Sociale transitie

[Eline_B]

Hoi allemaal!

Ik ben even benieuwd hoe jullie je sociale transitie hebben gedaan. Als ik me nu bedenk om van de één op de andere dag ineens helemaal om te gaan naar vrouw, lijkt me dat heel intens. Het kan natuurlijk ook gedurende een langere tijd, (ik ben al bezig om m'n haar te laten groeien), maar om nou alvast vrouwenkleding te gaan dragen als man vind ik ook ongemakkelijk.

Hoe hebben jullie dat gedaan? Hoe lang zat er tussen je coming out en je sociale transitie? En heb je dat in één keer gedaan, of langzaamaan? Ik ben heel benieuwd!

[Jeste]

Het ging met kleine stapjes. Hoofdzakelijk met mijn manier van kleden. Van de (voor wat betreft maat ook al niet passende) mannenkleding ging ik af. Een androgyne manier van kleden werd het; een combinatie van jongenskleding (kinderkleding dus) en vrouwenkleding. Het werd ook, na eerst niet te durven, vanzelfsprekend om vrouwenkleding te kopen. Daardoor werd het al makkelijker om als meisje gezien te worden. De manier van spreken hielp daarbij natuurlijk ook. Toen ik echt in het transitieproces zat, had ik ook logopedie gedaan. Daar leerde ik vooral om zelfverzekerd als vrouw te praten. Zelfverzekerd zijn heeft mij overigens heel erg geholpen om onopvallend als vrouw in de maatschappij aanwezig te zijn. Waarschijnlijk zullen mensen wel iets denken, vanwege m'n kortgeschoren haar (op een flinke pluk na) en dat m'n gezicht vrij van make-up is. Normaal gesproken zien ze me echter wel als vrouw.

Maar kortom; zeker zijn van mijzelf hielp dus ontzettend goed.

Zoals ik dat nu even snel opschrijf lijkt het misschien makkelijk, maar er waren heel wat hobbels die genomen moesten worden. Uiteindelijk wel gelukt wat ik graag wilde met mijzelf.

[Marije]

Van man-naar-vrouw heb ik "ineens" gedaan roep ik altijd...

Maar eigenlijk ook niet.

Toen ik in transitie ging waren drie van onze vijf kinderen uit logeren, en de jongste was net 3. We hebben het onze kinderen allemaal op aparte dagen verteld. Toen was ik, na een week, voor ons gezin Marije. Maar eerst nog wel papa.

Vervolgens heb ik in stapjes mijn familie ingelicht en de buren.

Ik had twee maanden vrij van mijn werk en ik heb die twee maanden gebruikt voor de sociale transitie met mijn gezin.

Qua kleding ben ik in hele kleine stapjes gedaan. Ik wilde graag sneller maar jurken en rokken zag er echt totaal niet uit in het begin. Ik ben dus begonnen meest met skinny jeans en vrouwenshirts.

In rokken en jurken voelde ik me pas veel later comfortabel. A-Line jurken ging wat dat betreft het snelste want door de vorm valt het niet echt op dat je geen heupen hebt.

[Sophie123]

Zelf heb ik het in één keer gedaan. Het had veel te lang geduurd om mezelf te accepteren en toen dat er eenmaal was ben ik binnen een paar weken eerst naar een paar mensen uit de kast gekomen en toen steeds meer. 3 weken nadat ik het voor het eerst hardop uit had gesproken kwam ik uit naar de wereld en ben ik overal meteen als Sophie verder gegaan en kleedde ik me vrouwelijk.

[Irene_de_Vreede]

Ik heb dat in stapjes gedaan. Eerste stapjes elders met vriendinnen, daarna eerst thuis, familie en sportvereniging. Daarna werk en pas als allerlaatste mijn klanten. Qua kleding eerst begonnen met genderneutrale kleding van de damesafdeling en dat heb ik steeds uitgebreid en iedere stap was weer spannend.

[DominiqueB]

Ik ben ook in stapjes gegaan. Eerst eenvoudige spijkerbroeken en neutrale shirts en toen ook in stapjes uit de kast gekomen en dat langzaam verder verspreid.
Het is alleen door mijn traject in Zwolle welke al vroeger dan de eerste planning begon wel sneller gegaan.
Inmiddels ben ik ook volledig vrouwelijk gekleed en doe niet anders en wordt ook gewoon met Dominique aangesproken. De meeste doen hier niet aan meneer of mevrouw en de enkele die het doet bij mij zegt gewoon mevrouw.

Dikke knuffel Dominique

[Anon20241026]

In eerste instantie met kleine stapjes die maar beperkt zichtbaar waren voor mijn omgeving. Daarna in 1 keer de volledige omslag nadat ik mijn nieuwe paspoort binnenkreeg. Dat was voor mij een essentieel punt mijn nieuwe paspoort.

[Laura2021]

Kleine stapjes.. eerst met je tenen in het water. Belangrijk is denk ik, doe waar je je comfortabel bij voelt maar daag jezelf tegelijkertijd ook uit om progressie te blijven maken. Bepaal jou eigen tempo. Vertrouwen in jezelf is de sleutel. Het is een ongelooflijk zwaar traject voor velen. Heb dus ook compassie met jezelf als het moeilijk gaat. Deel je ervaringen met anderen. Verzamel die mensen om je heen die je ondersteunen en je kunnen accepteren voor wie je bent.

[Irene_C]

Ik heb de sociale transitie in fase gedaan.
Eerst iedereen ingelicht, familie, werk etc.
Daarna de tijd genomen om iedereen ga laten wennen aan het idee en in de tussentijd begonnen met hormonen en laserbehandeling van het gelaat.
Nadat ik een haarwerk heb gekocht heb ik dit thuis verschillende keren gedragen om de kinderen te laten wennen aan een nieuw voorkomen.
Daarnaast heb ik vrouwenkleding gekocht die bij mij passen en waar ik mij prettig in voelt

Als laatste heb ik een datum genomen vanaf wanneer ik mij volledig als vrouw ging kleden. Dit heb ik met mijn familie en werk afgestemd.
Daarna in 1 keer de laatste stap gemaakt. Op vrijdag was ik nog als.man op het werk en de maandag als vrouw. Dit is daarna zo gebleven.

Wat denk ik het belangrijkste is, is dat je gevoel klopt. Jij moet er klaar voor zijn. Dat maakt de stap makkelijker

[Alexandra11]

In kleine stapjes... van mannelijk kleding, naar unisex kleding, en dan af en toe wat vrouwlijks kopen. Na een paar jaar had ik een hele nieuwe garderobe. Ik had veel dure mannelijke merk kleding, en is toen allemaal naar de kledingbank gegaan. Dat vond ik wel een goed idee, dan kon ik een ander er blij mee maken.