dysforie en borsten

[berry_Ando]

Hallo allemaal,

Ik vroeg me af hoe jullie dysforie op het vlak van de borsten ervaren (als je hier last van hebt). Ik zit hier zelf een beetje mee omdat ik voor mezelf niet zo veel last van heb als er niemand in de buurt is, en vandaar erg in dubio ben. Hoe zit dit bij jullie?

[Hal]

Ik had zelf voor de operatie niet heel veel dysforie, vond ik. En toen had ik de borstverwijderende operatie en ineens bleek m'n gevoel over m'n hele lijf daardoor veranderd te zijn. In positieve zin. Mijn gevoel over mezelf ging van "Geen eer aan te behalen, hopeloos, vooral maar niet te veel mee doen en vooral ook niet aan denken." naar "Mwah, met een beetje inspanning zou je zomaar eens best heel goed / mooi lijf kunnen hebben."

Had ik helemaal niet verwacht, maar ik ben er wel heel blij mee dat ik die operatie die ik 'alleen om praktische redenen' wilde, toch heb laten doen. Er zat emotioneel veel meer achter dan ik van te voren wist.

[San(ne)]

Ik heb/had ook niet zo veel last van dysforie. Meer een beetje zo van "ik heb niks met mijn borst, maar heb er niet genoeg last van om er iets aan te doen". Vooral als ik alleen was, of op vakantie was met alleen mijn partner en verder niemand om me heen, dan kon het me echt aan m'n reet roesten hoe mijn borst eruit zag.

Uiteindelijk tóch gekozen voor top surgery en ik ben echt elke dag blij met hoe mijn borst eruit ziet. Blij dat ik die operatie heb gedaan. In mijn geval is het gevoel over mijn borst veranderd van "het is er nu eenmaal" naar echt iets positiefs. Net als Hal eigenlijk aangeeft.

Je hoeft geen verlammende vorm van dysforie te ervaren om trans te zijn en in medische transitie te willen. Dat is een discours dat vooral op internetfora de boventoon lijkt te voeren. Ik kreeg hierdoor ook wel eens het gevoel dat ik niet echt trans was/trans genoeg was, omdat ik geen last had van depressieve gedachten omtrent mijn lichaam en ik mijn leven ook pre-medische transitie al een acht gaf.
Toch ben ik erg blij dat ik de mastectomie heb ondergaan en heb ik geen moment spijt gehad. Als ik had geweten dat ik er zo blij mee zou zijn, had ik het eerder gedaan dan op mijn dertigste.

[xxman]

Hey, ik zat daar een tijdje ook mee. Gelukkig zijn die van mij er nu net af dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken .

Ik had relatief kleine borsten, dus ik kon ze goed verbergen zonder binder en de juiste kleding. Al was ik dan wel steeds bezig met dat mijn borsten niet te zien zouden zijn. Verder had ik er ook niet altijd last van als ik alleen was. Dat was omdat ik het gewoon probeerde te negeren. Ik probeerde gewoon op allemaal andere dingen te focussen en wilde het liefst niet stilstaan bij m'n lichaam. Achteraf is dat makkelijker te interpreteren dan op het moment zelf.

Verder kun je ook denken aan hoe je het zou vinden als je geen borsten meer had. Zou je dat fijn vinden? Zou je graag zonder shirt willen zwemmen? Hoe vond je het toen je voor het eerst borsten kreeg in je puberteit. Was je blij, onverschillig, sip. Waarom?

Denk eraan dat de meeste cis vrouwen er niet aan zouden moeten denken om hun borsten eraf te doen, en dat ze blij en trots waren toen ze die voor het eerst kregen. Voor mij was dat in elk geval anders, ook al haatte ik m'n lichaam niet per se.