloze onderneming vindt.

Je moet het doen met plak en vliegwerk keuze want keuze a, biovrouw, wat je in je ziel bent, kun je niet zijn

De donkere zwarte kant die de laatste tijd overwegend aanwezig in mij in mij vind het maar een waardeloos gebeuren.

Ik doe dan ook niets aan mijn transitie de laatste jaren...

[Alexandra11]

Dat ik na 13 jaar in transitie het nog steeds een vrij zinloze onderneming vindt.

Je moet het doen met plak en vliegwerk keuze want keuze a, biovrouw, wat je in je ziel bent, kun je niet zijn

De donkere zwarte kant die de laatste tijd overwegend aanwezig in mij in mij vind het maar een waardeloos gebeuren.

Ik doe dan ook niets aan mijn transitie de laatste jaren...

Ben er op zich wel blij met de transitie, heeft me ook hele mooie momenten opgeleverd. Maar ik snap zeer zeker wat je bedoeld. De post-transitie was voor mij moeilijker dan de transitie zelf.

[Fay Ola di jee]

Wat vind je moeilijker?

Er speelt bij mij ook complexe ptss, het lukt me gewoon niet om ok te zijn met mezelf.

De hrt heeft zeker geholpen maar de ptss gaat nooit meer weg.

Dus ben ik meestal alleen.

Ik trek mensen en drukte om me heen niet.

Nu ik mijn srs datum voor de derde x heb moeten verzetten. Is de motivatie naar de achtergrond geraakt.

Het is mentaal slopend. De hele voorbereiding er naar toe, om te moeten besluiten dat het niet kan doorgaan. Gezondheidsproblemen deze x

De grote les van alles, je moet het zelf allemaal uitzoeken

Gr