Leuk dat ik nu onderdeel mag zijn van deze community!
Ik vind het lastig waar ik dit verhaal het best kan plaatsen, maar wellicht kunnen de mod's het misschien verplaatsen?
Sinds een paar dagen hier op het forum rondgestruind en het lijkt voor mij echt alsof de meesten hier al zo ver in hun proces zitten. Ik kwam het forum bij toeval tegen, ik zit ook in een soort ervaringsgroep van transpersonen/crossdressers op Fetlife. Ik kom er nu wel achter dat mijn trans zijn daar voor veel mannen eerder een enorme fetish is. Ik vind de aandacht leuk, maar ik transvrouw zijn is voor mij geen kink of fetish. Ik voel me al mijn hele leven anders. Eerder leken wat puzzelstukjes op de plaats te vallen door mijn diagnose autisme, maar er bleef toch iets onderhuids broeien.
Eigenlijk ben ik sinds oktober voor mezelf uit de kast gekomen en het voelt alsof een droom is uitgekomen. Even voor jullie beeld: Normaal maak ik nooit foto's van mezelf, maar in het afgelopen half jaar heb ik meer dan 2500 foto's gemaakt van mezelf.. Ook wel leuk om de transformatie in makeup, kleding en lichaamshouding te zien. Ik vind echt dat ik er mag zijn als vrouw, dat gevoel heb ik als man nooit gehad.
Ik heb met een directe collega gedeeld dat ik hiermee al een tijdje worstel en met een goede vriendin.. Beiden reageerden eigenlijk vol onbegrip dat ik deze gevoelens had.. 'ja maar je bent zo'n leuke man...' en 'je was altijd zo bezig met vrouwen versieren'. Ik heb dan echt het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen voor een gevoel en ik vind dat heel lastig. Een transpersoon zijn is geen keuze denk ik, hoe je er uiting aan geeft dat is wel een keuze denk ik.
De collega vraagt overigens regelmatig hoe het ermee gaat en ik laat ook wat van mijn foto's zien. (de beste en mooiste natuurlijk
)Daarnaast heb ik met mijn maatschappelijk werker dit onderwerp aangehaald en we hebben afgesproken dat we hiermee na mijn verhuizing in de zomer serieus mee aan de slag gaan. Ik heb echt wel het gevoel dat ik er iets mee moet en wil en dat ik wel hier hulp bij nodig heb. (tijdens het typen van dit zinnetje krijg ik een fijne kriebel in mijn buik
).Maar goed, wat heb ik sinds afgelopen oktober allemaal gedaan in mijn dagelijkse leven. En wat is er veranderd! Eigenlijk heb ik gelijk al mijn lichaamshaar afgeschoren. Dat was best heftig achteraf, maar nu wil ik niet meer anders. Ik probeer me in het dagelijks leven enigszins androgyn te kleden: strakke skinny broeken, mannenlaarsjes (met hak, die tikken zo mooi
). In de weekenden kleed ik me thuis als vrouw, ik doe mijn makeup en ik geniet van het vrouw zijn. Ik kan er oprecht van balen om 's avonds voor het slapengaan alle makeup er weer af te halen!
Toen het nog vroeg donker was ben ik al eens in mijn auto gestapt als vrouw om een rondje te rijden, ik vond het geweldig! Ook wel spannend, vooral het stukje van mijn huis naar de auto en andersom
. Goed, het is natuurlijk niet alleen rozengeur en maneschijn. Af en toe word ik gek van de twijfels die ik heb.. Dan heb ik weer een boek gelezen waarin ik me totaal niet herken en vervolgens lees ik weer een boek waarin ik weer wél heel veel dingen herken. Daarom is het goed dat ik hulp zoek denk ik. Ik vind het fijn om te lezen dat anderen die twijfels ook hebben, hoe vervelend de twijfel ook is. Maar ik voel me daardoor niet alleen.
Ik kom erachter dat er zoveel aspecten zijn. HRT, operaties.. sociale transitie.. en tegelijkertijd hebben al die zaken zoveel consequenties voor mijn gevoel. Tijdens het schrijven bedenk ik me nu wat nu mijn doel is van dit stuk haha. Nou, ik denk dat ik gewoon even mijn hart moet luchten..
Het is misschien een wat onsamenhangend verhaal geworden, maar wellicht zitten er voor jullie aanknopingspunten in waar ik tips in kan krijgen?
fijne avond!
Liefs Nathalie
Reis van Maureen 
!