Hi iedereen ik zit met een rare vraag.
Over het algemeen kan ik wel leven als man.
Maar in stress momenten komt Melissa erg boven.
En is ze de baas van me en in me en voel ik me volledig vrouw.
Is dit iets dat hoort bij transgender zijn ? of is het iets anders ?
Om te beginnen, iedere transgender heeft een eigen verhaal en is uniek en letterlijk ervaren is jou manier om er achter te komen of het inderdaad bij jou van toepassing is zoals bijvoorbeeld door Evy wordt aangegeven vrouwelijk ondergoed. In mijn geval ben ik begonnen met blanke nagellak gewoon iedere dag. Iets wat niemand ziet maar wat met jou iets doet. Later kwam er voor mij mascara bij enz, enz. Het is soort honger wat gestilt moet worden, het smaakt naar meer of anders gezegd verlangen. Het klikte gewoon.
Zelf ken ik het niet dat juist stress een motivatie/trigger kan zijn maar iedereen is anders.
Je zegt dat het niet altijd kan? Wat als je altijd onder alle omstandigheden wel zou kunnen, zou je je dan als vrouw zijn?
De alom bekende hypothetisch vraag, wat als je alleen op een eiland zou zitten, zou je dan gewoon altijd vrouw willen zijn?
dankjewel voor jullie antwoorden
Het is soms echt een hele zoektocht.
En gisteren had ik echt een moeilijk hoogtepunt net op het moment dat ik erg veel stress had.
Meestal helpt ondergoed inderdaad wel.
Maar kleden gaat niet altijd omdat ik nog half in de kast zit.
En niet alleen woon. En ik denk wel dat ik alleen op een eiland volledig vrouw zou zijn.
In die situatie is ondergoed idd het meest makkelijke en als je een stapje verder durft te gaan een dames spijkerbroek zonder veel versiering er op. Die vallen ook niet meteen op namelijk. Vooral niet als je er een shirt los over heen draagt.
Veel sterkte met je tocht en hopelijk komt het moment spoedig dat je je echte ik mag tonen aan de wereld.
Dikke knuffel Dominique
Durf je zelf te zijn, Jezelf anders voor doen dan je bent maakt je niet gelukkig.
Met google en hulp van een vriendin ben ik erachter gekomen dat ik eigenlijk in het verhaal travestie hoor. hierin klopt wel heel mijn gevoel. Ik denk dat het soms ook moeilijk is omdat ik ook homo ben. Om juist te weten waar ik hoor.. Maar ik denk dat ik mijn verhaal vond.
De stress kan ook aangejaagd worden door genderdysforie. Misschien lijkt het alsof de stress door iets anders komt. Dat kan in directe zin wel zo zijn, maar de achterliggende oorzaak kan juist die genderdysforie zijn. Dat maakt ook dat je uiteindelijk weer gevoeliger bent voor andere zaken die spanning of tegenslagen opleveren.
Omdat de stress dan weer zorgt dat - zoals jij dat schrijft - Melissa naar boven komt, kan dat wellicht langzamerhand voor steeds meer stress zorgen.
"Gendercreatief" vind ik eigenlijk mooier dan "Non-binair", want "Gendercreatief" zegt namelijk wat het wel is, in plaats van niet.
ik zit met een rare vraag. 
